กวีในดงดาบ : อิสาน

เจียมตัวอยู่ว่าประยูร ตระกูลไพร่
   เกิดมาเติบโตใหญ่ ในอิสาน
   บรรพบุรุษทำนา  มาช้านาน
   สืบทอดสู่ลูกหลาน  คือความจน

         ควันไฟลอยอ้อยอิ่ง  ยามฟ้าสาง
   ดุ่มเดินย่างไปนา  ฝ่าสายฝน
   ร้อนก็แล้งลมหัวกุด สุดจะทน
   ปานนั้นตนก็ไม่อยาก จะจากจร

       เคยแก้ผ้าเล่นน้ำ ลำประโดง
   ผูกเปลโยงใต้ต้น  ตะแบกก่อน
   กลับจากนาเหนื่อยล้า ก็มานอน
   ลมรำเพยอ่อนๆ ไม่ร้อนรน

      ทุ่งนาโล่งโปร่งเปลว แดดระยิบ
   เห็นลับลิบคนกับค  วาย คล้ายมัวหม่น
   หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน แดดเผาจน
   แยกไม่ออกว่าไหนคน  และไหนค  วาย

   .............. ..............

( ความทรงจำเมื่อเดินทางกลับสู่อุบลฯ ไปเยี่ยมญาติครับ )

    อาร์ต