ต้องทำอย่างไรกับความรักที่ไม่สมหวัง

สวัสดีครับวันนี้ผมจะมาเล่าและขอคำปรึกษาปัญหาหัวใจครับ นี่ครั้งแรกที่ผมตั้งกระทู้ขึ้นมานะครับ ผมขอใช้ชื่อแทนตัวว่า เค และคนที่ผมรักมากใช้ชื่อว่า วาย เราเรียนอยู่ปีเดียวกันครับ แต่คนละสาขา ตอนแรกผมไม่รู้จักหรอกว่าเขาเป็นใครมาจากไหน ผมไม่เคยเห็นหน้าเขาเลยตั้งแต่เข้ามาเรียนมหา'ลัย จนขึ้นมาปีสาม ผมได้มาอยู่หอกับเพื่อนเอกเดียวกันกับวาย เพราะเราทำงานสโมสรนักศึกษาด้วยกัน เมทผมมันชอบเอารูปผู้ชายให้ผมดู แล้วถามว่าคนนี้เป็นไหม อยู่มาวันหนึ่งเมทผมมันเอารูปวายมาให้ผมดูแล้วก็ถามว่าเป็นไหม ผมก็ถามว่าเขาเรียนที่ไหน เรียนสาขาอะไร เมทผมบอกว่าเรียนที่นี่แหล่ะ เอกเดียวกันแต่คนละห้องกับเรา ผมก็งงๆเพราะผมไม่เคยเห็นเขาเลย จนมาวันหนึ่งเพื่อนบอกให้ดูให้หน่อยว่าเขาเป็นไหมเพราะเพื่อนมันแอบชอบ ผมก็เลยขอดูรูปและขอเฟสมา จากนั้นผมก็แอทไปหาวาย พอวายรับแอท ผมก็คุยเล่นๆ ทักทายกันตามปะสาเพื่อนร่วมสถาบัน ผมก็ถามเขาว่าเขามีแฟนไหม อะไรยังไง ถามไปถามมาหลายอย่าง วายก็เริ่มสงสัย แล้วถามผมว่า คนนั้นให้มาสืบหรอว่าเราเป็นไหม ผมก็บ่ายเบี่ยงไปว่าไม่ได้บอกให้มาถาม ยอมรับเลยว่าผมคุยกับเขาแล้วมาความสุขมาก เราคุยกันทุกวันๆ วันไหนที่ไม่ได้คุยเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป ผมรู้ดีว่าเขามีแฟนเป็นผู้หญิง แต่ผมก็ยังคุยกับเขากวนเขาทุกวัน มีอะไรเราคุยกันได้ทุกเรื่อง จนมาถึงวันหนึ่ง วายโดนแฟนบอกเลิก แล้วผมก็ถามด้วยความเป็นห่วง เขาก็เล่าให้ฟังทุกอย่าง ผมคิดในใจนะว่าดีแล้วที่เลิกกันผมจะได้เข้าเสียบต่อ หลังจากที่เราได้คุยกันมาเรื่อยๆ ผมก็ได้ขอไปเล่นบ้านวาย วายก็บอกว่าได้ เดี๋ยวออกมารับ ผมไปเล่นบ้านวายแค่คืนเดียวเพราะตอนเช้าผมต้องกลับมหา'ลัยเพื่อมาเตรียมค่ายสัมพันธ์ พอผมไปถึงที่จอดรถในตัวอำเภอก็รอให้วายมารับ แล้ววายก็มารับผม จากนั้นเราก็ไปซื้อของใช้และกับข้าวต่อ พอซื้อเสร็จก็ไปบ้านวาย พอไปถึงผมก็รู้สึกกลัวพ่อวายมากเพราะพ่อวายน่าดุ เป็นคนเงียบๆ อีกทั้งต้องมานั่งกินข้าวด้วยกัน แม่ของยาเสียไปตั้งนานละ ผมบอกได้เลยว่าเกร็งมาก พอกินข้าวเสร็จก็อาบน้ำ อาบน้ำเสร็จเราก็เข้านอน โดยวายให้ผมนอนบนเตียง วายปูเสื่อนอนข้างล่าง (ไม่รู้กลัวผมหรือให้เกียรติผม55) ดึกๆ มาผมก็นอนไม่หลับ กลัวอะไรหลายๆอย่าง จากนั้นผมก็ลงไปนอนเล่นกับวายข้างล่าง ผมก็คิดอยู่ว่าจะกวนวายดีมั้ย ด้วยความที่ผมเป็นคนทะลึ่ง ชอบกวนและชอบวาย ตอนนั้นคิดอยู่นะถ้าเรากวนเขาแล้วเขาไม่เล่นด้วยมันจะเป็นอย่างไร ผมก็เลยตัดสินใจกวนวาย แล้ววายก็ไม่ว่าอะไร หลังจากคืนนั้นผมก็รู้สึกรักวายและขาดวายไม่ได้เลย ผมเคยทำให้วานต้องเสียใจร้องไห้เพราะผมลงรูปอวยพรวันเกิดแฟนผมที่ผมยังไม่ได้เลิกแต่ผมก็รักวาย จะว่าผมเจ้าชู้ก็ได้นะจุดๆนี้ พอวายเห็นรูปนั้น เขาก็บล็อกผมทั้งเฟสทั้งไลน์ ผมก็เลยโทรไปถาม เขาร้องไห้หนักมากผมนี่รู้สึกผิดเลย เขาบอกว่าเขารักผมและชาดผมผมไม่ได้ หลังจากนั้นผมก็ทำตัวเฉยชากับแฟนผมเพื่อให้เขาบอกเลิกและไปจากผมและให้ผมได้คบกัยวาย และแล้วคนนั้นก็บอกเลิกผม ผมก็เลยได้คบกับวาย เรามีความสุขดีนะช่วงแรกๆ เขาบอกว่าเขาเคยเห็นผมตั้งแต่เขามาดรียนที่นี่ละ เพราะรับน้องคณะด้วยกัน อยู่กลุ่มเดียวกัน เขาบอกว่าผมตัวเล็ก น่ารัก สเป็กเขาเลย ไม่คิดว่าจะได้มาคุยกันและคบกัน จากนั้นก็มีเรื่องให้คิดมากมาย โดยเฉพราะเรื่องครอยครัวของวาย เขาคงรับไม่ได้ที่วายคบผู้ชายด้วยกัน เราก็คุยปัญหาเรื่องนี้กันเกือบทุกวัน ถ้าวันหนึ่งครอบครัวรู้จะทำอย่างไร (ครอบครัวผมรับได้เพราะผมเป็นมาตั้งแต่เด็ก) ผมก็ถามให้เขาคิดว่าจะทำอย่างไรถ้ามีคนในครอบครัวรู้ เขาก็บอกว่าเขาจะพยายามพูดให้ครอบครัวเข้าใจ เพื่อที่เราจะได้รักกันต่อไป ช่วงหลังๆมาเราก็ไม่คุยเรื่องนี้เปลี่ยนเรื่องคุยเพราะไม่อยากให้เขาคิดมาก วันเวลาผ่านไปความสุขของผมมันเพิ่มขึ้นๆ รักเขามากขึ้นๆ แต่เหมือนเขาไม่เชื่อว่าผมรักเขา เขาคอยดูว่าผมคุยกับใครอะไรยังไง อยู่มาวันหนึ่งเขาเห็นผมบอกแฟนเก่าผมว่ายายไม่สบาย เขาไม่พอใจและโกรธผมมาก ที่ผมบอกแฟนเก่าผมเพราะเขาคนนั้นดีกับครอบครัวผมมาก่อน สนิทและคอยช่วยเหลือครอบครัวผมมาตลอดผมก็บอกเหตุผล และบอกว่าจะไม่คุยกับแฟนเก่าอีก หลังจากวันนั้นมาเหมือนเริ่มมีปัญหากันทุกอย่าง เวลาที่เขางอลหรืออะไร ผมจะเป็นคนเข้าหาเขาถามเขาก่อนเสมอ ทำผิดก็ขอโทษ ไม่ผิดก็ขอโทษ เหมือนช่วงหลังๆเราจะมีปัญหากันตลอด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เรื่องเล็กๆน้อยๆจากที่คุยกันมาทุกเรื่อง ก็ไม่คุยกัน วายจะเงียบ แล้วพูดว่าเดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง เมื่อผมทําอะไรก็ผิดไปหมดทุกอย่าง ทางที่ผมรักเขามากขึ้นทุกวัน มีเหตุการณ์หนึ่ง ที่ผมไปดูหมอลำกับรุ่นพี่สาขาเดียวกันกับผม แล้วมีคนเห็นว่าผมกอดคอแล้วจับมือกันเต้นกับรุ่นพี่คนนั้น คนคนนั้นก็มาบอกวาย วายก็เลยบอกเลิกผม ผมงงมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นร้องไห้หนักมาก 3 วันผ่านไปผมเลยโทรไปถามเขาว่าเป็นอะไรถึงบอกเลิก ตอนแรกเขาก็ไม่บอกหรอก แต่ผมค้นหาความจริง ผมอยากรู้มากเขาจึงใจอ่อนบอกผมแล้วหลังจากนั้นเราก็เข้าใจกันแล้วกลับมาคบกันอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าปัญหามันจะหมดแค่นั้น หลังๆมา เราไม่เข้าใจกันตลอดเลย เขาเหมือนจะโกรธผมทุกอย่างเลย แต่ผมก็ทนเพราะผมรักเขามากจนมาถึงวันที่ 14 กุมภาพันธ์ซึ่งเป็นวันที่หลายคนบอกรักกันกลับกลายเป็นวันที่ผมต้องเสียใจอีกครั้งหนึ่ง เพราะเขาบอกเลิกผมครั้งที่ 2 ผมก็พยายามถามว่าเพราะอะไร จนเขาเอ่ยปากบอกผมว่าผมเป็นคนเอาแต่ใจและเห็นแก่ตัวซึ่งผมงงมากกับคำที่เขาพูดทั้งๆที่ผมรักเขามากผมพยายามหยุดทุกอย่างเพื่อที่จะได้คบกันยาวนานแต่มันก็เป็นไปไม่ได้ หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ผมร้องไห้ทุกวันเสียใจทุกวันคิดมากทุกวัน ผมอยากถามว่าผมต้องทำอย่างไรดีหรือความต้องปล่อยให้เขาไปมีคนอื่นปล่อยให้เขามีความสุขมากกว่าการที่ได้อยู่กับผม ในที่สุดนี้ผมขอบอกว่ารักเขามาก ไม่รู้จะสรรหาคำมาจากที่ไหนมาบอกรัก แต่ผมก็ต้องนอนร้องไห้กินน้ำตาตัวเอง ผมพยายามทำใจ แต่มันก็ทำใจไม่ได้ผมต้องทำอย่างไรดีครับ ขอคำตอบด้วยนะครับ