มีเรื่องๆนึงของเพื่อนจะเล่าให้ฟัง...
เมื่อประมาณ 8-9 ปีที่แล้ว เป็นเรื่องที่เพื่อนผมระบายให้ฟัง เรื่องมีอยู่ว่า....
ในวันเทศกาลไทยวันหนึ่ง เขาได้พบกับผู้หญิงคนนึงจากการแนะนำของเพื่อนสนิทที่ไปกับเขาในวันนั้น สำหรับเขา เขาตกหลุมรักผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน แต่สำหรับเธอนั้นจะคิดแบบเขารึเปล่า เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ แต่การพบและรู้จักกันในครั้งนั้น นำพามาสู่เรื่องราวดังต่อไปนี้
....ช่วงเวลาดีๆเกิดขึ้นหลังเขาทั้งสองคนพบกัน ทั้งคู่สนุกสนานไปกับเทศกาลนั้น จนเลยเถิดเกิดเป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งที่ไม่อาจเรียกมันได้ว่า "ความรัก" เราต่างเคยได้ยิน "เวลาแห่งความสุข มักผ่านไปเร็วเสมอ" เมื่อฝ่ายหญิงขอยุติความสัมพันธ์ลง โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ หลังจากที่เพิ่งพบและรู้กันในเวลาไม่ถึงเดือน (ขอเรียกฝ่ายชายว่า เอ นามสมมุติ แล้วกันนะครับ) เอเล่าให้ฟังว่า เขาไม่เคยรู้เหตุผลว่าทำไมถึงจบลง แต่ทั้งคู่ตกลงจะเป็นแค่เพื่อนกัน ดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่หลังจากวันที่ทั้งคู่ตกลงว่าจะเป็นแค่เพื่อนกัน กลับทำให้เขาไม่ได้คุยกันอีกเลย จนกระทั่งเรื่องราวผ่านไป 2 ปี วนกลับมาในช่วงเทศกาลเดิมๆ ทั้งคู่ได้พูดคุยกันอีกครั้ง และนัดกันออกมาเพื่อไปเที่ยวด้วยกันเหมือนที่เคยเจอกันครั้งแรก แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งโดยสิ้นเชิง เพราะในตอนนั้นทั้งคู่ต่างมีแฟนใหม่กันแล้ว เธอชวนเอออกมาเที่ยวกับเธอ ...และกับแฟนของเธอด้วย ในใจเอตอนนั้นรู้สึกได้ว่าความรู้สึกของเธอนั้น ไม่เหมือนในวันแรกที่พบกันอีกต่อไป แต่ใจของเอ กลับยิ่งรู้สึกแย่ เพราะจริงๆแล้ว เอไม่เคยลืมเธอคนนั้นได้เลย อาจเป็นเพราะจบลงโดยไม่มีเหตุผลและคำอธิบายว่าเพราะอะไร เอกลับมาด้วยความรู้สึกผิดต่อแฟนตัวเอง ที่เอยังคงรักและคิดถึงคนที่เจอเมื่อ 2 ปีก่อนอยู่ตลอดเวลา จากนั้นก็เริ่มมีปากเสียงกัน จนทำให้เอเลิกรากับแฟนตัวเอง เหมือนเหตุการณ์นี้จะทำให้ เอตัดใจและเริ่มต้นใหม่กับรักครั้งต่อไปได้ แต่แล้วโชคชะตาเล่นตลก ในช่วงเวลาเดิมก็กลับมา หลังจากทั้งคู่ห่างกันอีก 2 ปี (นับจากครั้งแรกที่พบกันก็ประมาณ 4 ปี) ทั้งคู่ได้พูดคุยกันอีกครั้ง เหมือนว่าเออยากพิสูจน์ให้แน่ใจ ว่าลืมเธอคนนั้นจนหมดสิ้นแล้ว แต่ในใจลึกๆในวันที่นัดพบกันนั้น เอก็ยังแอบหวังเล็กๆ ว่าจะมีสักครั้งที่เธอจะหันกลับมารักเขา ขอแค่สักครั้งให้เขาได้พิสูจน์รักที่มีต่อเธอ ให้เธอเห็น เอไปเจอกับบี (ขอเรียกแทนฝ่ายหญิงว่าบีละกันนะครับ )
ที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่งซึ่งบีมาช่วยงานร้านของเพื่อนตัวเอง คืนนั้นเอมีความสุขมาก ที่ได้พบและพูดคุยกันอีกครั้ง ...("เป็นไปได้ไหมว่าเราจะกลับมารักกัน ") ความคิดในใจของเอ ที่อยากจะพูดออกมาแทบขาดใจ แต่เอกลับเก็บคำถามนี้ไว้ เพราะกลัวว่าจะรับไม่ได้กับคำตอบที่เกิดขึ้น เพราะอะไรนะหรอ ? เพราะบีในตอนนี้มีแฟนอยู่แล้วเนี่ยสิ และดูทั้งคู่จะรักกันมาก แฟนใหม่บีคงพิสูจน์ให้บีเห็นแล้วว่าเขารักบีมากแค่ไหน เอหันกลับมามองตัวเอง "เราจะเอาอะไรไปรั้งให้บีกลับมา ในเมื่อเวลาผ่านไปนานมากแล้ว เอถามผมนะว่า "ถ้าวันนั้น กูได้คำอธิบายถึงเรื่องราวที่จบลงระหว่างกูกับบี กูจะเจ็บมากเท่าตอนนี้รึเปล่า"
หรือที่ผ่านมา ตลอดเวลาที่เคยออกไปพบกัน เป็นความคิดที่เข้าตัวเองอยู่ฝ่ายเดียว ว่าสักวัน บีจะหันกลับมามองคนอย่างกู
....
ส่วนตัวผมคิดว่า ถ้าทั้งคู่เจอกันในวันที่ไม่มีใคร อาจจะเป็นไปได้ที่ทั้งคู่จะได้กลับมารักกัน แต่ผมว่ามันจะดีกว่าถ้าทั้งสองจะเป็นเพื่อนกัน เพราะมีไม่กี่คนหรอก ที่เลิกกันแล้วจะกลับมาเป็นเพื่อนกันได้อีก
ไม่ใช่เรื่องจริง เป็นเรื่องแต่ขึ้นเท่านั้นเอง
เมื่อประมาณ 8-9 ปีที่แล้ว เป็นเรื่องที่เพื่อนผมระบายให้ฟัง เรื่องมีอยู่ว่า....
ในวันเทศกาลไทยวันหนึ่ง เขาได้พบกับผู้หญิงคนนึงจากการแนะนำของเพื่อนสนิทที่ไปกับเขาในวันนั้น สำหรับเขา เขาตกหลุมรักผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน แต่สำหรับเธอนั้นจะคิดแบบเขารึเปล่า เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ แต่การพบและรู้จักกันในครั้งนั้น นำพามาสู่เรื่องราวดังต่อไปนี้
....ช่วงเวลาดีๆเกิดขึ้นหลังเขาทั้งสองคนพบกัน ทั้งคู่สนุกสนานไปกับเทศกาลนั้น จนเลยเถิดเกิดเป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งที่ไม่อาจเรียกมันได้ว่า "ความรัก" เราต่างเคยได้ยิน "เวลาแห่งความสุข มักผ่านไปเร็วเสมอ" เมื่อฝ่ายหญิงขอยุติความสัมพันธ์ลง โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ หลังจากที่เพิ่งพบและรู้กันในเวลาไม่ถึงเดือน (ขอเรียกฝ่ายชายว่า เอ นามสมมุติ แล้วกันนะครับ) เอเล่าให้ฟังว่า เขาไม่เคยรู้เหตุผลว่าทำไมถึงจบลง แต่ทั้งคู่ตกลงจะเป็นแค่เพื่อนกัน ดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่หลังจากวันที่ทั้งคู่ตกลงว่าจะเป็นแค่เพื่อนกัน กลับทำให้เขาไม่ได้คุยกันอีกเลย จนกระทั่งเรื่องราวผ่านไป 2 ปี วนกลับมาในช่วงเทศกาลเดิมๆ ทั้งคู่ได้พูดคุยกันอีกครั้ง และนัดกันออกมาเพื่อไปเที่ยวด้วยกันเหมือนที่เคยเจอกันครั้งแรก แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งโดยสิ้นเชิง เพราะในตอนนั้นทั้งคู่ต่างมีแฟนใหม่กันแล้ว เธอชวนเอออกมาเที่ยวกับเธอ ...และกับแฟนของเธอด้วย ในใจเอตอนนั้นรู้สึกได้ว่าความรู้สึกของเธอนั้น ไม่เหมือนในวันแรกที่พบกันอีกต่อไป แต่ใจของเอ กลับยิ่งรู้สึกแย่ เพราะจริงๆแล้ว เอไม่เคยลืมเธอคนนั้นได้เลย อาจเป็นเพราะจบลงโดยไม่มีเหตุผลและคำอธิบายว่าเพราะอะไร เอกลับมาด้วยความรู้สึกผิดต่อแฟนตัวเอง ที่เอยังคงรักและคิดถึงคนที่เจอเมื่อ 2 ปีก่อนอยู่ตลอดเวลา จากนั้นก็เริ่มมีปากเสียงกัน จนทำให้เอเลิกรากับแฟนตัวเอง เหมือนเหตุการณ์นี้จะทำให้ เอตัดใจและเริ่มต้นใหม่กับรักครั้งต่อไปได้ แต่แล้วโชคชะตาเล่นตลก ในช่วงเวลาเดิมก็กลับมา หลังจากทั้งคู่ห่างกันอีก 2 ปี (นับจากครั้งแรกที่พบกันก็ประมาณ 4 ปี) ทั้งคู่ได้พูดคุยกันอีกครั้ง เหมือนว่าเออยากพิสูจน์ให้แน่ใจ ว่าลืมเธอคนนั้นจนหมดสิ้นแล้ว แต่ในใจลึกๆในวันที่นัดพบกันนั้น เอก็ยังแอบหวังเล็กๆ ว่าจะมีสักครั้งที่เธอจะหันกลับมารักเขา ขอแค่สักครั้งให้เขาได้พิสูจน์รักที่มีต่อเธอ ให้เธอเห็น เอไปเจอกับบี (ขอเรียกแทนฝ่ายหญิงว่าบีละกันนะครับ )
ที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่งซึ่งบีมาช่วยงานร้านของเพื่อนตัวเอง คืนนั้นเอมีความสุขมาก ที่ได้พบและพูดคุยกันอีกครั้ง ...("เป็นไปได้ไหมว่าเราจะกลับมารักกัน ") ความคิดในใจของเอ ที่อยากจะพูดออกมาแทบขาดใจ แต่เอกลับเก็บคำถามนี้ไว้ เพราะกลัวว่าจะรับไม่ได้กับคำตอบที่เกิดขึ้น เพราะอะไรนะหรอ ? เพราะบีในตอนนี้มีแฟนอยู่แล้วเนี่ยสิ และดูทั้งคู่จะรักกันมาก แฟนใหม่บีคงพิสูจน์ให้บีเห็นแล้วว่าเขารักบีมากแค่ไหน เอหันกลับมามองตัวเอง "เราจะเอาอะไรไปรั้งให้บีกลับมา ในเมื่อเวลาผ่านไปนานมากแล้ว เอถามผมนะว่า "ถ้าวันนั้น กูได้คำอธิบายถึงเรื่องราวที่จบลงระหว่างกูกับบี กูจะเจ็บมากเท่าตอนนี้รึเปล่า"
หรือที่ผ่านมา ตลอดเวลาที่เคยออกไปพบกัน เป็นความคิดที่เข้าตัวเองอยู่ฝ่ายเดียว ว่าสักวัน บีจะหันกลับมามองคนอย่างกู
....
ส่วนตัวผมคิดว่า ถ้าทั้งคู่เจอกันในวันที่ไม่มีใคร อาจจะเป็นไปได้ที่ทั้งคู่จะได้กลับมารักกัน แต่ผมว่ามันจะดีกว่าถ้าทั้งสองจะเป็นเพื่อนกัน เพราะมีไม่กี่คนหรอก ที่เลิกกันแล้วจะกลับมาเป็นเพื่อนกันได้อีก