สวัสดีค่ะ วันนี้ฉันพึ่งจะเคยตั้งกระทู้เป็นครั้งแรกผิดพลาดประการใดขออภัยใน ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
เรื่องราวต่อไปนี้มันอาจจะผิดและไม่ถูกต้องสำหรับใครหลายๆคน แต่สำหรับฉันเชื่อว่ามันเป็นเรื่องของความรู้สึกนะคะ
เริ่มเลยนะคะ คือเรื่องมันเป็นแบบนี้นะคะ เริ่มต้นเลย ฉันมีแฟนคนแรกเราคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ปวช.ปี 1 เทอม 2 เลยค่ะ จนถึงปัจุบัน ก็เป็นเวลา 6 ปีกับอีก 4 เดือนแหระค่ะ ตลอดเวลาที่คบกันมา ฉันรู้สึกว่าเค้าก็ดีนะคะในช่วงแรกที่คบกัน เรารู้สึกอยากเจอหน้าตลอดเวลา อยากอยู่ใกล้ตลอดเวลา คือรู้สึกรักเค้ามากโดยที่ยังไม่รู้จักนิสัยกันดีพอเท่าไหร่ เราสองคนมีอุปสรรคทุกครั้งที่จะเจอกันทีไรต้องแอบพ่อกับแม่มาเจอกัน มีช่วงตอนปิดเทอม เราก็ออกไปหาประสบการณ์ฉันเลยชวนเค้าไปหางานพิเศษทำกันช่วงปิดเทอม เค้าก็ยอมนะคะ แล้วเราก็ต่างหลอกทางบ้านว่าไปทำงานกับเพื่อนนะ แล้วเราก็ได้ออกมาหางานทำด้วยกัน แต่ไปสมัครที่ไหนก็มีแต่เดี๋ยวติดต่อกลับมาทุกที่เลย แล้วก็ไร้วี่แวว เราสองคนก็ท้อนะคะ ก็เลยกลับบ้านกันดีกว่าเพราะเงินที่ติดตัวมาก็จะหมดด้วยถ้าอยู่ต่อคงต้องอดตายแน่ๆ พอเราต่างแยกย้ายกันกลับไป ฉันก็คิดถึงเค้ามาก และอยากใช้ชีวิตร่วมกับเค้า จนช่วงเปิดเทอม ก็กลับไปเรียนตามปกติ และเหตุการณ์ที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นก็มาถึง วันหนึ่งฉันเล่นเฟสบุ๊คของเค้าอยู่ ฉันรู้นะคะว่ามันผิดที่ไปก้าวก่าย แต่มันมีเหตุจูงใจทำให้เราอยากเข้าไปดู สิ่งที่เจอคือข้อความของผู้หญิงคนหนึ่งส่งมาหาแฟนเราว่า มีแฟนอยู่แล้วนี่ เท่านั้นแหระ ฉันตามสืบจนรู้ความจริงทุกอย่าง เค้าแอบคบกันมา 3 เดือนแล้ว ฉันตกใจนะ ทำไมที่ผ่านมาเราไม่เห็นรู้เลย เค้าทำได้แนบเนียนมาก ฉันบอกให้เค้าเลือกมา เค้าก็บอกว่าคิดก่อนได้มั้ย ฉันบอกทำไมต้องคิด รึว่ารักมันแล้ว ตอนนั้นฉันร้องไห้ไม่หยุดเค้าก็บอกให้หยุดร้องไม่อยากเห็นฉันร้องไห้ ฉันก็บอกว่าถ้าไม่เลือกตอนนี้ฉันจะไปเอง เค้าก็เลยบอกเลือกเรา และก็ไปเลิกกับคนนั้น ช่วงแรกๆที่เค้าเลิกกะคนนั้น เค้าก็ดูซึมไปบ้างนะคะ แต่ฉันก็ไม่ไว้ใจเท่าเดิมแล้ว และผู้หญิงคนนั้นก็เรียนอยู่ที่เดียวกันกับเขา ฉันเรียนอีกที่หนึ่งอ่าค่ะ เวลาผ่านไปจนถึง 6 ปี ช่วงหลังมานี่ เราทะเลาะกันมากขึ้น ทุกวัน ทะเลาะเรื่องจุกจิก ลืมบอกไปค่ะ ฉันได้เข้ามาอยู่บ้านเค้าแล้วแต่ยังไม่ได้แต่งกันนะคะพอดีช่วงนั้นฉันเรียนจบทำงานแล้วก็ออกงานเพราะไม่ไหวกับคนและงาน ช่วงนั้นเค้ากับครอบครัวเค้าเลยชวนให้ไปอยู่ด้วยกันก่อนอ่าค่ะ มีแม่ฉันที่รู้ว่าอยุ่กับเค้าแล้ว แต่พ่อยังไม่รู้เพราะท่านต้องว่าเราแน่ๆเมื่อเข้าไปแล้วช่วงแรกๆดีทุกอย่างเลยค่ะ ตอนนั้นคบกันแค่ 4 ปีนะคะ ระหว่างที่อยู่กับเค้า พ่อเค้าดีกับฉันมากซื้อของให้หางานให้ทำฝากเข้างานคือช่วยเหลือเราทุกอย่างจนเราได้งานมีเงินใช้ และก็ส่งเราเรียนต่อปวส.จนจบ เรียนไปทำงานไปด้วยช่วงนั้น แต่แม่เขาจะบ่นเก่งหน่อยนะคะ เค้าจะเจ้าระเบียบมากซึ่งขัดกับบุคลิกและนิสัยเราเหลือเกิน เราก็โดนแม่เค้าบ่นประจำเรื่องจุกจิกงานบ้าน นานไปมันเลยกลายเป็นความเบื่อว่า เราทำอะไรผิดนักหนาเค้าถึงบ่นเรา เค้าไม่ชอบเราหรอบางทีก็ดีกับเราบางทีดูเหมือนเกลียดเรา แต่ฉันไม่เคยเถียงท่านเลยนะคะไม่ว่าจะผิดหรือถูกก็ทนตลอด และแฟนก็ไม่เคยปกป้องเลยบางทีก็ซ้ำเติมเราไม่เคยเข้าข้างเราบ้าง บางทีเราทำงานมาเหนื่อยๆอยากจะพักผ่อนบ้าง ก็ต้องกลับมาทำงานบ้านให้เค้า เราทำไม่ถูกใจเค้าก็บ่นว่าเรา นานไปเราเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเองอึดอัดและเก็บกดมาตลอด แฟนก็อารมณ์โมโหร้ายขึ้น โทษแต่เป็นความผิดของเราทะเลาะบ่อยขึ้น เค้าเล่นไก่ เค้ากินเหล้า เค้าติดเพื่อนแต่ก้ไม่ติดจนน่าเกลียดไปแต่สังคมเค้าเยอะเหลือเกิน เราไม่ชอบให้เค้ากินเหล้าเพราะเค้านิสัยไม่ดีเวลาเมา ก้ทะเลาะกันเรื่องพวกนี้ตลอดมา ฉันก็รู้นะคะว่าเค้าก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก แต่ฉันไม่รุ้ว่าเค้าดป็นเยอะกว่าตอนแรกก็ตอนอยุ่ด้วยกัน มีครั้งหนึ่งที่เค้าไปกินเหล้ากับเพื่อนฉันก็เป็นห่วงเห็นว่าดึกแล้วยังไม่กลับก็เลยโทรตามเค้าบ่อย เค้าก็โมโหกลับมาบ้านเราก็เลยทะเลาะกันมีปากเสียงกัน เค้าตะคอกใส่ฉันดังมาก ฉันก้เลยเถียงเค้า เค้าก้เลยเตะเราแต่โดนไม่เยอะเพราะหลบทัน ฉันจึงขนเสื้อผ้าโทรตามพ่อให้มารับพ่อจึงรุ้ความจริงทั้งหมด แต่แม่แฟนมาเคลียร์เพื่อไม่ให้เลิกกัน ก้เคลียปัญหาจบหมด ทุกอย่างก็เป็นปกติ พอคบมานานขึ้น เราทะเลาะกันบ่อยขึ้นอีกนิสัยเค้าก้เริ่มเปลี่ยนไป โมโหร้ายมากขึ้นและด่าเราแรงๆเวลาทะเลาะกัน คือเค้าเป็นคนที่ไม่ยอมใครต้องชนะอย่างเดียว ชอบเอาความคิดตัวเองเป้นหลักเสมอ เราจะเลิกกันหลายครั้งแล้วก็เลิกกันไม่ได้สักที เค้าก้ปรับปรุงตัวได้แค่วันสองวันก็กลับไปทำนิสัยเดิมอีก นานไปเราคุยกันน้อยลงกลับจากที่ทำงานก้ทำงานบ้านเสร็จก้็ต่างคนต่างนอนเล่นเกมส์กันไม่ค่อยคุยหยอกล้อกันเหมือนแต่ก่อน จนฉันได้เจอผู้ชายอีกคนในเกมส์ออนไลน์ เราก็คุยกันปกติเค้ามาจีบเราก่อนนะคะ อยากเห็นหน้า ก็เลยแอดไลน์หากัน ตอนแรกฉันแค่คุยเล่นๆก็เลยไม่ได้บอกเค้าว่าเรามีแฟนแล้วเราก็คิดว่าเค้าก็คงคุยเล่นๆกับเราเดี๋ยวเค้าก้ไปเอง จนคุยไปเรื่อยๆ เราเริ่มรู้สึกว่าเค้าดีกับเราจังนิสัยคล้ายกันถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรกเข้าใจเราทุกอย่างมีอะไรที่เค้าให้เราได้ในแบบที่เราไม่เคยได้รับจากแฟนเลย เช่นความเข้าใจความใส่ใจทุกอย่างเราคุยด้วยแล้วเข้าใจกันง่ายมีความสุขและเป็นตัวของตัวเอง จนฉันเริ่มรู้สึกรักเค้าขึ้นมาจริงๆ และฉันตัดสินใจบอกเค้าวัดใจไปว่าเราบอกว่ามีแฟนแล้วเค้าจะยังอยากคบกับเราอยุ่ไหม ฉันจึงบอกไปว่ามีแฟนแล้ว แต่เราไม่ได้อยุ่ด้วยกันแต่คบมา 6 ปีแ้ว แต่เราเหินห่างกันไปแล้วนะ แต่เค้ากลับรับได้และบอกว่าจะรอนานแค่ไหนก็จะรอ เค้าบอกว่าเราใช่สำหรับเค้าทุกอย่าง และเราก้แอบคบกันมาจนถึงสามเดือน คุยแค่ในไลน์กับเฟสนะคะ แฟนก็ไม่รู้ ช่วงนั้นฉันกับแฟนเริ่มเฉยชาต่อกันทะเลาะบ่อยมากขึ้นอีก และเวลาแฟนอยากมีอะไรด้วยฉันจะไร้ความรุ้สึกตลอด เราก้ทะเลาะกันหนักขึ้นเพราะเรื่องนี้และบวกกับเรื่องจุกจิกอื่นๆอีก มันทำให้ฉันอยากเลิกกับแฟนเพราะเริ่มทนไม่ไหวกับนิสัยเค้า ส่วนอีกคนเค้าทำงานขยันมากขึ้น เก็บเงินและหวังจะมีอนาคตที่ดีกับเราเค้าบอกจะทำทุกอย่างเพื่อฉัน จะดูแลให้ดีกว่าแฟนเลยถึงจะเรียจบแค่ ม.3 แต่จะสุ้เพื่อฉจะไม่ยอมให้ฉันลำบาก นิสัยเค้าก็ยังเหมือนเดิมนะคะเสมอต้นเสมอปรายดี ผิดกับแฟนซึ่งไม่เคยวางแผนอนาคตร่วมกับเราไม่เคยบอกว่าจะแต่งงานพอพ่อฉันถามว่าเมื่อไหร่เค้าก็บอกแต่ว่ายังไม่พร้อม เค้าห่างเหินกับครอบครัวฉันมากขึ้นไม่ค่อยกลับไปหาพ่อแม่ฉันเหมือนแต่ก่อนบอกแต่ว่าไม่มีตังค์และไม่ว่างไปตีไก่บ้างแหระ แต่กับอีกคนเค้าวางแผนอนาคตกับเราไว้หมดแล้ว เค้าบอกว่าถ้าไม่รักเราจริงคงไปนานแล้ว เค้าทำให้เราเชื่อทุกอย่างว่าเค้ารักเราจริงแม่เค้าก็รุ้ว่าเราคบกันแต่ไม่มีใครรู้ว่าเรารักซ่อน แม่เค้าอยากเจอเรามากขึ้นเค้าก้เล่าเรื่องดีๆของฉันให้แม่เค้าฟังตลอด เมื่อนานเข้า ฉันต้องเลือกได้แล้วสินะเแต่รู้สึกผิดที่ดึงเค้าเข้ามา แต่เรารักเค้าไปแล้วไม่อยากเสียเค้าไป ฉันจึงหาเรื่องเลิกกับแฟน เราทะเลาะกันหนักมาก ถึงขั้นผู้ใหญ่รับรุ้ทั้งสองฝ่าย ฉันจึงตัดสินใจบอกเลิกแฟนด้วยเหตุผลเราไปด้วยกันไม่รอด แฟนไม่ยอมเลิกและบอกว่าขอโอกาสอีกสักครั้งเพราะทำใจไม่ได้ เราร้องไห้หนักมาก แฟนด่าเราดูถุกเราหาว่าเราไปเอากับคนอื่นมาซึ่งมันไม่ใช่เลย เรายืนยันจะเลิกเค้าก็ยื้อสุดชีวิตพุดทุกอย่างเพื่อให้เรากลับไป จนพ่อแม่แฟนกับแฟนมาหาเราที่บ้าน คือตอนั้นฉันกลับบ้านไปน่ะค่ะ ผุ้ใหญ่สองฝ่ายเรียกมาคุย เหมือนบังคับให้เรากลับไปเลยบอกให้ปรับตัวเข้าหากันใหม่ ฉันพยายามบอกทุกอย่างว่าแฟนนิสัยเป้นไงแต่ไม่มีใครเข้าใจว่าเราก้ทนมานาน ด้านดีเค้าก้มีนะคะ แต่นิสัยเค้าเราค่อนข้างรับไม่ได้ แต่เค้ารับปากจะไม่ทำอีกไม่เป็นแบบเดิมอีกคือเรื่องของอารมณ์และชอบด่าเรา ใจฉันตอนนั้นไม่อยากกลับไปแล้ว ใจอยากเริ่มต้นกับคนใหม่ซึ่งเค้าไม่เคยทำเราเสียใจเลย ในที่สุดพ่อแม่ก็เหมือนบังคับให้ไม่เลิกกัน เราเลยต้องยอมแบบฝืนใจ พ่อแม่แฟนบอกให้บวช่อนจะมาแต่งแน่นอน และพ่อแม่แฟนปูทางไว้ให้หมดแล้ว และเราก้ต้องจำใจกลับไปกับแฟน ฉัไปบอกกับอีกคนทั้งหมดเพราะเค้าก้รอคำตอบเช่นกัน สุดท้ายฉันก้ถามว่าจะรออยู่มั้ยเค้าตอบว่าจะไม่ไปไหน เค้ารอได้ ฉันเคยไล่ให้เค้าไปเจอคนที่ดีกว่าเค้าก็ไม่ไปเค้าบอกว่าฉันคือทุกอย่างของเขาไม่เคยรักใครมากเท่าฉันและไม่เคยมีใครเข้าใจเค้าเท่าฉันแล้ว บอกว่าฉันต่างจากคนอื่นที่เคยคบมาทั้งหมด ฉันเคยสัญญากับเขาว่าเราจะไปวัดพิสูจน์รักแท้กัน เค้ายังรอฉันเค้าบอกจะสร้างตัวเพื่อรอฉันนะ ฉันจึงจะหาวิธีเลิกกับแฟนยังไง ในเมื่อเราไม่ได้รักแฟนเท่าเดิมแล้ว ถ้าบอกว่ามีคนอื่นเรื่องใหญ่แน่ๆ ฉันทำผิดมาก แต่ฉันอยากอยุ่กับคนที่เข้ากับเราได้จริงๆที่ไม่ต้องเสียความเป็นตัวของตัวเองไป ฉันควรทำอย่างไรถึงจะถูกต้องคะ
ความรักกับความถูกต้อง
เรื่องราวต่อไปนี้มันอาจจะผิดและไม่ถูกต้องสำหรับใครหลายๆคน แต่สำหรับฉันเชื่อว่ามันเป็นเรื่องของความรู้สึกนะคะ
เริ่มเลยนะคะ คือเรื่องมันเป็นแบบนี้นะคะ เริ่มต้นเลย ฉันมีแฟนคนแรกเราคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ปวช.ปี 1 เทอม 2 เลยค่ะ จนถึงปัจุบัน ก็เป็นเวลา 6 ปีกับอีก 4 เดือนแหระค่ะ ตลอดเวลาที่คบกันมา ฉันรู้สึกว่าเค้าก็ดีนะคะในช่วงแรกที่คบกัน เรารู้สึกอยากเจอหน้าตลอดเวลา อยากอยู่ใกล้ตลอดเวลา คือรู้สึกรักเค้ามากโดยที่ยังไม่รู้จักนิสัยกันดีพอเท่าไหร่ เราสองคนมีอุปสรรคทุกครั้งที่จะเจอกันทีไรต้องแอบพ่อกับแม่มาเจอกัน มีช่วงตอนปิดเทอม เราก็ออกไปหาประสบการณ์ฉันเลยชวนเค้าไปหางานพิเศษทำกันช่วงปิดเทอม เค้าก็ยอมนะคะ แล้วเราก็ต่างหลอกทางบ้านว่าไปทำงานกับเพื่อนนะ แล้วเราก็ได้ออกมาหางานทำด้วยกัน แต่ไปสมัครที่ไหนก็มีแต่เดี๋ยวติดต่อกลับมาทุกที่เลย แล้วก็ไร้วี่แวว เราสองคนก็ท้อนะคะ ก็เลยกลับบ้านกันดีกว่าเพราะเงินที่ติดตัวมาก็จะหมดด้วยถ้าอยู่ต่อคงต้องอดตายแน่ๆ พอเราต่างแยกย้ายกันกลับไป ฉันก็คิดถึงเค้ามาก และอยากใช้ชีวิตร่วมกับเค้า จนช่วงเปิดเทอม ก็กลับไปเรียนตามปกติ และเหตุการณ์ที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นก็มาถึง วันหนึ่งฉันเล่นเฟสบุ๊คของเค้าอยู่ ฉันรู้นะคะว่ามันผิดที่ไปก้าวก่าย แต่มันมีเหตุจูงใจทำให้เราอยากเข้าไปดู สิ่งที่เจอคือข้อความของผู้หญิงคนหนึ่งส่งมาหาแฟนเราว่า มีแฟนอยู่แล้วนี่ เท่านั้นแหระ ฉันตามสืบจนรู้ความจริงทุกอย่าง เค้าแอบคบกันมา 3 เดือนแล้ว ฉันตกใจนะ ทำไมที่ผ่านมาเราไม่เห็นรู้เลย เค้าทำได้แนบเนียนมาก ฉันบอกให้เค้าเลือกมา เค้าก็บอกว่าคิดก่อนได้มั้ย ฉันบอกทำไมต้องคิด รึว่ารักมันแล้ว ตอนนั้นฉันร้องไห้ไม่หยุดเค้าก็บอกให้หยุดร้องไม่อยากเห็นฉันร้องไห้ ฉันก็บอกว่าถ้าไม่เลือกตอนนี้ฉันจะไปเอง เค้าก็เลยบอกเลือกเรา และก็ไปเลิกกับคนนั้น ช่วงแรกๆที่เค้าเลิกกะคนนั้น เค้าก็ดูซึมไปบ้างนะคะ แต่ฉันก็ไม่ไว้ใจเท่าเดิมแล้ว และผู้หญิงคนนั้นก็เรียนอยู่ที่เดียวกันกับเขา ฉันเรียนอีกที่หนึ่งอ่าค่ะ เวลาผ่านไปจนถึง 6 ปี ช่วงหลังมานี่ เราทะเลาะกันมากขึ้น ทุกวัน ทะเลาะเรื่องจุกจิก ลืมบอกไปค่ะ ฉันได้เข้ามาอยู่บ้านเค้าแล้วแต่ยังไม่ได้แต่งกันนะคะพอดีช่วงนั้นฉันเรียนจบทำงานแล้วก็ออกงานเพราะไม่ไหวกับคนและงาน ช่วงนั้นเค้ากับครอบครัวเค้าเลยชวนให้ไปอยู่ด้วยกันก่อนอ่าค่ะ มีแม่ฉันที่รู้ว่าอยุ่กับเค้าแล้ว แต่พ่อยังไม่รู้เพราะท่านต้องว่าเราแน่ๆเมื่อเข้าไปแล้วช่วงแรกๆดีทุกอย่างเลยค่ะ ตอนนั้นคบกันแค่ 4 ปีนะคะ ระหว่างที่อยู่กับเค้า พ่อเค้าดีกับฉันมากซื้อของให้หางานให้ทำฝากเข้างานคือช่วยเหลือเราทุกอย่างจนเราได้งานมีเงินใช้ และก็ส่งเราเรียนต่อปวส.จนจบ เรียนไปทำงานไปด้วยช่วงนั้น แต่แม่เขาจะบ่นเก่งหน่อยนะคะ เค้าจะเจ้าระเบียบมากซึ่งขัดกับบุคลิกและนิสัยเราเหลือเกิน เราก็โดนแม่เค้าบ่นประจำเรื่องจุกจิกงานบ้าน นานไปมันเลยกลายเป็นความเบื่อว่า เราทำอะไรผิดนักหนาเค้าถึงบ่นเรา เค้าไม่ชอบเราหรอบางทีก็ดีกับเราบางทีดูเหมือนเกลียดเรา แต่ฉันไม่เคยเถียงท่านเลยนะคะไม่ว่าจะผิดหรือถูกก็ทนตลอด และแฟนก็ไม่เคยปกป้องเลยบางทีก็ซ้ำเติมเราไม่เคยเข้าข้างเราบ้าง บางทีเราทำงานมาเหนื่อยๆอยากจะพักผ่อนบ้าง ก็ต้องกลับมาทำงานบ้านให้เค้า เราทำไม่ถูกใจเค้าก็บ่นว่าเรา นานไปเราเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเองอึดอัดและเก็บกดมาตลอด แฟนก็อารมณ์โมโหร้ายขึ้น โทษแต่เป็นความผิดของเราทะเลาะบ่อยขึ้น เค้าเล่นไก่ เค้ากินเหล้า เค้าติดเพื่อนแต่ก้ไม่ติดจนน่าเกลียดไปแต่สังคมเค้าเยอะเหลือเกิน เราไม่ชอบให้เค้ากินเหล้าเพราะเค้านิสัยไม่ดีเวลาเมา ก้ทะเลาะกันเรื่องพวกนี้ตลอดมา ฉันก็รู้นะคะว่าเค้าก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก แต่ฉันไม่รุ้ว่าเค้าดป็นเยอะกว่าตอนแรกก็ตอนอยุ่ด้วยกัน มีครั้งหนึ่งที่เค้าไปกินเหล้ากับเพื่อนฉันก็เป็นห่วงเห็นว่าดึกแล้วยังไม่กลับก็เลยโทรตามเค้าบ่อย เค้าก็โมโหกลับมาบ้านเราก็เลยทะเลาะกันมีปากเสียงกัน เค้าตะคอกใส่ฉันดังมาก ฉันก้เลยเถียงเค้า เค้าก้เลยเตะเราแต่โดนไม่เยอะเพราะหลบทัน ฉันจึงขนเสื้อผ้าโทรตามพ่อให้มารับพ่อจึงรุ้ความจริงทั้งหมด แต่แม่แฟนมาเคลียร์เพื่อไม่ให้เลิกกัน ก้เคลียปัญหาจบหมด ทุกอย่างก็เป็นปกติ พอคบมานานขึ้น เราทะเลาะกันบ่อยขึ้นอีกนิสัยเค้าก้เริ่มเปลี่ยนไป โมโหร้ายมากขึ้นและด่าเราแรงๆเวลาทะเลาะกัน คือเค้าเป็นคนที่ไม่ยอมใครต้องชนะอย่างเดียว ชอบเอาความคิดตัวเองเป้นหลักเสมอ เราจะเลิกกันหลายครั้งแล้วก็เลิกกันไม่ได้สักที เค้าก้ปรับปรุงตัวได้แค่วันสองวันก็กลับไปทำนิสัยเดิมอีก นานไปเราคุยกันน้อยลงกลับจากที่ทำงานก้ทำงานบ้านเสร็จก้็ต่างคนต่างนอนเล่นเกมส์กันไม่ค่อยคุยหยอกล้อกันเหมือนแต่ก่อน จนฉันได้เจอผู้ชายอีกคนในเกมส์ออนไลน์ เราก็คุยกันปกติเค้ามาจีบเราก่อนนะคะ อยากเห็นหน้า ก็เลยแอดไลน์หากัน ตอนแรกฉันแค่คุยเล่นๆก็เลยไม่ได้บอกเค้าว่าเรามีแฟนแล้วเราก็คิดว่าเค้าก็คงคุยเล่นๆกับเราเดี๋ยวเค้าก้ไปเอง จนคุยไปเรื่อยๆ เราเริ่มรู้สึกว่าเค้าดีกับเราจังนิสัยคล้ายกันถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรกเข้าใจเราทุกอย่างมีอะไรที่เค้าให้เราได้ในแบบที่เราไม่เคยได้รับจากแฟนเลย เช่นความเข้าใจความใส่ใจทุกอย่างเราคุยด้วยแล้วเข้าใจกันง่ายมีความสุขและเป็นตัวของตัวเอง จนฉันเริ่มรู้สึกรักเค้าขึ้นมาจริงๆ และฉันตัดสินใจบอกเค้าวัดใจไปว่าเราบอกว่ามีแฟนแล้วเค้าจะยังอยากคบกับเราอยุ่ไหม ฉันจึงบอกไปว่ามีแฟนแล้ว แต่เราไม่ได้อยุ่ด้วยกันแต่คบมา 6 ปีแ้ว แต่เราเหินห่างกันไปแล้วนะ แต่เค้ากลับรับได้และบอกว่าจะรอนานแค่ไหนก็จะรอ เค้าบอกว่าเราใช่สำหรับเค้าทุกอย่าง และเราก้แอบคบกันมาจนถึงสามเดือน คุยแค่ในไลน์กับเฟสนะคะ แฟนก็ไม่รู้ ช่วงนั้นฉันกับแฟนเริ่มเฉยชาต่อกันทะเลาะบ่อยมากขึ้นอีก และเวลาแฟนอยากมีอะไรด้วยฉันจะไร้ความรุ้สึกตลอด เราก้ทะเลาะกันหนักขึ้นเพราะเรื่องนี้และบวกกับเรื่องจุกจิกอื่นๆอีก มันทำให้ฉันอยากเลิกกับแฟนเพราะเริ่มทนไม่ไหวกับนิสัยเค้า ส่วนอีกคนเค้าทำงานขยันมากขึ้น เก็บเงินและหวังจะมีอนาคตที่ดีกับเราเค้าบอกจะทำทุกอย่างเพื่อฉัน จะดูแลให้ดีกว่าแฟนเลยถึงจะเรียจบแค่ ม.3 แต่จะสุ้เพื่อฉจะไม่ยอมให้ฉันลำบาก นิสัยเค้าก็ยังเหมือนเดิมนะคะเสมอต้นเสมอปรายดี ผิดกับแฟนซึ่งไม่เคยวางแผนอนาคตร่วมกับเราไม่เคยบอกว่าจะแต่งงานพอพ่อฉันถามว่าเมื่อไหร่เค้าก็บอกแต่ว่ายังไม่พร้อม เค้าห่างเหินกับครอบครัวฉันมากขึ้นไม่ค่อยกลับไปหาพ่อแม่ฉันเหมือนแต่ก่อนบอกแต่ว่าไม่มีตังค์และไม่ว่างไปตีไก่บ้างแหระ แต่กับอีกคนเค้าวางแผนอนาคตกับเราไว้หมดแล้ว เค้าบอกว่าถ้าไม่รักเราจริงคงไปนานแล้ว เค้าทำให้เราเชื่อทุกอย่างว่าเค้ารักเราจริงแม่เค้าก็รุ้ว่าเราคบกันแต่ไม่มีใครรู้ว่าเรารักซ่อน แม่เค้าอยากเจอเรามากขึ้นเค้าก้เล่าเรื่องดีๆของฉันให้แม่เค้าฟังตลอด เมื่อนานเข้า ฉันต้องเลือกได้แล้วสินะเแต่รู้สึกผิดที่ดึงเค้าเข้ามา แต่เรารักเค้าไปแล้วไม่อยากเสียเค้าไป ฉันจึงหาเรื่องเลิกกับแฟน เราทะเลาะกันหนักมาก ถึงขั้นผู้ใหญ่รับรุ้ทั้งสองฝ่าย ฉันจึงตัดสินใจบอกเลิกแฟนด้วยเหตุผลเราไปด้วยกันไม่รอด แฟนไม่ยอมเลิกและบอกว่าขอโอกาสอีกสักครั้งเพราะทำใจไม่ได้ เราร้องไห้หนักมาก แฟนด่าเราดูถุกเราหาว่าเราไปเอากับคนอื่นมาซึ่งมันไม่ใช่เลย เรายืนยันจะเลิกเค้าก็ยื้อสุดชีวิตพุดทุกอย่างเพื่อให้เรากลับไป จนพ่อแม่แฟนกับแฟนมาหาเราที่บ้าน คือตอนั้นฉันกลับบ้านไปน่ะค่ะ ผุ้ใหญ่สองฝ่ายเรียกมาคุย เหมือนบังคับให้เรากลับไปเลยบอกให้ปรับตัวเข้าหากันใหม่ ฉันพยายามบอกทุกอย่างว่าแฟนนิสัยเป้นไงแต่ไม่มีใครเข้าใจว่าเราก้ทนมานาน ด้านดีเค้าก้มีนะคะ แต่นิสัยเค้าเราค่อนข้างรับไม่ได้ แต่เค้ารับปากจะไม่ทำอีกไม่เป็นแบบเดิมอีกคือเรื่องของอารมณ์และชอบด่าเรา ใจฉันตอนนั้นไม่อยากกลับไปแล้ว ใจอยากเริ่มต้นกับคนใหม่ซึ่งเค้าไม่เคยทำเราเสียใจเลย ในที่สุดพ่อแม่ก็เหมือนบังคับให้ไม่เลิกกัน เราเลยต้องยอมแบบฝืนใจ พ่อแม่แฟนบอกให้บวช่อนจะมาแต่งแน่นอน และพ่อแม่แฟนปูทางไว้ให้หมดแล้ว และเราก้ต้องจำใจกลับไปกับแฟน ฉัไปบอกกับอีกคนทั้งหมดเพราะเค้าก้รอคำตอบเช่นกัน สุดท้ายฉันก้ถามว่าจะรออยู่มั้ยเค้าตอบว่าจะไม่ไปไหน เค้ารอได้ ฉันเคยไล่ให้เค้าไปเจอคนที่ดีกว่าเค้าก็ไม่ไปเค้าบอกว่าฉันคือทุกอย่างของเขาไม่เคยรักใครมากเท่าฉันและไม่เคยมีใครเข้าใจเค้าเท่าฉันแล้ว บอกว่าฉันต่างจากคนอื่นที่เคยคบมาทั้งหมด ฉันเคยสัญญากับเขาว่าเราจะไปวัดพิสูจน์รักแท้กัน เค้ายังรอฉันเค้าบอกจะสร้างตัวเพื่อรอฉันนะ ฉันจึงจะหาวิธีเลิกกับแฟนยังไง ในเมื่อเราไม่ได้รักแฟนเท่าเดิมแล้ว ถ้าบอกว่ามีคนอื่นเรื่องใหญ่แน่ๆ ฉันทำผิดมาก แต่ฉันอยากอยุ่กับคนที่เข้ากับเราได้จริงๆที่ไม่ต้องเสียความเป็นตัวของตัวเองไป ฉันควรทำอย่างไรถึงจะถูกต้องคะ