สะสาแก่ใจข้านักที่ "เจ้าแม่อเลนันดอ" พรั่งพรูความแค้นใส่ อีแอ๊บแอ๋ย้อนแย้ง "เสกขระ" และอีแก่ "สำเภางาม"

รำมว้ากกก!!! เอาแต่ว่าแม่ข้า จนสมองกลับกันหมดละ อย่างกะพี่ชายมัน พ่อข้าที่แย่งบัลลังก์ตั่งทองพี่ชายมันดีนักหนา
แล้วเดี๋ยวคุ้มดีคุ้มร้าย ทำมาบอกเชื้อเครือ สักพักบอกใจบาปหยาบช้า แอ๊บแอ๋ย้อนแย้งน่าตบเป็นที่สุด
ตัวเองอยู่แต่ในเมืองมีคนคอยรับใช้ตลอด แต่เจ้าแม่ข้าละ ต้องเจ็บปวดมาอย่างไรบ้าง ไม่โดนกระทำเองคงไม่รู้สึก

ส่วนอีแก่ "สำเภางาม" ด่าแต่ "เจ้าแม่อเลนันดอ" ว่าลูกไพร่ ลูกแม่ค้านั่งตลาด แต่ตัวเองแผดเสียงแต่ลที ตบเจ้าแม่ข้ามากี่ครั้งกี่ครา
สมที่ครานี้โดนเจ้าแม่ตออกกลับใส่หน้า กว่าจะได้มาเป็นพระพันปีบนกองเลือดคนอื่นมานับเท่าไหร่
ว่าแต่คนอื่น ใจจริงตัวเองก็อยากได้ใคร่ในอำนาจไม่ต่างกัน
แจ๋นแจ๋ สาระแนเป็นที่หนึ่ง ขอให้ได้แขวะ ได้ฉีกหน้าเจ้าแม่ข้าก็เท่านั้น

ตัวละครมันมีที่มาที่ไป มีมิติ ไม่ใช่นึกจะร้ายใส่ใครก็ร้ายเสียปะไร
ถ้าเราไม่เล่นการเมือง การเมืองก็เล่นเรา

/me โอ๊ยยย!!! ข้าอดใจรอซีน climax แทบไม่ไหวแล้นน...(ถ้า uncut!)