ก่อนอื่นต้องเกริ่นก่อนว่าผมไม่เคยตั้งกระทู่ในนี้มาก่อนครับ แต่ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆอยากได้ความคิดเห็นจากในนี้ช่วยแนะนำครับ
เรื่องมันมีอยู่ว่า
ผมไม่เคยมีแฟนมาก่อนตั้งแต่เด็ก ผมพึ่งมาพบกับผู้หญิงคนหนึ่ง แล้วผมรู้สึกดีกับเขามากแบบจริงๆจังๆ
แต่ผมเป็นผู้ชายที่จีบผู้หญิงไม่เป็นเลย คือไม่มีประสบการณ์ด้านความรักมาก่อน ตอนแรกคือเขาเข้ามาชวนคุย แล้วคุยไปคุยมารู้สึกถูกคอกัน
มีอะไรหลายๆอย่างเหมือนๆกัน ทำให้ผมเริ่มหลงรักเขา จนวันนึงผมเก็บมานานมากจนทนไม่ไหวก็เลยบอกเขาไป เขาบอกว่ายังไม่พร้อมผูกมัด ยังอยากเป็นอิสระอยู่เพราะเขาก็พึ่งเลิกกับแฟนเก่ามาได้ไม่นาน ผมก็เลยบอกเขาว่าผมรอเขาได้ เขาก็โอเคคุยๆกันไปก่อน หลังจากนั้นเราก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มเปิดเข้าหากัน นัดไปกินข้าว ไปออกกำลังกายบ้างนิดหน่อย แรกๆเขาเหมือนเกรงใจเรามากกว่า แต่หลังๆรู้สึกเขาเริ่มสนุกกับเรา แม้แต่วันวาเลนไทน์เขาก็ยอมมากินข้าวกับเราพูดคุยปรับความเข้าใจกัน
เข้าประเด็นกันเลยดีกว่า เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวันนึงเขาเกิดป่วยขึ้นมา ด้วยความที่ผมชอบเขาผมก็เลยเป็นห่วงเขามากจนลืมตัวเองไปจี้เขา ดูแลเขา กลายเป็นว่าเขาเริ่มอึดอัดกับเรา ตอนนั้นผมเองก็ยังไม่รู้ตัวว่าเขาอึดอัดเพราะเขาไม่ได้พูดอะไร จนกระทั้งวันนึงผมไปแอบเอาตารางเรียนของเขามา เพื่อกะจะแกล้งเซอร์ไพส์เขา กลายเป็นว่าโดนเขาจับได้ เขาคงโกรธผมมากเลย ต่อหน้าเขาไม่พูดอะไร แต่เหมือนจะรีบๆเดินหนี แล้วหลังจากนั้นเขาก็แชทมาบอกว่าไม่ต้องทุ่มเทขนาดนี้ ไม่อยากให้มาตามติด ผมก็ทำได้แค่ขอโทษเขา พยายามขอโอกาสเขา ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ให้ผมปรับปรุงตัวให้เขาเห็น เขาก็พูดประมาณว่าได้ๆ หลังจากนั้นก็เงียบไป
สิ่งที่เกิดขึ้นคือเขาหายไป ตอนแรกผมคิดว่าเขาคงงานยุ่งมั้ง แต่หลังจากนั้นมันไม่ใช่ อะไรที่เคยนัดกันไว้ เขาไม่มาเลย ผมก็ได้แต่รอเก้ออยู่คนเดียว เขาหายไปเกือบสองอาทิตย์ เริ่มติดต่ออะไรไม่ได้ โทรไปไม่รับ แชทไม่อ่านไม่ตอบ ผมเริ่มรู้ตัวแล้ว ผมทำผิดกับเขาไว้มากจริงๆจนเขาหนีไปในที่สุด
ตอนนี้ผมเสียทั้งเพื่อนที่สนิทและทิ้งคนรักไปในคราวเดียว เพราะความผิดพลาดของตัวเองแท้ๆ ความอ่อนต่อโลกของตัวผมเอง ผมนอนร้องไห้ทุกคืนหลังจากนั้น เกลียดตัวเองมากที่เป็นคนแบบนี้ ทำให้คนที่เรารักเสียความรู้สึกมันเจ็บยิ่งกว่าโดนเขาทิ้งเสียเองอีกร้อยเท่าพันเท่า ผมไม่โกรธเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ผมทำให้ความเชื่อใจของเขาพังลงไปด้วยตัวเอง ตอนนี้ผมรู้สึกผิดมากๆ
สรุปสั้นๆก็
1. ผมแอบไปรู้ตารางเรียนของเขา นั่นคือผมไปรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของเขามากเกินไป ตอนที่ผมทำผมไม่ได้คาดถึงเรื่องนี้เลย ผมทำแค่อยากหยอกเล่นเอาฮาเพราะคิดว่าสนิทกันแล้ว แต่มันกลายเป็นว่าเขาไม่สนุกกับเราด้วย อันนี้ผมผิดเต็มๆที่ไม่รอบครอบก่อน
2. ด้วยความที่ผมเป็นห่วงเขาช่วงที่เขาป่วย ผมเผลอตัวไปจี้เขามากเกินไป ทำให้เขาความรำคาญผมโดยไม่รู้ตัว เพราะเขาไม่เคยบอกผมเลย เหมือนเขาอดทนกับผมมานาน
มีวันหนึ่งได้เจอกันด้วยความบังเอิญ เหมือนเขาไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่ที่เจอเรา เราก็ไม่อยากเขาไปกวนเขาเหมือนกัน แต่ก็อยากถามเหตุผลเลยเข้าไปคุย เขาบอกให้ผมลืมๆเขาไป แต่ผมบอกว่าไม่อยากให้เขาทำแบบนี้เลย เขาเหมือนจะฟังแบบผ่านๆ แต่คงไม่เชื่อใจผมอีกแล้ว
ผมเคยเป็นคนอาสาจะช่วยแก้ปัญหาให้เขา แต่ตอนนี้ผมดันกลายเป็นตัวปัญหาซะเอง
ผมรู้สึกผิดมากๆ ผมสร้างตราบาปให้ตัวเองอีก ผมอยากขอโทษเขาจริงๆ ภาพมันยังตามมาหลอกหลอนผมทุกวัน ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับเลย
ผมไม่รู้ว่าจะมีวิธีที่ดีกว่าการจากกันโดยทิ้งความทรงจำแย่ๆนี้ไว้ไหม ผมอยากเข้าไปทำความเข้าใจกับเขา แต่เหมือนผมยิ่งเข้าไปเขายิ่งรำคาญผม ผมอยากให้เขารับรู้ว่าผมขอโทษเขาด้วยบริสุทธ์ใจจริงๆ ผมไม่อยากให้มีความทรงจำแย่ๆอย่างนี้ติดตัวกันไป ผมไม่ใช่คนเจ้าชู้ ผมมีแค่เขาคนเดียว ผมกล้าพูดได้เลย เพราะผมจีบใครไม่เป็น จึงไม่มีปัญหาอื่นมาเกี่ยวข้อง ผมไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ
หากเขาเปิดเจอกระทู้นี้อ่านในนี้และได้รับรู้ ผมอยากจะบอกว่าผมขอโทษเขาจริงๆ จากใจ ผมไม่ได้ต้องการให้เขากลับมาคบผมหรอก เป็นแค่เพื่อนกันก็ได้ หรือจะห่างซักพัก แต่อยากให้เขารับรู้และเข้าใจว่าผมสำนึกผิดแล้ว และสัญญาว่าจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกกับใครก็ตาม
คือตอนนี้ผมเรียนอยู่มหาวิทยาลัย ใกล้จบแล้วด้วย อายุหลักสองจะกลางๆล่ะ
ปล.ขอความคิดเห็นจริงๆนะครับเพื่อเป็นแนวทาง ไม่เอาคำซ้ำเติมหรือด่าเอาสะใจ
เราเคยทำผิดมากๆไว้กับคนๆหนึ่งจนเขาทนไม่ไหวหนีไป ตอนนี้เราสำนึกผิดแล้ว มีทางจะทำให้เขายอมฟังคำขอโทษของเราไหมครับ?
เรื่องมันมีอยู่ว่า
ผมไม่เคยมีแฟนมาก่อนตั้งแต่เด็ก ผมพึ่งมาพบกับผู้หญิงคนหนึ่ง แล้วผมรู้สึกดีกับเขามากแบบจริงๆจังๆ
แต่ผมเป็นผู้ชายที่จีบผู้หญิงไม่เป็นเลย คือไม่มีประสบการณ์ด้านความรักมาก่อน ตอนแรกคือเขาเข้ามาชวนคุย แล้วคุยไปคุยมารู้สึกถูกคอกัน
มีอะไรหลายๆอย่างเหมือนๆกัน ทำให้ผมเริ่มหลงรักเขา จนวันนึงผมเก็บมานานมากจนทนไม่ไหวก็เลยบอกเขาไป เขาบอกว่ายังไม่พร้อมผูกมัด ยังอยากเป็นอิสระอยู่เพราะเขาก็พึ่งเลิกกับแฟนเก่ามาได้ไม่นาน ผมก็เลยบอกเขาว่าผมรอเขาได้ เขาก็โอเคคุยๆกันไปก่อน หลังจากนั้นเราก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มเปิดเข้าหากัน นัดไปกินข้าว ไปออกกำลังกายบ้างนิดหน่อย แรกๆเขาเหมือนเกรงใจเรามากกว่า แต่หลังๆรู้สึกเขาเริ่มสนุกกับเรา แม้แต่วันวาเลนไทน์เขาก็ยอมมากินข้าวกับเราพูดคุยปรับความเข้าใจกัน
เข้าประเด็นกันเลยดีกว่า เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวันนึงเขาเกิดป่วยขึ้นมา ด้วยความที่ผมชอบเขาผมก็เลยเป็นห่วงเขามากจนลืมตัวเองไปจี้เขา ดูแลเขา กลายเป็นว่าเขาเริ่มอึดอัดกับเรา ตอนนั้นผมเองก็ยังไม่รู้ตัวว่าเขาอึดอัดเพราะเขาไม่ได้พูดอะไร จนกระทั้งวันนึงผมไปแอบเอาตารางเรียนของเขามา เพื่อกะจะแกล้งเซอร์ไพส์เขา กลายเป็นว่าโดนเขาจับได้ เขาคงโกรธผมมากเลย ต่อหน้าเขาไม่พูดอะไร แต่เหมือนจะรีบๆเดินหนี แล้วหลังจากนั้นเขาก็แชทมาบอกว่าไม่ต้องทุ่มเทขนาดนี้ ไม่อยากให้มาตามติด ผมก็ทำได้แค่ขอโทษเขา พยายามขอโอกาสเขา ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ให้ผมปรับปรุงตัวให้เขาเห็น เขาก็พูดประมาณว่าได้ๆ หลังจากนั้นก็เงียบไป
สิ่งที่เกิดขึ้นคือเขาหายไป ตอนแรกผมคิดว่าเขาคงงานยุ่งมั้ง แต่หลังจากนั้นมันไม่ใช่ อะไรที่เคยนัดกันไว้ เขาไม่มาเลย ผมก็ได้แต่รอเก้ออยู่คนเดียว เขาหายไปเกือบสองอาทิตย์ เริ่มติดต่ออะไรไม่ได้ โทรไปไม่รับ แชทไม่อ่านไม่ตอบ ผมเริ่มรู้ตัวแล้ว ผมทำผิดกับเขาไว้มากจริงๆจนเขาหนีไปในที่สุด
ตอนนี้ผมเสียทั้งเพื่อนที่สนิทและทิ้งคนรักไปในคราวเดียว เพราะความผิดพลาดของตัวเองแท้ๆ ความอ่อนต่อโลกของตัวผมเอง ผมนอนร้องไห้ทุกคืนหลังจากนั้น เกลียดตัวเองมากที่เป็นคนแบบนี้ ทำให้คนที่เรารักเสียความรู้สึกมันเจ็บยิ่งกว่าโดนเขาทิ้งเสียเองอีกร้อยเท่าพันเท่า ผมไม่โกรธเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ผมทำให้ความเชื่อใจของเขาพังลงไปด้วยตัวเอง ตอนนี้ผมรู้สึกผิดมากๆ
สรุปสั้นๆก็
1. ผมแอบไปรู้ตารางเรียนของเขา นั่นคือผมไปรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของเขามากเกินไป ตอนที่ผมทำผมไม่ได้คาดถึงเรื่องนี้เลย ผมทำแค่อยากหยอกเล่นเอาฮาเพราะคิดว่าสนิทกันแล้ว แต่มันกลายเป็นว่าเขาไม่สนุกกับเราด้วย อันนี้ผมผิดเต็มๆที่ไม่รอบครอบก่อน
2. ด้วยความที่ผมเป็นห่วงเขาช่วงที่เขาป่วย ผมเผลอตัวไปจี้เขามากเกินไป ทำให้เขาความรำคาญผมโดยไม่รู้ตัว เพราะเขาไม่เคยบอกผมเลย เหมือนเขาอดทนกับผมมานาน
มีวันหนึ่งได้เจอกันด้วยความบังเอิญ เหมือนเขาไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่ที่เจอเรา เราก็ไม่อยากเขาไปกวนเขาเหมือนกัน แต่ก็อยากถามเหตุผลเลยเข้าไปคุย เขาบอกให้ผมลืมๆเขาไป แต่ผมบอกว่าไม่อยากให้เขาทำแบบนี้เลย เขาเหมือนจะฟังแบบผ่านๆ แต่คงไม่เชื่อใจผมอีกแล้ว
ผมเคยเป็นคนอาสาจะช่วยแก้ปัญหาให้เขา แต่ตอนนี้ผมดันกลายเป็นตัวปัญหาซะเอง
ผมรู้สึกผิดมากๆ ผมสร้างตราบาปให้ตัวเองอีก ผมอยากขอโทษเขาจริงๆ ภาพมันยังตามมาหลอกหลอนผมทุกวัน ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับเลย
ผมไม่รู้ว่าจะมีวิธีที่ดีกว่าการจากกันโดยทิ้งความทรงจำแย่ๆนี้ไว้ไหม ผมอยากเข้าไปทำความเข้าใจกับเขา แต่เหมือนผมยิ่งเข้าไปเขายิ่งรำคาญผม ผมอยากให้เขารับรู้ว่าผมขอโทษเขาด้วยบริสุทธ์ใจจริงๆ ผมไม่อยากให้มีความทรงจำแย่ๆอย่างนี้ติดตัวกันไป ผมไม่ใช่คนเจ้าชู้ ผมมีแค่เขาคนเดียว ผมกล้าพูดได้เลย เพราะผมจีบใครไม่เป็น จึงไม่มีปัญหาอื่นมาเกี่ยวข้อง ผมไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ
หากเขาเปิดเจอกระทู้นี้อ่านในนี้และได้รับรู้ ผมอยากจะบอกว่าผมขอโทษเขาจริงๆ จากใจ ผมไม่ได้ต้องการให้เขากลับมาคบผมหรอก เป็นแค่เพื่อนกันก็ได้ หรือจะห่างซักพัก แต่อยากให้เขารับรู้และเข้าใจว่าผมสำนึกผิดแล้ว และสัญญาว่าจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกกับใครก็ตาม
คือตอนนี้ผมเรียนอยู่มหาวิทยาลัย ใกล้จบแล้วด้วย อายุหลักสองจะกลางๆล่ะ
ปล.ขอความคิดเห็นจริงๆนะครับเพื่อเป็นแนวทาง ไม่เอาคำซ้ำเติมหรือด่าเอาสะใจ