สวัสดีครับ ผมขอเรียกแทนตัวเองว่า เอ็ม แล้วกัน ผมอาศัยอยู่ที่ภาคอีสานครับ ด้วยความที่ผมไม่อยากไปเรียนมหาลัยต่อกรุงเทพ ผมจึงเลือกเรียนที่ภาคอีสานครับ ผมเลือกเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งเป็นมหาวิทยาลัยชื่อดังในภาคอีสาน ผมได้เลือก ผมได้เลือกเรียนสาขาภาควิชานิเทศศาสตร์ ผมจะเล่าผมเป็นเกย์ครับ ผมปิดบังเรื่องนี้มาโดยตลอดผมคบผู้หญิงครับแต่แล้วเมื่อเวลานานไปผมก็ต้องเลิกกับพวกเธอทุกคน เพราะโดยส่วนตัวผมก็ไม่ได้ชอบผู้หญิงอยู่แล้ว จนมาถึงมหาลัยเป็นที่ๆผมคิดว่าสามารถเป็นตัวเองให้มากที่สุด
และแล้วนี่ก็เป็นวันที่ผมได้เจอผู้ชายคนแรกที่ผมรัก วันนี้เป็นวันจัดกิจกรรมกีฬาของสาขาผมขึ้น มันเป็นกีฬาที่ตลกมากๆเลยครับไม่คิดว่าจะมีกีฬาแบบนี้อยู่บนโลก บอกเลยครับว่าเป็นแนว 18+ ทั้งนั้น ด้วยความที่ผมก็เล่นกีฬาไปด้วยความสนุกสนานทั้งนั่งนั่งหัวเราะก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่ง เขาคนนั้นใส่เสื้อสีแดง (เสื้อสีแดงคือเสื้อประจำสี่ของผม) รูปร่างหน้าตาของเค้าน่ารักมากจนทำให้ผมระสายตาไปไม่ได้ ผมจึงได้ถามรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ข้างๆว่าเขาคนนั้นชื่อว่าอะไร รุ่นพี่บอกว่าพี่เขาชื่อ โอ (นามสมมติ) พี่เค้าอยู่ปี4 เรียนเอกวารสาร ผมตกใจมากเพราะไม่คิดว่าหน้าตาของพี่เค้าจะอยู่ปีสี่เพราะหน้าพี่เค้าเด็กมาก เอาง่ายๆว่าหน้าเด็กกว่าผมอะ ผมอยู่ปีหนึ่ง ด้วยความที่ปีห่างกันขนาดนั้นผมคิดว่าผมคงไม่มีหวังจีบพี่แกได้ ผมจึงไม่ได้สนใจอะไรมากแล้วก็ทำกิจกรรมของผมต่อ แต่เวลาที่ผมเห็นหน้าพี่แกทีไรหัวใจของผมจะเต้นแรงตลอดเวลา ผมคิดว่าผมคงชอบพี่แกจริง ตอนพักกิจกรรมผมได้ไปซื้อน้ำแป๊บซี่แก้วใหญ่ความที่ผมเป็นเด็กที่รู้จักคนเยอะอยู่แล้ว ผมได้นำน้ำแป๊บซี่ของผมไปแบ่งให้ทุกคนได้กิน จนมาถึงพี่ G ผมได้ถามพี่แกไปว่า "พี่ครับกินน้ำมั้ยครับ?" พี่Gมองหน้าผมแล้วยิ้มรับและดูดน้ำจากแก้วของผม ผมดีใจมากแต่ผมไม่กล้าชวนพี่Gคุย ผมได้นั่งคุยกับเพื่อนผมแต่ห่างตาก็แอบเหลือบไปมองพี่แกอยู่บ่อยๆ แล้วอยู่ๆพี่แกก็หายไป ผมจึงไม่ได้คุยอะไรกับพี่Gเลย ผมรู้สึกแย่มากที่ไม่ได้คุยและทำความรู้จักกับพี่ G เลย จนมาถึงวันนึง...........
วันนั้นเป็นวัน Communication daily เป็นวันที่คณะของผมจัดงานของภาควิชานิเทศศาสตร์ ซึ่งการจัดงานครั้งนี้เป็นของพี่ปีสี่จัด ด้วยความที่ผมเป็นเด็กปีหนึ่งผมก็ต้องมาร่วมงานนี้ ผมได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่งผู้ชายคนนั้นหน้าตาน่ารักคนเดียวกันกับที่ผมเจอในวันกีฬา แต่เขาคนนั้นคือพี่ G พี่Gใส่เสื้อช็อป สีกรม ข้างหลังเขียนว่าวารสารศาสตร์ พี่Gได้ทำหัวให้ใจผมเต้นแรงอีกครั้ง พี่ G กำลังนั่งให้สัมภาษณ์และพูดคุยกับกิจกรรมภายในงาน นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงของพี่เขา พี่เค้าเป็นผู้ชายที่เสียงหวานมาก ผมได้แต่ยืนมองพี่เค้าอยู่ห่างๆ แต่ผมก็ไม่กล้าเข้าไปคุยกับพี่แกอยู่ดี จนผมคิดตัดใจเลิกชอบพี่เค้า
เวลาผ่านไป หลายเดือน ผมได้โหลดแอพพลิเคชั่นแอพหนึ่ง เป็นแอพที่คุยกันในสังคมเกย์ (สีฟ้าๆ) ผมก็ได้คุยกับคนอื่นไปทั่วแต่ผมก็ไม่ได้มีอะไรกับคนอื่นเขานะครับ ผมลืมบอกผมยังบริสุทธิ์ วันหนึ่งผมได้เลื่อนแอพนี้ไปเรื่อยเรื่อยจนมาสะดุดตากับผู้ชายคนหนึ่ง เขาหน้าคุ้นมากแต่ผมจำไม่ได้ว่าเป็นใคร ผมเลยตัดสินใจทักเขาไป ประโยคแรกที่เค้าตอบกลับมาคือทำไมหน้าคุ้นๆ เค้าถามว่าผมเรียนคณะไร ผมตอบว่าผมเรียนนิเทศ เขาคนนั้นได้ตอบมาว่า"อ๋อน้องที่คณะเกือบจำไม่ได้ " ซึ่งตอนนั้นผมงงมากงงว่าเขาเป็นใครผมจึงได้ถามชื่อเขาไป "เค้าตอบกลับมาว่า พี่ชื่อ G" ผมดีใจมากกก
เดียวผมกลับมาเล่าต่อ นี่เป็นกระทู้แรกของผมถ้าเกิดผิดพลาดประการใดผมขอโทษด้วยนะครับ สามารถติชมกันได้นะครับ
ผมมีแฟนเป็นผู้ชายคนแรก (เรื่องเล่าเรื่องเล่าเรื่องจริง)
และแล้วนี่ก็เป็นวันที่ผมได้เจอผู้ชายคนแรกที่ผมรัก วันนี้เป็นวันจัดกิจกรรมกีฬาของสาขาผมขึ้น มันเป็นกีฬาที่ตลกมากๆเลยครับไม่คิดว่าจะมีกีฬาแบบนี้อยู่บนโลก บอกเลยครับว่าเป็นแนว 18+ ทั้งนั้น ด้วยความที่ผมก็เล่นกีฬาไปด้วยความสนุกสนานทั้งนั่งนั่งหัวเราะก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่ง เขาคนนั้นใส่เสื้อสีแดง (เสื้อสีแดงคือเสื้อประจำสี่ของผม) รูปร่างหน้าตาของเค้าน่ารักมากจนทำให้ผมระสายตาไปไม่ได้ ผมจึงได้ถามรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ข้างๆว่าเขาคนนั้นชื่อว่าอะไร รุ่นพี่บอกว่าพี่เขาชื่อ โอ (นามสมมติ) พี่เค้าอยู่ปี4 เรียนเอกวารสาร ผมตกใจมากเพราะไม่คิดว่าหน้าตาของพี่เค้าจะอยู่ปีสี่เพราะหน้าพี่เค้าเด็กมาก เอาง่ายๆว่าหน้าเด็กกว่าผมอะ ผมอยู่ปีหนึ่ง ด้วยความที่ปีห่างกันขนาดนั้นผมคิดว่าผมคงไม่มีหวังจีบพี่แกได้ ผมจึงไม่ได้สนใจอะไรมากแล้วก็ทำกิจกรรมของผมต่อ แต่เวลาที่ผมเห็นหน้าพี่แกทีไรหัวใจของผมจะเต้นแรงตลอดเวลา ผมคิดว่าผมคงชอบพี่แกจริง ตอนพักกิจกรรมผมได้ไปซื้อน้ำแป๊บซี่แก้วใหญ่ความที่ผมเป็นเด็กที่รู้จักคนเยอะอยู่แล้ว ผมได้นำน้ำแป๊บซี่ของผมไปแบ่งให้ทุกคนได้กิน จนมาถึงพี่ G ผมได้ถามพี่แกไปว่า "พี่ครับกินน้ำมั้ยครับ?" พี่Gมองหน้าผมแล้วยิ้มรับและดูดน้ำจากแก้วของผม ผมดีใจมากแต่ผมไม่กล้าชวนพี่Gคุย ผมได้นั่งคุยกับเพื่อนผมแต่ห่างตาก็แอบเหลือบไปมองพี่แกอยู่บ่อยๆ แล้วอยู่ๆพี่แกก็หายไป ผมจึงไม่ได้คุยอะไรกับพี่Gเลย ผมรู้สึกแย่มากที่ไม่ได้คุยและทำความรู้จักกับพี่ G เลย จนมาถึงวันนึง...........
วันนั้นเป็นวัน Communication daily เป็นวันที่คณะของผมจัดงานของภาควิชานิเทศศาสตร์ ซึ่งการจัดงานครั้งนี้เป็นของพี่ปีสี่จัด ด้วยความที่ผมเป็นเด็กปีหนึ่งผมก็ต้องมาร่วมงานนี้ ผมได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่งผู้ชายคนนั้นหน้าตาน่ารักคนเดียวกันกับที่ผมเจอในวันกีฬา แต่เขาคนนั้นคือพี่ G พี่Gใส่เสื้อช็อป สีกรม ข้างหลังเขียนว่าวารสารศาสตร์ พี่Gได้ทำหัวให้ใจผมเต้นแรงอีกครั้ง พี่ G กำลังนั่งให้สัมภาษณ์และพูดคุยกับกิจกรรมภายในงาน นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงของพี่เขา พี่เค้าเป็นผู้ชายที่เสียงหวานมาก ผมได้แต่ยืนมองพี่เค้าอยู่ห่างๆ แต่ผมก็ไม่กล้าเข้าไปคุยกับพี่แกอยู่ดี จนผมคิดตัดใจเลิกชอบพี่เค้า
เวลาผ่านไป หลายเดือน ผมได้โหลดแอพพลิเคชั่นแอพหนึ่ง เป็นแอพที่คุยกันในสังคมเกย์ (สีฟ้าๆ) ผมก็ได้คุยกับคนอื่นไปทั่วแต่ผมก็ไม่ได้มีอะไรกับคนอื่นเขานะครับ ผมลืมบอกผมยังบริสุทธิ์ วันหนึ่งผมได้เลื่อนแอพนี้ไปเรื่อยเรื่อยจนมาสะดุดตากับผู้ชายคนหนึ่ง เขาหน้าคุ้นมากแต่ผมจำไม่ได้ว่าเป็นใคร ผมเลยตัดสินใจทักเขาไป ประโยคแรกที่เค้าตอบกลับมาคือทำไมหน้าคุ้นๆ เค้าถามว่าผมเรียนคณะไร ผมตอบว่าผมเรียนนิเทศ เขาคนนั้นได้ตอบมาว่า"อ๋อน้องที่คณะเกือบจำไม่ได้ " ซึ่งตอนนั้นผมงงมากงงว่าเขาเป็นใครผมจึงได้ถามชื่อเขาไป "เค้าตอบกลับมาว่า พี่ชื่อ G" ผมดีใจมากกก
เดียวผมกลับมาเล่าต่อ นี่เป็นกระทู้แรกของผมถ้าเกิดผิดพลาดประการใดผมขอโทษด้วยนะครับ สามารถติชมกันได้นะครับ