สวัสดีค่ะ เราเป็นกะเทยคนหนึ่งแหละที่ทางบ้านพึ่งจะยอมรับได้เมื่อปีกว่าๆเองๆ เราก็รู้สึกสบายใจมากตอนนั้น ก็ปล่อยออกมาเติมที่ในช่วงแรกๆก็แต่งตัวแบบเกินเหตุมากอะ แบบมั่นหน้าแต่ก็ยังไม่ได้สวยอะไรมากมาย จนเราได้ไปจัดฟันอะ เพราะเกรดเราดีแม่เลยยอมเรา ปล.ลืมเข้าเรื่องอาจจะดูงงๆนะ
เอาละเริ่ม
คือแบบในช่วงแรกที่ครอบครัวยอมรับ ปล.พ่อเราเสียด้วยแหละ เราก็แบบสนุกกับชีวิตมาก ก็มีคนมาจีบนะ ก็คุยด้วยแบบไม่ดูหน้าตาเลยอะ คือแรดมากช่วงนั้นคือลืมคิดไปเลยว่า แบบชีวิตแบบเราใครจะมาจริงจัง จนเราคิดได้ว่าเราต้องมีครอบครัวที่ต้องเลี้ยงดู ถึงจะมีแม่คนเดียว เราต้องเป็นทำให้คนในบ้านและนอกบ้านรับให้ได้ เราพยายามทุกอย่าง ทำให้ตัวเองผอม ขาว จนเราทำได้ครึ่งทางแล้วแหละ ในตลอดช่วงที่เราพยายามนะเราพยายามหนักมากจริงๆ พยายามทั้งเรื่องเรียน เราต้องประครองเกรดตัวเองให้ได้3อัพตลอดแต่เราก็ทำได้ จนเราลืมนึกถึงเรื่องมีแฟนเลยอะ ก็เหนื่อยนะช่วงนั้น ช่วงนี้ก็ดีขึ้นมาหน่อยยย แม่เราก็บอมรับเราได้มากขึ้น กล้าที่จะคุยกับเพื่อนๆของเขาว่าได้ลูกสาวกล้าที่จะพาเราออกสังคมแบบให้แต่งหน้าใส่บิ๊กอายได้ แต่เราไม่กล้าใส่วิกให้เขาดูนะ แต่เรามีแม่ในเฟชเราไง เขาก็เห็นรูปเราตอนแต่งหญิงตลอดแหละเขาก็ไม่พูดอะไรนะ ก็ไลค์ให้เรา ตอนแรกที่เราเอารูปตอนแต่งหญิงลงเฟชแล้วแม่มาไลค์เราตกใจมากๆเลยนะ เรากลัวแม่เรานั้นนี้อะ เราก็เลยเอาลงอีกรูปแล้วไปนั่งดูนาง นางแอบยิ้มจร้าาา มันเลยทำให้เรามีความสุข ความอดทน แต่บ้างครั้งก็โกรธกันนะ เข้าเรื่องความรักละกัน ตอนนั้นอะเราพยายามจนลืมเรื่องความรักไปเลย จนแบบปัญญาอะไนมันคงตัวอะ เราก็นึกถึงความรักขึ้นมา เราเลื่อนดูในเฟชเพื่อนสาวก็มีแฟนกันตั้งเยอะอะ เราก็เลยแบบคิดอยากมีบ้าง555 แต่ว่าก็มีคนมาคุยนะ เราก็คุยๆด้วยแหละ แต่แบบพอคบกันนะ เราก็รู้สึกเบื่อง่ายๆไปเอง เราเคยคบทอมนะ เราก็ว่าจะโอเครแหละ แต่เราคิดผิด เราไม่ชอบอะ แล้วก็เลิกไป คือแบบเราก็คิดว่าเราทำผิดนะแต่เราก็พยายามแล้วให้เขาไปเจอคนที่ดีกว่าเถอะ ผช.ก็เคยนะแต่ส่วนมากไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดอะ จนเราแบบเบื่อ เบื่อๆมากๆ ที่จะมาทนความรักอะไรแบบนี้ เราไม่รู้อะว่าเราชอบอะไรกันแน่ เราไม่รู้หัวใจตัวเอง เราแบบอย่างได้ผช.ที่กล้าเปิดเผย่อะพาเราไปหาแม่ แน่นอนแหละทางบ้านเรารับได้อยู่แล้วแต่บ้านฝ่ายชายจะรับได้มั้ย มันเลยทำให้เรากลัวเว้ย ในการมีแฟน เราไม่กล้ามีแฟนเลย แล้วเราก็ไม่กล้าไปจีบใครก่อนเลย เราไม่เคยทักผช.ไปเลยนะ เราแบบกลัวอะว่าเขาจะรับได้มั้ย เรากลัวมากๆ พอมีคนทักมาคุยคุยได้ไม่กี่วันก็หายไป เราก็งงนะ "เราก็งงกับการพิมพ์ตัวเองนะนี่พิมพ์จากใจและความรู้สึกเลยอะไม่รู้ว่าจะเป็นคำถามหรือกระทู้บอกเล่าเรื่องราวชีวิตนะมันสับสนไปหมดจริง5555" ปล.ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะค่ะ
กะเทยเท่านั้นที่เข้าใจ
เอาละเริ่ม
คือแบบในช่วงแรกที่ครอบครัวยอมรับ ปล.พ่อเราเสียด้วยแหละ เราก็แบบสนุกกับชีวิตมาก ก็มีคนมาจีบนะ ก็คุยด้วยแบบไม่ดูหน้าตาเลยอะ คือแรดมากช่วงนั้นคือลืมคิดไปเลยว่า แบบชีวิตแบบเราใครจะมาจริงจัง จนเราคิดได้ว่าเราต้องมีครอบครัวที่ต้องเลี้ยงดู ถึงจะมีแม่คนเดียว เราต้องเป็นทำให้คนในบ้านและนอกบ้านรับให้ได้ เราพยายามทุกอย่าง ทำให้ตัวเองผอม ขาว จนเราทำได้ครึ่งทางแล้วแหละ ในตลอดช่วงที่เราพยายามนะเราพยายามหนักมากจริงๆ พยายามทั้งเรื่องเรียน เราต้องประครองเกรดตัวเองให้ได้3อัพตลอดแต่เราก็ทำได้ จนเราลืมนึกถึงเรื่องมีแฟนเลยอะ ก็เหนื่อยนะช่วงนั้น ช่วงนี้ก็ดีขึ้นมาหน่อยยย แม่เราก็บอมรับเราได้มากขึ้น กล้าที่จะคุยกับเพื่อนๆของเขาว่าได้ลูกสาวกล้าที่จะพาเราออกสังคมแบบให้แต่งหน้าใส่บิ๊กอายได้ แต่เราไม่กล้าใส่วิกให้เขาดูนะ แต่เรามีแม่ในเฟชเราไง เขาก็เห็นรูปเราตอนแต่งหญิงตลอดแหละเขาก็ไม่พูดอะไรนะ ก็ไลค์ให้เรา ตอนแรกที่เราเอารูปตอนแต่งหญิงลงเฟชแล้วแม่มาไลค์เราตกใจมากๆเลยนะ เรากลัวแม่เรานั้นนี้อะ เราก็เลยเอาลงอีกรูปแล้วไปนั่งดูนาง นางแอบยิ้มจร้าาา มันเลยทำให้เรามีความสุข ความอดทน แต่บ้างครั้งก็โกรธกันนะ เข้าเรื่องความรักละกัน ตอนนั้นอะเราพยายามจนลืมเรื่องความรักไปเลย จนแบบปัญญาอะไนมันคงตัวอะ เราก็นึกถึงความรักขึ้นมา เราเลื่อนดูในเฟชเพื่อนสาวก็มีแฟนกันตั้งเยอะอะ เราก็เลยแบบคิดอยากมีบ้าง555 แต่ว่าก็มีคนมาคุยนะ เราก็คุยๆด้วยแหละ แต่แบบพอคบกันนะ เราก็รู้สึกเบื่อง่ายๆไปเอง เราเคยคบทอมนะ เราก็ว่าจะโอเครแหละ แต่เราคิดผิด เราไม่ชอบอะ แล้วก็เลิกไป คือแบบเราก็คิดว่าเราทำผิดนะแต่เราก็พยายามแล้วให้เขาไปเจอคนที่ดีกว่าเถอะ ผช.ก็เคยนะแต่ส่วนมากไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดอะ จนเราแบบเบื่อ เบื่อๆมากๆ ที่จะมาทนความรักอะไรแบบนี้ เราไม่รู้อะว่าเราชอบอะไรกันแน่ เราไม่รู้หัวใจตัวเอง เราแบบอย่างได้ผช.ที่กล้าเปิดเผย่อะพาเราไปหาแม่ แน่นอนแหละทางบ้านเรารับได้อยู่แล้วแต่บ้านฝ่ายชายจะรับได้มั้ย มันเลยทำให้เรากลัวเว้ย ในการมีแฟน เราไม่กล้ามีแฟนเลย แล้วเราก็ไม่กล้าไปจีบใครก่อนเลย เราไม่เคยทักผช.ไปเลยนะ เราแบบกลัวอะว่าเขาจะรับได้มั้ย เรากลัวมากๆ พอมีคนทักมาคุยคุยได้ไม่กี่วันก็หายไป เราก็งงนะ "เราก็งงกับการพิมพ์ตัวเองนะนี่พิมพ์จากใจและความรู้สึกเลยอะไม่รู้ว่าจะเป็นคำถามหรือกระทู้บอกเล่าเรื่องราวชีวิตนะมันสับสนไปหมดจริง5555" ปล.ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะค่ะ