สวัสดีค่ะ ฉันชื่อบุ๋มเป็นทอม มีแฟนชื่อแจนมีลูกติดสองคน เราคบกันมาได้เจ็ดแปดปีแล้ว ผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะมากทั้งสุขและทุกข์ จนเข้าปีที่แปดมีเรื่องที่ทำให้เราต้องแยกกันอยู่ เขาต้องกลับไปอยู่ที่บ้าน ส่วนฉันก็ยังอยู่ที่หอพักในเมืองเหมือนเดิม เรายังโทรหากันคุยกันปกติขนาดจะนอนยังไม่วางโทรศัพท์เลยเปิดลำโพงทิ้งไว้แล้วก็หลับไปพร้อมกันทำเหมือนว่าเรายังนอนข้างๆกัน จนเวลาผ่านไปเขาได้กลับมาอยู่ในเมืองอีกครั้งแต่ก็ยังไม่ได้อยู่ด้วยกันอยู่ดี เพราะเขาพักอยู่หอน้าของแฟนเก่าเขาคือพ่อของเด็กสองคนนั้น แต่เราก็คุยกันและตกลงกันว่าเราจะผลัดเปลี่ยนกันมานอนด้วยกัน มันเป็นแบบนั้นแค่ช่วงแรกๆแต่ส่วนมากจะเป็นฉันที่ไปหาเขามากกว่าเพราะเขาบอกว่าฉันไม่มีภาระอะไรจึงให้ฉันไปหา แต่เขาต้องดูแลลูกต้อนเช้า ฉันก็ไปแต่ถึงวันหยุดเขาก็ยังไม่มาหาฉันแต่ก็บอกให้ฉันเป็นฝ่ายไปหาอีก ฉันจึงคิดว่าเอาละในเมื่อคุณไม่ยอมมาหาฉันฉันก็จะไม่ไปหาคุณแล้ว ฉันเริ่มปฏิเสธเมื่อเขาบอกให้ไปหา แต่ในใจก็ยังหวงอยู่เพราะหอที่เขาอยู่มันก็ดูมืดๆทางเปลี่ยวแต่เราก็ยังโทรคุยกันตลอดเหมือนกับที่เขาไปอยู่บ้านช่วงแรกๆเขาบอกว่าขอให้เราไปนอนกับเขาอาทิตย์ละสองครั้งก็ได้เราก็รับปากแต่ก็ไม่ค่อยได้ไปเพราะช่วงนั้นเราเข้างานเช้าเกือบทุกวันจนเวลามันล่วงเลยมาเป็นเดือนๆที่เราไม่ได้ไปหาเขา ต่อมาเขาได้งานพิเศษที่ร้านหมูกระทะและช่วงนั้นเราเริ่มคุยกันน้อยลงตอนทำใหม่ๆพอเลิกจากร้านหมูกระทะเขาก็จะโทรหาฉัน ฉันจะรอโทรศัพท์เขาทุกวันและยังอกให้ฉันไปหาเขาอยู่แต่ฉันก็ไม่ได้ไป เพราะส่วนหนึ่งติดงานที่เข้าเช้าและก็คิดว่าถ้าคุณไม่มาก็จะไม่ไปนั่นแหละ จนตอนหลังๆเขาเริ่มไม่ค่อยโทรหาฉันเหมือนเมื่อก่อน เลิกงานก็ไม่ค่อยโทรหา ฉันโทรไปบางทีก็ไม่รีบตอนแรกก็คิดว่าคงทำงานเหนื่อยน่าจะหลับไปแล้วมั้งเพราะปกติเขาจะเป็นคนนอนเร็วสามทุ่มกว่าก็หลับแล้วนี่ไปทำงานอีกกว่าจะได้นอนคงง่วงแย่บางวันเราก็เลยไม่โทรไปแต่ก็เป็นห่วงอยู่ดี เราไม่ได้อยู่ด้วยกันเป็นเดือนๆแล้วเขาก็ไม่บอกให้เราไปอยู่ด้วยอีกเลยจนวันหนึ่งเราคิดว่านี่เราห่างกันเกินไปแล้วเราจะไปหาเขาแต่เขาก็บอกว่าไม่ต้องมาจนเราเริ่มทะเลาะกัน และฉันก็ตัดสินใจไปหาโดยที่ไม่ฟังที่เขาบอก ไปหาที่ร้านหมูกระทะกะว่าเขาเลิกงานก็จะได้กลับพร้อมกันเลยคงจะมีปากเสียงนิดหน่อยแต่ก็ไม่เป็นไรหรอก จนฉันไปถึงเขาก็บอกว่ามาทำไมบอกว่าไม่ต้องมา วันนี้เขาจะไปนอนกับลูกที่ร้านอาหารของน้าแฟนเก่าเขาแต่เขาไม่ได้บอกเราเฉยๆ แล้วก็ว่าฉันว่าทำไมไม่ฟังเขาบอกว่าไม่ต้องมาๆ ฉันก็เลยบอกงั้นก็กลับละแล้งก็เอามอไซต์ขับออกมาเลยตอนนั้นเขากำลังคิดเงินลูกค้าอยู่ก็เลยไม่ได้สนใจฉันสักเท่าไหร่ จนฉันขับรถออกมาได้ไม่ไกลนักเขาก็โทรหาแล้วเราก็ทะเลาะกันอีก เขาก็บอกว่าจะมาทำไมตอนที่เขาบอกให้มาขอร้องให้มาทำไมไม่มา ตอนนี้เขาอยู่ได้แล้วโดยที่ไม่มีฉัน เขาชินแล้วกับการอยู่คนเดียว ไม่ต้องโทรหา ไม่ต้องคิดถึงฉันแล้วก็ได้ ฉันเลยถามเขาว่ามีคนใหม่เหรอ เขาบอกว่าได้มีใครทั้งนั้น เราทะเลาะกันอยู่นาน ฉันจึงคิดว่างั้นฉันจะพยายามแก้ไขมัน ฉันไปช่วยงานร้านหมูกระทะแม้ส่วนใหญ่จะไม่ได้ค่าแรง แล้วเป็นช่วงหน้าหนาวตอนกลับก็จะหนาวเย็นหน่อย แต่ก็แอบหวังให้เขาเห็นใจและชวนให้นอนด้วยกัน แต่ก็ไม่มีคำนั้นออกมาเลย ฉันก็ยังพยายามทำต่อไปจนเขาบอกว่าไม่ต้องมาช่วยแล้วเพราะมันไม่ค่อยมีคนเข้าเท่าไหร่เราก็เลยไม่ได้ไปแต่ก็ยังโทรหากันอยู่ออกจะทะเลาะกันบ่อยเรื่องที่ฉันจะไปนอนด้วยแล้วไม่ให้ไปเขามักจะพูดตลอดว่า "เรื่องมันเป็นแบบนี้ก็เพราะฉันที่ทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวจนเขาชินแล้วที่จะอยู่แบบนี้ ฉันทำให้มันเป็นแบบนี้" ฉันก็บอกว่าฉันก็พยายามแก้ไขมันอยู่ เขาบอกว่า "จะมาอะไรตอนที่มันสายไปแล้ว" แล้วเขาก็ยังยืนยันว่าเขาไม่ได้มีคนใหม่ ฉันก็ไม่ละความพยายามหาวิธีทำให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมฉันจึงตัดสินใจเขียนเป็นจดหมายบอกความรู้สึกของฉันทั้งหมดในตอนนี้ว่าฉันคิดยัง รู้สึกยังไงกับความสัมพันธ์ของเรา น้อยใจเสียใจดีใจกับคำพูดของเขามากแค่ไหน และสุดท้ายคืออยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ยถ้าเขายังรักฉันอยู่เริ่มต้นใหม่ฉีกจดหมายนี่ทิ้งซะหรือถ้าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราแล้วก็ให้ส่งจดหมายคืนเรามาแล้วเราจะไม่รบกวนเขาอีกเขียนเสร็จเราตั้งใจจะเอาไปให้ไปแบบไม่บอกด้วยให้พี่ชายไปส่งตื่นเต้นมากเลยนะตอนนั้น แต่พอไปถึงเขากลับไม่อยู่ที่หอ ฉันไปดูที่ร้านอาหารที่ลูกเขาอยู่ก็ไม่มี แต่ก่อนออกมาก็ไลน์คุยกันอยู่ เขาบอกว่านอนแล้ว เราเริ่มคิดมากแล้วตอนนั้นโทรหาก็ไม่รับทั้งๆที่คุยไลน์กันเสร็จแค่ยี่สิบนาที เรารู้สึกโกรธมากก็เลยไลน์ถามเขาว่า "ที่บอกว่านอนแล้วไปนอนกับใครที่ไหรเหรอ ที่ไม่อยากให้เรามาหาเป็นเพราะอย่างนี้ใช่มั้ยฉันเข้าใจแล้ว เข้าใจหมดทุกอย่าง" แต่เขาก็ไม่ตอบไม่อ่านอะไรทั้งนั้น จนเราคิดว่าเราต้องตัดใจแล้วจริงๆ เขาโทรหาเราก็ไม่รับ เขาจึงโทรเข้าที่ทำงานเรา เราสองคนทะเลาะกันเหมือนเดิมเขาบอกว่าเขาไปนอนที่ร้านอาหารกับลูกเขาแล้วรถเอาไปจอดที่ที่จอดรถด้านหลัง ฉันเลยพูดตัดสายว่าต้องทำงานก่อนแล้วว่างหูไป เขาก็ไลน์มาเลยว่า "ตามใจเถอะเขาไม่เอาอะไรสักอย่างแล้วถ้าจะเลิกกันเพราะแบบนี้ก็ตามใจ ฉันเป็นคนทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวก็รู้อยู่ว่าหอนั่นมันน่ากลัวขนาดไหน แล้วตอนนี้คืดอะไรมาทำดีด้วยแล้วก็จะมาทิ้งไปอีกงั้นเหรอ เขาไม่ต้องการ แล้วเขาก็ไม่ได้มีใคร เขาไม่ได้มั่วที่จะให้ใครเอาก็ได้" เหมือนเขารู้ว่าถ้าพูดถึงเรื่องนี่แล้วฉันต้องรู้สึกผิดมากแน่ๆ ซึ่งเขาคิดถูกฉันอ่อนลงทันที และฉันก็ถามเขาว่าตอนนี้กับฉันแล้วเขายังรู้สึกเหมือนเดิมอยู่รึเปล่า ซึ่งไม่ใช่ครั้งแรกที่ถามและก็ไม่ได้คำตอบเหมือนเดิมแต่เขากลับโกรธ ทำไมต้องโกรธ? เขาบอกเขากำลังทำทุกอย่างให้ดีขึ้น พยายามลืมกับเรื่องที่ผ่านมาที่ฉันทิ้งเขาให้อยู่คนเดียว แต่ฉันก็มารื้อฟื้นอีก ก่อนวันวาเลนไทน์ที่ผ่านมาเขาซื้อตุ๊กตาให้ฉันและบอกฉันว่า "ตั้งใจซื้อให้ และก็ขออย่าขี้หึง ขี้ระแวงจนเกินเหตุ ทุกวันนี้ถ้าไม่มีฉันเขาก็ไม่มีใครแล้ว ไว้ใจ เชื่อใจกันบ้าง ยังไงก็รักฉันเหมือนเดิม ไม่งั้นคงไม่อยู่ถึงแปดปี" ฉันดีใจนะที่รู้แบบนี้ ตอนนี้ฉันย้ายมาอยู่ใกล้ๆกับหอเขาแต่ก็ยังไม่ได้อยู่ด้วยกันเพราะเขายังยืนยันว่าเขาชินกับการอยู่แบบนี้ฉันก็ตามใจ เมื่อห้าวันก่อนฉันเลอกงานสามทุ่มกว่าแต่เข้าห้องไม่ได้เพราะไม่มีกุญแจ รอเจ้าของบ้านเอากุญแจมาให้ ฉันก็เลยไปหาเขาแล้วก็บอกว่าจะขับรถไปส่งที่หอแต่เขาก็ไม่ให้ไปไล่เรากลับบอกว่าเดี๋ยวเจ้าของบ้านเอากุญแจมาให้จะไม่เจอ เราก็เลยบอกว่างั้นก็กลับก็ได้ และบอกให้เขากลับเลย เดี๋ยวเราก็จะกลับแล้วเขาก็เดินไปเอารถที่หลังร้านเราก็รอดูเขาออกมาก็ไม่เห็นออกมาสักที เห็นแต่รถเก๋งคันหนึ่งขับออกมาซึ่งเขาเอามอไซต์ไป หรือเพราะฉันก็ก้มๆเงยดูโทรศัพท์เพราะกลัวเขาเอากุญแจมาให้แล้วไม่เจอ ก็เลยไลน์บอกว่ามาซื้อของข้างนอก ก็เลยไปเห็นตอนเขาขับรถออกมาก็เลยโทรหาเขาถามว่าถึงไหนแล้วเขาบอกว่าใกล้ถึงแล้ว แต่ฉันก็ไม่ได้ยินเสียงลมหรืออะไรที่บอกว่าขับรถอยู่เลย เขาถามฉันว่าอยู่ไหนฉันเลยบอกว่าขับรถตามเขามาเขาก็ว่ามาทำไม ที่จริงฉันยังไม่ได้ไปไหนเลย อยู่หน้าร้านหมูกระทะเหมือนเดิม ฉันก็บอกว่าแค่นี้แหละจะกลับแล้ว คืนนั้นฉนกลับมาที่ห้องคิดมากจนปวดหัว นอนไม่หลับ ได้นอนแค่สามชั่งโมงก็ตื่นไปทำงาน คืนถัดมาเราก็ยังคุยกันปกติ ห้าทุ่มกว่าเรารู้สึกปวดหัวจึงจะไปนอนกับเข้าที่หอเขาแต่ไปถึงปรากฎว่า เขาไม่ได้อยู่ที่หอ ฉันโทรหาก็ไม่รับ จนเก้าโมงเช้าเขาโทรกลับมาเราก็ทำน้ำเสียงปกติถามว่าโทรไปทำไมไม่รับ เขาบอกว่ากี่โมงแล้วเขาก็นอนแล้วซิ
"แล้วเมื่อคืนนอนไหนเหรอ"
"นอนหอ"
"เหรอ แต่ตอนที่โทรไปเค้ายืนอยู่หน้าห้องตัวนะ"
"จริงเหรอ แล้วมาทำไม"
"ปวดหัวว่าจะขอไปนอนด้วย"
"ปวดหัวเลยมาหา ไม่ใช่หมอนะ"
"โกหกกันทำไม ตัวมีคนอื่นใช่มั้ย"
หลังจากนั้นเราก็เริ่มทะเลาะกันแล้วประโยคเดิมก็ตามมาคือเขาไม่ได้มีใคร และเรื่องมันเป็นแบบนี้เพราะฉัน จนครั้งสุดท้ายที่ฉันไปหาเจาเมื่อสองวันก่อนนี่เอง ตอนนั้นตีห้าฉันเอาลูกเขาไปส่งเพราะลูกเขาชอบมานอนกับฉัน แต่วันนั้นเข้างานเช้าเลยต้องเอาไปส่งเวลานี้ จะเอาไปส่งที่ร้านอาหารก็ไกลอีกหน่อยแล้วฉันมาอยู่ที่ไหม่ยังคำนวนเวลาไม่ค่อยถูกก็เลยว่างั้นเดี๋ยวไปส่งที่หอแม่แล้วกันแต่เมื่อไปถึงเขาก็ไม่อยู่ห้องอีกตามเดิมจนฉันแน่ใจแล้วละว่าเขาไม่ได้พักอยู่ที่นี่แต่เขาไปนอนที่ไหนกับใครอีกคน แต่ฉันก็ยังรอว่าเขาจะโทรมาอธิบายให้ฉันฟังว่าเขาไปอยู่ที่ไหนยังไง แต่ก็เงียบไม่การโทหาเลยจนฉันอดไม่ได้ที่จะเป็นฝ่ายโทรไปเอง บอกเขาว่าฉันเอาลกเขาไปส่งแล้วนะไปส่งที่หอแต่เขาไม่อยู่ เขาบอกว่า อืมรู้แล้วลูกเขาบอกแล้วเท่านั้นแหละฉันก็วางสายจนถึงวันนี้เขากับฉันก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย ที่ไม่เข้าใจคือทำไมเขาต้องโกหกเราว่าเขาไม่มีใคร อย่างไปหาครั้งที่สองเขาก็บอกว่าเขาไปเที่ยวทั้งๆที่จริงแล้วมันไม่ใช่เลย และที่เขาบอกว่ากำลังทำทุกอย่างให้ดีขึ้นคืออะไร ลูกเขาเคยบอกกับฉันว่า"แม่บอกว่าจะย้ายมาอยู่กับบุ๋มเพราะที่หอนั่นมันมืดแม่กลัว" เราก็ดีใจมากนะถามเขาว่าจริงมั้ยเมื่อไหร่ "เขาบอกว่าเมื่อถึงเวลา" เวลาอะไร ที่เขาเลิกกับสามีเก่าเขาก็เพราะสามีเข้าแอยมีคนใหม่เขาบอกว่าแย่สันดารไม่ดี แล้วแบบนี้ล่ะคือดีแล้วเหรอ เมื่อหลายปีก่อนฉันแอบคุยMSN กับผู้หญิงคนหนึ่งคุยเฉยๆนะไม่เคยเจอกันเลย เขาจับได้ยังว่าฉันเสียๆหาย บอกว่าพ่อแม่ฉันก็เป็นคนดีแล้วฉันทำไมเป็นคนแบบนี้ แล้วตอนนี้เขาละไปอยู่ด้วยกันอย่างนั้นแล้วคืออะไร ในใจยังคิดเชื่ออยู่ลึกๆว่าเขาไม่ได้มีใครอย่างที่ยอก แล้วคนที่ไปนอนด้วยทุกวันนี้เป็นใครญาติฝ่ายไหนที่แม้แต่ลูกเขายังไม่รู้

อาจจะยาวไปหน่อย ทั้งสงสัยทั้งอยากระบาย เครียดแต่ก็พูดกับใครไม่ได้ หากรบกวนใครก็ขอโทษด้วยค่ะ