อยุ่ๆมานั่งคิดค่ะ ว่ามีคนที่เรารู้จักมากมาย เราเข้าใจนะคะว่า ทุกคนพบกันมันก็ต้องจากกันสักวันหนึ่ง แต่สมัยนี้มันก็ยังพอมีช่องทางการติดต่อหลายทาง เพื่อนเก่าๆก็ยังสามารถกลับมาเจอกันได้ตามเฟซ แต่กับบางคน ตอนนี้เขากลับไปอยู่ไหนไม่รู้ และไม่ได้เจอกันอีกเลย อย่างเช่นของจขกท.
รักครั้งแรกตอนเด็กๆ ชอบพี่เขาตั้งแต่อนุบาล3ยันเราป.3 ก็เลิกชอบเขาไป สนิทกันช่วงหนึ่ง แต่พอพี่เขาเข้าม.1 เขาก็เริ่มห่างหายไป ช่วงหลังก็เคยตามหานะคะ เพราะรู้เพียงชื่อจริง นามสกุล และชื่อเล่น แต่ก็ไม่เจอข้อมูลที่สามารถติดต่อได้ ก็ถือว่าเป็นความทรงจำที่ดีครั้งหนึ่งค่ะ สนุกมากเลยที่ตอนนั้นได้เล่นกับพี่เขา
คุณครูที่สอนเราสมัยประถมหรืออนุบาล ทุกวันนี้ก็ยังจำเขาได้เลยค่ะ ที่อยากติดต่อกลับมากๆเลย ก็ครูต๋อย กับครูเหมา กลับไปดูรูปตอนประถมแล้วมันคิดถึงขึ้นมา อยากรู้ว่าตอนนี้พวกครูเขาจะเป็นอย่างไรกันบ้างแล้ว แต่ก็ข้อมูลน้อยค่ะ หาไม่เจอ
เพื่อนผู้ชายที่เคยเจอกันที่โรงพยาบาลมะเร็งลพบุรี ไปเฝ้ายายอยู่ช่วงหนึ่งค่ะ มันก็จะมีเด็กๆลูกหลานของคนไข้ มาเยี่ยม มาเฝ้า เราก็เป็นหนึ่งในนั้น จริงๆมีเพื่อนที่เจอกันที่นั้น 3-4 คน แต่กับเพื่อนผู้ชายคนนี้มันพิเศษค่ะ 5555555 ตรงที่เขาชอบเรา แต่เราก็ไม่ได้ตีตัวถอยห่างนะคะ (ตอนนั้นป.3 ไม่ก็ป.4) แล้วก็รู้สึกดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกับคนนี้ ก็ยังเล่นกันมาเรื่อยๆ จนวันสุดท้ายที่เขาจะต้องกลับแล้ว (แต่เรายังต้องเฝ้ายายอยู่) เรา2คนไม่คุยกันค่ะ จำไม่ได้ว่าทะเลาะกันรึเปล่า แต่เหมือนงอนๆ เรื่องไรกันก็ไม่รู้ มันเลยกลายเป็นว่าวันสุดท้ายที่จะได้เล่นด้วยกัน เรากลับไม่คุยกันเลย คือมันติดอยู่ในใจน่ะค่ะ ว่าวันนั้นเป็นอะไรกันแน่ มาคิดได้ก็เสียดายค่ะ เสียดายมิตรภาพ น่าจะได้มีเบอร์ติดต่อกันไว้ ป่านนี้คงจะโตแล้ว
ก็ทั้งหมดนี้ เป็นเรื่องที่พอจะนึกออกตอนนี้ สมองดันคิดขึ้นมา คิดถึงคนดีๆหลายคนเลยค่ะ ที่ได้เข้ามาเพิ่มสีสันในชีวิตเรา แอบเศร้าเหมือนกัน 55555 แต่ตอนนี้เราก็คงเดินไปตามทางชีวิตของเราต่อไป ก็คงต้องเก็บเรื่องเหล่านี้ไว้เป็นความทรงจำแทน
ใครมีเรื่องราวมาเล่ากันได้นะคะ แบ่งปันความทรงจำกัน ขอบคุณค่ะ
มีใครในชีวิตคุณบ้างคะ ที่เข้ามา แล้วหายไปเลย
รักครั้งแรกตอนเด็กๆ ชอบพี่เขาตั้งแต่อนุบาล3ยันเราป.3 ก็เลิกชอบเขาไป สนิทกันช่วงหนึ่ง แต่พอพี่เขาเข้าม.1 เขาก็เริ่มห่างหายไป ช่วงหลังก็เคยตามหานะคะ เพราะรู้เพียงชื่อจริง นามสกุล และชื่อเล่น แต่ก็ไม่เจอข้อมูลที่สามารถติดต่อได้ ก็ถือว่าเป็นความทรงจำที่ดีครั้งหนึ่งค่ะ สนุกมากเลยที่ตอนนั้นได้เล่นกับพี่เขา
คุณครูที่สอนเราสมัยประถมหรืออนุบาล ทุกวันนี้ก็ยังจำเขาได้เลยค่ะ ที่อยากติดต่อกลับมากๆเลย ก็ครูต๋อย กับครูเหมา กลับไปดูรูปตอนประถมแล้วมันคิดถึงขึ้นมา อยากรู้ว่าตอนนี้พวกครูเขาจะเป็นอย่างไรกันบ้างแล้ว แต่ก็ข้อมูลน้อยค่ะ หาไม่เจอ
เพื่อนผู้ชายที่เคยเจอกันที่โรงพยาบาลมะเร็งลพบุรี ไปเฝ้ายายอยู่ช่วงหนึ่งค่ะ มันก็จะมีเด็กๆลูกหลานของคนไข้ มาเยี่ยม มาเฝ้า เราก็เป็นหนึ่งในนั้น จริงๆมีเพื่อนที่เจอกันที่นั้น 3-4 คน แต่กับเพื่อนผู้ชายคนนี้มันพิเศษค่ะ 5555555 ตรงที่เขาชอบเรา แต่เราก็ไม่ได้ตีตัวถอยห่างนะคะ (ตอนนั้นป.3 ไม่ก็ป.4) แล้วก็รู้สึกดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกับคนนี้ ก็ยังเล่นกันมาเรื่อยๆ จนวันสุดท้ายที่เขาจะต้องกลับแล้ว (แต่เรายังต้องเฝ้ายายอยู่) เรา2คนไม่คุยกันค่ะ จำไม่ได้ว่าทะเลาะกันรึเปล่า แต่เหมือนงอนๆ เรื่องไรกันก็ไม่รู้ มันเลยกลายเป็นว่าวันสุดท้ายที่จะได้เล่นด้วยกัน เรากลับไม่คุยกันเลย คือมันติดอยู่ในใจน่ะค่ะ ว่าวันนั้นเป็นอะไรกันแน่ มาคิดได้ก็เสียดายค่ะ เสียดายมิตรภาพ น่าจะได้มีเบอร์ติดต่อกันไว้ ป่านนี้คงจะโตแล้ว
ก็ทั้งหมดนี้ เป็นเรื่องที่พอจะนึกออกตอนนี้ สมองดันคิดขึ้นมา คิดถึงคนดีๆหลายคนเลยค่ะ ที่ได้เข้ามาเพิ่มสีสันในชีวิตเรา แอบเศร้าเหมือนกัน 55555 แต่ตอนนี้เราก็คงเดินไปตามทางชีวิตของเราต่อไป ก็คงต้องเก็บเรื่องเหล่านี้ไว้เป็นความทรงจำแทน
ใครมีเรื่องราวมาเล่ากันได้นะคะ แบ่งปันความทรงจำกัน ขอบคุณค่ะ