สวัสดีครับทุกคน ผมเชื่อว่าทุกคนที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้ต้องเคยอ่านเรื่องราวชีวิตดราม่าจริงมัยครับ
ถ้าทุกคนที่เข้ามาอ่าน ผมอยากให้คอมเม้นแนะนำวิธีแก้ และติชอบการเล่าเรื่องได้
เรื่องที่เล่าไป จะเป็นเรื่องของตัวผมเอง
.
.
ผมอยู่กับมา 19 เดือน เมื่อวานเป็นครบรอบเดือนที่ 19
เรื่องราวเกิดเมื่อผมได้เธอมาเป็นแฟน ผมเป็นผู้ชายคนนึงที่ตามใจคนและเป็นคนที่ใจอ่อนแต่ไม่ใช่คนที่จะหวั่นไหวง่าย เคยมัยครับ ครบแรกๆ เราทำอะไรก็ไม่โกรธไม่งอล ไม่เอามาตำนิ นั้นเป็นสิ่งสวรรค์ประทานมาให้ แต่พอนานไปกับกายเป็นสิ่งของธรรมดา เรื่องมันน่าเศร้าจังเนอะครับที่ความรักไม่ได้น้อยลง แต่มีความคิด และ ความรู้สึกที่ว่า ผมไม่สามารถเถียงตอนทะเลาะได้ ผมเป็นฝ่ายยอมแพ้อยู่ตลอด แม้บางเรื่องผมไม่ผิด ผมคิดอยู่ตลอดว่าผมจะอึดยุได้นานแค่ไหน และเรื่องที่เอามางอลปัจจุบัน กายเป็นเรื่องเล็กแล้วโกรธจนทะเลาะกันเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ขอยกตัวอย่างนะครับ ผมก็รู้สึกเหนื่อย,แย่,ท้อแท้ใจ แต่ยังงัยได้ร่ะครับ ผมไม่อยากหายไปจากชีวิตผู้หญิงคนนี้ หรือจะเป็นเพราะสังคมรอบข้าง หรือ จะเป็นเนื้อหาที่เธอดู ที่ทำให้เธอโกรธผม
ผมเป็นคนชอบเล่นคนนึง ชอบมองเรื่องให้สนุกยุตลอด ส่วนเธอ เป็นคนที่ซีเรียสและอารมณ์ร้อน ผมจะคอยเป็นน้ำดับไฟของเธออยู่ตลอดแต่แค่บางครั้งผมเหนื่อย เรื่องความรักมันยากที่จะทำใฟ้ทุกอย่างมันดี ผมเป็นคนนึงที่ไม่สามารถทำตามใจแฟนได้ทุกอย่าง ผมไม่มีเงินทอง หรือ สิ่งของอำหนวยความสะดวก มากนัก ผมเป็นคนธรรมดาที่มีแต่ตัวและหัวใจ แต่เธอก็ยอมรับมันได้ แต่บางครั้งเธออยากได้ของอะไรบางอย่างที่เธอเห็นว่ามันน่ารักอยากเอามาประดับ นั้นคือวินาที ที่ผมล้มทั้งยืนเพราะ บางสิ่งบางอย่างผมไม่สามารถซื้อหรือทำให้ได้ ถึงมันจะได้ แต่สิ่งพวกนั้นก็ตกยุคไปแล้ว ผมอยากรู้ว่าผมควรจะทำยังงัย ถึงจะอยู่ในจุดที่ว่า ต่อให้เก่าแค่ไหน ก็ยังเป็นสิ่งสวยงามเหมือนตอนแรก
ระบาย เฉยๆ
ถ้าทุกคนที่เข้ามาอ่าน ผมอยากให้คอมเม้นแนะนำวิธีแก้ และติชอบการเล่าเรื่องได้
เรื่องที่เล่าไป จะเป็นเรื่องของตัวผมเอง
.
.
ผมอยู่กับมา 19 เดือน เมื่อวานเป็นครบรอบเดือนที่ 19
เรื่องราวเกิดเมื่อผมได้เธอมาเป็นแฟน ผมเป็นผู้ชายคนนึงที่ตามใจคนและเป็นคนที่ใจอ่อนแต่ไม่ใช่คนที่จะหวั่นไหวง่าย เคยมัยครับ ครบแรกๆ เราทำอะไรก็ไม่โกรธไม่งอล ไม่เอามาตำนิ นั้นเป็นสิ่งสวรรค์ประทานมาให้ แต่พอนานไปกับกายเป็นสิ่งของธรรมดา เรื่องมันน่าเศร้าจังเนอะครับที่ความรักไม่ได้น้อยลง แต่มีความคิด และ ความรู้สึกที่ว่า ผมไม่สามารถเถียงตอนทะเลาะได้ ผมเป็นฝ่ายยอมแพ้อยู่ตลอด แม้บางเรื่องผมไม่ผิด ผมคิดอยู่ตลอดว่าผมจะอึดยุได้นานแค่ไหน และเรื่องที่เอามางอลปัจจุบัน กายเป็นเรื่องเล็กแล้วโกรธจนทะเลาะกันเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ขอยกตัวอย่างนะครับ ผมก็รู้สึกเหนื่อย,แย่,ท้อแท้ใจ แต่ยังงัยได้ร่ะครับ ผมไม่อยากหายไปจากชีวิตผู้หญิงคนนี้ หรือจะเป็นเพราะสังคมรอบข้าง หรือ จะเป็นเนื้อหาที่เธอดู ที่ทำให้เธอโกรธผม
ผมเป็นคนชอบเล่นคนนึง ชอบมองเรื่องให้สนุกยุตลอด ส่วนเธอ เป็นคนที่ซีเรียสและอารมณ์ร้อน ผมจะคอยเป็นน้ำดับไฟของเธออยู่ตลอดแต่แค่บางครั้งผมเหนื่อย เรื่องความรักมันยากที่จะทำใฟ้ทุกอย่างมันดี ผมเป็นคนนึงที่ไม่สามารถทำตามใจแฟนได้ทุกอย่าง ผมไม่มีเงินทอง หรือ สิ่งของอำหนวยความสะดวก มากนัก ผมเป็นคนธรรมดาที่มีแต่ตัวและหัวใจ แต่เธอก็ยอมรับมันได้ แต่บางครั้งเธออยากได้ของอะไรบางอย่างที่เธอเห็นว่ามันน่ารักอยากเอามาประดับ นั้นคือวินาที ที่ผมล้มทั้งยืนเพราะ บางสิ่งบางอย่างผมไม่สามารถซื้อหรือทำให้ได้ ถึงมันจะได้ แต่สิ่งพวกนั้นก็ตกยุคไปแล้ว ผมอยากรู้ว่าผมควรจะทำยังงัย ถึงจะอยู่ในจุดที่ว่า ต่อให้เก่าแค่ไหน ก็ยังเป็นสิ่งสวยงามเหมือนตอนแรก