รักครั้งนี้...ที่ยาวนาน...

ตั้งแต่ผมรู้จักเขาคนนั้น ตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไรเลย ผมมองดูแล้วก็เฉยๆ แต่พอเวลาผ่านไปนานเข้าผมเริ่มสนิทกับเขามากขึ้น จากแรกๆแค่รู้สึกดี แต่รู้ตัวอีกทีก็รู้สึกรัก เราทำงานอยู่ใกล้กันจนผมหลงรักเขาไปแล้ว รักมากจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ  จนผมต้องไปสรภาพรักกับเขา มาถึงจุดนี้มันเหมือนจุดเเตกหักในความเป็นเพื่อนของเรา ผมเสียใจมากจนบางวันผมต้องนอนร้องไห้  ผมก็รู้ว่าเรื่องระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้ชอบผู้ชายด้วยกัน  แต่ผมก็ยังดื้อที่จะไปบอกรักเขามันก็สมควรแล้วล่ะ...ตั้งแต่นั้นมาคำว่าเพื่อนของเราจาก 100 ตอนนี้มันเหลือแค่ 1   ผมไม่กล้ามองหน้าเขาเลยกลัวว่าเขาจะรังเกียจผม...จนเวลาผ่านไป ผมพยายามทำทุกอย่างให้คำว่าเพื่อนของเรากลับมาเต็มร้อยเหมือนเดิม ผ่านไป4-5เดือนจนตอนนี้ผมรู้สึกว่า ความเป็นเพื่อนของเรามันขยับขึ้นมาเกือบจะเป็นเหมือนเดิมละ.......ผมเสียใจครับที่เขาไม่รักผมเลย แต่ก็ยังดีที่เขาไม่ตัดขาดพื่อนจากผมไป  ถ้าผมย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่บอกเรื่องนี้กับเขาเลย  ผมเสียใจ และเสียดายความเป็นเพื่อนของเราที่มีมานานแต่ก็ต้องแตกหักเพราะเรื่องแบบนี้  ผมเคยแอบรักใครหลายคนแต่ผมก็ไม่ได้บอกกับเขาผมรู้สึกรักใครสักคนไม่นานผมก็ลืมเขาไป  แต่กับเพื่อนคนนี้ที่ผมบอกรักมันช่างกินเวลายาวนานเหลือเกิน ผ่านไปเกือบจะหกเดือนเเล้ว ไม่มีวันไหนที่ผมไม่รักเขาเลย..ผมได้แต่คิดว่า คงรักใครไม่ได้อีกเเล้วนอกจากเพื่อนคนนี้....
ทั้งหมดที่เล่ามาอาจจะดูเหมือนผมบ้าหรืองี่เง่า แต่ทั้งหมดนี้มันคือความรู้สึก คือความรักของผมเอง