กลับบ้าน(นอก)กันเถอะ

...ผมเข้ามาเรียนที่กรุงเทพฯเมื่อปี 2553 เป็นมหาลัยแห่งหนึ่งย่านดุสิต เรียนจบก็ได้งานทำต่อทำงานมา 3 ปี ช่วงแรกๆก็ได้เงินก้อนโตให้แม่ ดีใจมากครับ ช่วงปีหลังค่าใช้จ่ายเยอะ จ่ายไม่ไหวก็ผ่อน ผ่อนไม่ไหวก็เริ่มเป็นหนี้ ... ทำไปเดือนชนเดือน ขอทางบ้านมาใช้บ้าง คิดไปคิดมาเหมือนทำงานไม่คุ้มกับแรงที่เสียไป เงินเดือนหมื่นนิดๆยังไงก็ไม่พอ สิ้นเดือนนี้จะกลับไปอยู่บ้านแล้วครับ กลับไปแล้วคงคิดว่าไม่กลับมาอีก อย่างน้อยที่บ้านก็คงไม่ต้องจ่ายค่าเช่าห้อง จ่ายค่าเดินทาง (ตอนนี้ใจไปนอนกองอยู่หน้าประตูบ้านแล้ว)
...ที่บ้านเป็นร้านอาหารครับ คงกลับไปทำต่อ หางานใช้หนี้ เหลือก็เก็บ ว่างก็คงหาอย่างอื่นเป็นรายได้เพิ่ม...

เพื่อนๆคนไหนมีอุดมการณ์เดียวกัน แชร์ประสบการณ์กันได้นะครับ

#กลับอุบลกันเถอะ