ปรัชญาการกินขรี้(ตัวเอง)

มีเรื่องเล่าในวัยเยาว์ตอนประมาณช่วงประถม
สมัยนั้นยังเป็นส้วมนั่งยอง ๆ หลังจากเสร็จภาระกิจ
ก็เช็ดตามปกติ แต่วันนั้นดันพลาดติดนิ้วมาหน่อยนึง
เชี่ยะ...เอาไงดี แต่แล้วเหมือนมีอะไรดลใจ เสียงแว่วในหัว
จะลองมะ!...ครั้งนึงในชีวิตที่น้อยคนจะเคยลองนะเว้ย
คิดทบทวนประมาณ 2 วิ แล้วก็ลองเอาปลายลิ้นแตะดู
แจ๊บ ๆ เอ้ย...ผิดคาด ทำไมมันไม่มีรสชาติไรเลยวะ มีแต่กลิ่นติดลิ้น
Try again มะ...
ไม่ต้องมั๊ง ลิ้นยังรับรสดี อยู่นะ
จำไม่ได้ว่าก่อนหน้านั้นกินอะไรมามั่ง แต่ทำไมมันจืดงี้อ่ะ
ทำไมฉี่ยังเค็มเลย(ก่อนหน้าเคยลองมาแล้ว)
พอผ่านมาวันนี้ ด้วยอายุ ประสบการณ์ชีวิตที่มากขึ้น
พอนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นทำให้คิดได้ว่า
อืม..จริง ๆ แล้ว ตลอดช่วงชิวิตคนเรา ไม่ว่าจะใช้ชีวิตยังไง
บางคน...เค็ม กับทุกเรื่อง
บางคน...เปรี้ยว จี๊ด
บางคน...มันส์ Non stop
บางคน...เผ็ด เร่าร้อน
บางคน...หวาน ซึ้ง กินใจ
บางคน...เจอแต่เรื่อง ขมขื่น
หรือ บางคน...อยู่ไปวัน ๆ แบบ จืดชืด
รสชาติ ความสุข เหล่านี้ ก็เป็นเพียงชั่วครู่ ผ่านแค่ลิ้น
สิ่งที่เป็นสาระคือ ประโยชน์ของสารอาหาร ที่จะนำไปใช้หล่อเลี้ยงร่างกาย
แต่สุดท้าย...ปลายทางที่เหลือ คือ กาก(ร่างกาย) และ กลิ่น(ความดีชั่ว ให้คนจดจำ)
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...บางทีเรื่องไร้สาระ ถ้าคิดให้มีสาระมันก็มีสาระ