สวัสดีค่ะ อันนี้เป็นกระทู้แรกของเรา อยากจะมาเล่าปะสบการณ์ตัวเอง ที่เจอเพื่อนที่ตายกับมาหา.......
เข้าเรื่องเลยละกันค่ะ .
ย้อนกลับไปเมื่อสมัยเราอยู่ ม.3 เมื่อ 2-3 ปีที่แล้ว
เราชื่อ ปิ๊งค่ะ (นามสมมุติ) เราเรียนอยู่ในโรเรียนแห่งหนึ่ง ในจังหวัดนครนายก เรามีเพื่อนเยอะค่ะ แต่ที่สนิทๆก็มีไม่กี่คน จนมารู้จัก มิน (นามสมมุติ) พี่เราเป็นคนพามารู้จักค่ะ ปล.พี่เราสนิทกับมินมาก บ้านนางอยู่ไกล้ๆกัน เรารู้จักกับมินก็เมื่อสมัย ม.2 ม.3 พี่เราชอบพามินมาบ้านเราบ่อยๆค่ะ เราก็มานั่งเล่นด้วยกัน ไปไหนบ่อยๆ ด้วยกัน ก็สนิทกันขึ้นมาขั้นนึง เวลาเจอหน้าก็ทักทายกันปกติ จนเราขึ้น ม.3 ช่วงนั้นเราก็ห่างกับมินค่ะ แต่ถ้าเจอก็ยังยิ้มให้กันปกติ จนช่วงปลายเทอมค่ะ ไม่แน่ใจว่าใช่ไหม แต่น่าจะประมาณนี้ค่ะ เวลาประมาณ 07:00 น. เราเดินไปที่สหกรณ์ โรงเรียน เพื่อไปหาอาหารเช้ากิน ช่วงกำลังเดินเข้าไป เราเจอมินค่ะ แต่วันนั้นที่เราเจอมิน มินยิ้มให้เรานะ แต่หน้ามินยิ้มแบบแปลกๆ หน้ามินปนเศร้าๆ ทุกข์ แต่เราไม่ได้เอะใจอะไร จนทำอะไรเสร็จ ตอนไปเข้าแถว เราก็เจอเขาอีกวันนั้นเป็นวันศุกร์ มินยืนอยู่ข้างๆ สนาม เพราะเป็นเวรพยาบาลที่เวลา นักเรียนเข้าแถว แล้วเกิดอาการเป็นลม พวกเขาจะเป็นคนปฐมพยาบาลอะค่ะ เราเรียกไม่ถูกเหมือนกัน มินยืนกับเพื่อนอีกคน แต่สีหน้าของมีนมันอมทุกข์ เหมือนว่ามินมีอะไรอยู่ในใจ เราเริ่มสังเกตุแล้วนะคะ แต่คงคิดว่ามินคงเครียด เราก็ไม่ใส่ใจอะไร จนเรากับบ้านก็เลิกเรียนปกติ จนผ่านมาอีกวันนึง ตอนเช้าเราตื่นมาเปิดโน๊ตบุ๊คดู มีเพื่อนทักมาหาเต็มเลยว่าเด็ก โรงเรียนเราตาย แต่ไม่รู้ใคร ตอนแรกเราไม่รู้ค่ะ จนเปิดหน้าเฟสเข้าไป เห็นคนโพสไว้อาลัยเต็มแล้วแท๊คชื่อเฟสมินค่ะ เราเข้าไปดูที่หน้าเฟสมิน เราตกใจมากทำอะไรไม่ถูกเลย น้ำตาเราไหลออกมาเอง ในใจเรามันตื้อไปหมด เราร้องไห้หนักมาก เราไม่คิดว่าจะเป็นมิน สาเหตุที่มินตาย เกิดจากมินผูกคอตายค่ะ ผูกคอตายที่บ้าน ผูกตรงส่วนไหนเราจำไม่ได้เหมือนกัน เราโทหาพี่เรา เพราะพี่เราสนิทกับมินมาก เราโทรไปหาพี่ค่ะ พี่เราชื่อ น้ำค่ะ(นามสมมุติ) น้ำเล่าให้ฟังว่า เวลาประมาณ 22:00 พี่เราดู หนังอยู่ ตอนนั้นดู ฮอนโมนวัยว้าวุ่นอะค่ะ แล้วทีนี้พี่เรานึกขึ้นได้ ก็เลยจะเข้าไปชวนมินมาดูด้วย พี่เราก็เลยเรียกแบม (นามสมมุติ) ให้ไปเป็นเพื่อนเพื่อที่จะชวนมินมาดูหนังพอพี่เราเข้าไปกับแบม ก็ช็อคค่ะ ช็อคทั้งคู่ พี่เรากรี๊ดแตก แบมก็กรี๊ดทั้งคู่ตกใจมาก พี่เรารีบวิ่งออกไป ด้วยความขาดสติด้วยเลยวิ่งไปชนก๊อกน้ำ ชนโอ่ง ชนอะไรต่อมิอะไรแตกไปหมดเป็นแผลทั้งตัวเลย พี่เราตั้งสติได้รีบวิ่งไปตามลุงเพื่อมาดูมิน มินผูกคอตายเวลาประมาณ 22:00-22:30 น. ประมาณนี้ค่ะ นี่คือที่พี่เราเล่าให้ฟัง เราเลยโทให้พี่เรามารับเพื่อไปช่วยงานศพมิน "ระหว่างทางเราคิดถึงมินตลอด ว่าทำไมคิดสั้น มีอะไรทำไมไม่บอกกู วันนี้มาหากูนะ มาบอกกู มาหากูที่บ้าน กูไม่กลัวหรอกเป็นเพื่อนกู กูอยากเจอเว้ย" เราคิดแบบนี้จริงๆค่ะ คิดไปพนมมือบอกมันไป จนมาถึงวัด เราก็ไปดูแม่ของมิน แม่มินร้องไห้หนักมากค่ะ เรารวมถึงเพื่อนมินก็ช่วยกันปลอบแม่ พวกเราทุกคน ญาติๆมินเศร้ากันมาก เพราะมินมันเป็นคนยิ้มแย้มไม่คิดว่ามันจะมาคิดสั้นแบบนี้ วันนั้นเป็นวันรดน้ำศพ เพื่อนมินมากันเยอะ เราก็ร้องไห้ตลอดค่ะ จนรดน้ำศพเสร็จ จนถึงตอนกลางคืน ก็ทำพิธีตามศาสนา เราก็ช่วยงานจนเสร็จแล้วก็กับบ้าน เราก็คิดในใจให้มันมาหาอีกค่ะ จนเราถึงบ้าน มันเหนื่อยๆ ล้า อาบน้ำเข้าห้องนอนไป หลับสนิท จนเวลาประมาณ ตี 1 เราก็สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา ตอนนั้นเราเปิดโน๊ตบุ๊คไว้ แต่เราพับหน้าจอลง มันก็จะมีแสงไฟสลัวๆ ขึ้นมา วูบๆ วาบๆ รอบแรก เรารู้สึกว่ามีนอะไรมาสกิดเท้าเรา เราก็คิดว่าแมลงหรืออะไรโดนเท้ารึเปล่า เราไม่ได้สนใจอะไรจน รอบที่ 2 ประตูห้องเราค่ะ ปิดไว้แน่นๆ แต่มันเปิดเอง เปิดแบบเสียงดังมาก เราก็เริ่มรู้สึกค่ะ เราก็พยายามคิดว่าไม่มีอะไร จนผ่านไปแป๊บเดียว เราลืมตามา รอบที่ 3 ค่ะ เราเจอ"มิน" มินมายืนอยู่ปลายเตียง ใส่ชุดนักเรียนชุดที่ใส่รดน้ำศพ มินยืนอยู่ปลายเตียงเรา จ้องหน้าเรา แต่ดวงตาของมินเศร้ามากค่ะ เราพยายามถามมินว่ามินเป็นอะไร บอกกูได้ไหม ทำไมทำแบบนั้น ตอนนั้นเราก็กล้าๆ กลัวๆ แต่กล้าเยอะกว่า มินมันไม่พูดค่ะ มันทำหน้าเศร้าแล้วสักแป๊บมันก็หายไปพร้อมกับเสียงประตูดัง ปึ้ง!!!!! เราตกใจค่ะ ปนกลัวฟ ปนดีใจที่มันมาหาเรา เราร้องไห้เลยค่ะ แต่ด้วยความที่เจอมันจังๆแบบนี้มันทำให้เรานอนไม่หลับ จนเช้าเลยค่ะ อาบน้ำแต่งตัวไปเรียน เราก็ร้องไห้อยู่ เสียใจอยู่ ร้องไห้จนเกือบเป็นลม เราคิดถึงมันมาก เรารู้สึกผูกพันธ์กับมัน ทั้งๆที่ก็ไม่ได้สนิทมาก แต่มันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ค่ะ แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้นค่ะ เพื่อนเราอีกคนชื่อก้อยค่ะ (นามสมมุติ) ก้อยมันเป็นคนจิตอ่อนมาก ช่วงเช้ามันได้เดินผ่านห้องที่มินเรียนแล้วมันก็ขึ้นผ้องเรียนมา จู่ๆมันเกิดอาการเหมือนผีเข้าเอาแต่ร้องไห้ แล้วเพ้ออะไรไม่รู้ จนอาจารย์ต้องเข้ามาดูก้อย แล้วพาก้อยไปที่ห้องปกครอง อาการของก้อยไม่สงบค่ะ เลยโทหาพระอาจารย์ที่วัด ที่ไว้งานศพมิน พระอาจารย์เลยตกลงว่าจะเอารถมารับก้อยไปที่วัดค่ะ แต่เราไม่ได้ไปด้วย แล้วก็มีรถมารับก้อยไปค่ะ คนที่ไปกับก้อยด้วย เหล้าให้ฟังว่า ก้อยร้องไห้ไปตลอดทาง จนเจอพระอาจารย์ก็ไม่สงบ เอาแต่ร้องไห้ อาการของก้อยเหมือนคนหายใจไม่ออก เหมือนมีอะไรมาจุกที่คอ พระอาจารย์ท่านเลยทำอะไรไม่รู้ค่ะ (เราเรียกไม่ถูก) จนอาการของก้อยสงบลง พระอาจารย์บอกว่า ก้อยโดนมินเข้าค่ะ ที่โดนเข้าง่ายๆ เพราะก้อยจิตอ่อนมาก พระอาจารย์บอกว่ามินต้องการสื่ออะไรบางอย่างแต่พูดไม่ได้ *เป็นความเชื่อส่วนบุคคลค่ะ โดยส่วนตัวเราเชื่อค่ะ เพราะเราเจอมินกับตัวเลย *เราลืมเล่าวันที่รดน้ำศพมินค่ะ ก้อยก็ไปงานด้วย แล้วก็โดนมินเข้าจนทุกคนพากันหวาดกลัว มินร้องไห้หนักมาก ร้องแบบกรีดร้องเลยค่ะ จนทุกคนต้องช่วบกันจับตัวก้ยขึ้นไปหาพระอาจารย์ อาการก้อยเลยสงบลง* หลังจากนั้นเราก็ไปช่วยงานปกติ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก้อยก็ไม่ได้ไปจนถึงวันเผา......
เดี๋ยวเรากับมาเล่าต่อนะคะ เมื่อยมือแล้ว *เรื่องที่เราเล่าเป็นเรื่องจริงที่เกิดกับเราและเพื่อนเราค่ะ *เป็นความเชื่อส่วนบุคคลค่ะ
เมื่อเพื่อนที่ตายกับมาหา ...?
เข้าเรื่องเลยละกันค่ะ .
ย้อนกลับไปเมื่อสมัยเราอยู่ ม.3 เมื่อ 2-3 ปีที่แล้ว
เราชื่อ ปิ๊งค่ะ (นามสมมุติ) เราเรียนอยู่ในโรเรียนแห่งหนึ่ง ในจังหวัดนครนายก เรามีเพื่อนเยอะค่ะ แต่ที่สนิทๆก็มีไม่กี่คน จนมารู้จัก มิน (นามสมมุติ) พี่เราเป็นคนพามารู้จักค่ะ ปล.พี่เราสนิทกับมินมาก บ้านนางอยู่ไกล้ๆกัน เรารู้จักกับมินก็เมื่อสมัย ม.2 ม.3 พี่เราชอบพามินมาบ้านเราบ่อยๆค่ะ เราก็มานั่งเล่นด้วยกัน ไปไหนบ่อยๆ ด้วยกัน ก็สนิทกันขึ้นมาขั้นนึง เวลาเจอหน้าก็ทักทายกันปกติ จนเราขึ้น ม.3 ช่วงนั้นเราก็ห่างกับมินค่ะ แต่ถ้าเจอก็ยังยิ้มให้กันปกติ จนช่วงปลายเทอมค่ะ ไม่แน่ใจว่าใช่ไหม แต่น่าจะประมาณนี้ค่ะ เวลาประมาณ 07:00 น. เราเดินไปที่สหกรณ์ โรงเรียน เพื่อไปหาอาหารเช้ากิน ช่วงกำลังเดินเข้าไป เราเจอมินค่ะ แต่วันนั้นที่เราเจอมิน มินยิ้มให้เรานะ แต่หน้ามินยิ้มแบบแปลกๆ หน้ามินปนเศร้าๆ ทุกข์ แต่เราไม่ได้เอะใจอะไร จนทำอะไรเสร็จ ตอนไปเข้าแถว เราก็เจอเขาอีกวันนั้นเป็นวันศุกร์ มินยืนอยู่ข้างๆ สนาม เพราะเป็นเวรพยาบาลที่เวลา นักเรียนเข้าแถว แล้วเกิดอาการเป็นลม พวกเขาจะเป็นคนปฐมพยาบาลอะค่ะ เราเรียกไม่ถูกเหมือนกัน มินยืนกับเพื่อนอีกคน แต่สีหน้าของมีนมันอมทุกข์ เหมือนว่ามินมีอะไรอยู่ในใจ เราเริ่มสังเกตุแล้วนะคะ แต่คงคิดว่ามินคงเครียด เราก็ไม่ใส่ใจอะไร จนเรากับบ้านก็เลิกเรียนปกติ จนผ่านมาอีกวันนึง ตอนเช้าเราตื่นมาเปิดโน๊ตบุ๊คดู มีเพื่อนทักมาหาเต็มเลยว่าเด็ก โรงเรียนเราตาย แต่ไม่รู้ใคร ตอนแรกเราไม่รู้ค่ะ จนเปิดหน้าเฟสเข้าไป เห็นคนโพสไว้อาลัยเต็มแล้วแท๊คชื่อเฟสมินค่ะ เราเข้าไปดูที่หน้าเฟสมิน เราตกใจมากทำอะไรไม่ถูกเลย น้ำตาเราไหลออกมาเอง ในใจเรามันตื้อไปหมด เราร้องไห้หนักมาก เราไม่คิดว่าจะเป็นมิน สาเหตุที่มินตาย เกิดจากมินผูกคอตายค่ะ ผูกคอตายที่บ้าน ผูกตรงส่วนไหนเราจำไม่ได้เหมือนกัน เราโทหาพี่เรา เพราะพี่เราสนิทกับมินมาก เราโทรไปหาพี่ค่ะ พี่เราชื่อ น้ำค่ะ(นามสมมุติ) น้ำเล่าให้ฟังว่า เวลาประมาณ 22:00 พี่เราดู หนังอยู่ ตอนนั้นดู ฮอนโมนวัยว้าวุ่นอะค่ะ แล้วทีนี้พี่เรานึกขึ้นได้ ก็เลยจะเข้าไปชวนมินมาดูด้วย พี่เราก็เลยเรียกแบม (นามสมมุติ) ให้ไปเป็นเพื่อนเพื่อที่จะชวนมินมาดูหนังพอพี่เราเข้าไปกับแบม ก็ช็อคค่ะ ช็อคทั้งคู่ พี่เรากรี๊ดแตก แบมก็กรี๊ดทั้งคู่ตกใจมาก พี่เรารีบวิ่งออกไป ด้วยความขาดสติด้วยเลยวิ่งไปชนก๊อกน้ำ ชนโอ่ง ชนอะไรต่อมิอะไรแตกไปหมดเป็นแผลทั้งตัวเลย พี่เราตั้งสติได้รีบวิ่งไปตามลุงเพื่อมาดูมิน มินผูกคอตายเวลาประมาณ 22:00-22:30 น. ประมาณนี้ค่ะ นี่คือที่พี่เราเล่าให้ฟัง เราเลยโทให้พี่เรามารับเพื่อไปช่วยงานศพมิน "ระหว่างทางเราคิดถึงมินตลอด ว่าทำไมคิดสั้น มีอะไรทำไมไม่บอกกู วันนี้มาหากูนะ มาบอกกู มาหากูที่บ้าน กูไม่กลัวหรอกเป็นเพื่อนกู กูอยากเจอเว้ย" เราคิดแบบนี้จริงๆค่ะ คิดไปพนมมือบอกมันไป จนมาถึงวัด เราก็ไปดูแม่ของมิน แม่มินร้องไห้หนักมากค่ะ เรารวมถึงเพื่อนมินก็ช่วยกันปลอบแม่ พวกเราทุกคน ญาติๆมินเศร้ากันมาก เพราะมินมันเป็นคนยิ้มแย้มไม่คิดว่ามันจะมาคิดสั้นแบบนี้ วันนั้นเป็นวันรดน้ำศพ เพื่อนมินมากันเยอะ เราก็ร้องไห้ตลอดค่ะ จนรดน้ำศพเสร็จ จนถึงตอนกลางคืน ก็ทำพิธีตามศาสนา เราก็ช่วยงานจนเสร็จแล้วก็กับบ้าน เราก็คิดในใจให้มันมาหาอีกค่ะ จนเราถึงบ้าน มันเหนื่อยๆ ล้า อาบน้ำเข้าห้องนอนไป หลับสนิท จนเวลาประมาณ ตี 1 เราก็สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา ตอนนั้นเราเปิดโน๊ตบุ๊คไว้ แต่เราพับหน้าจอลง มันก็จะมีแสงไฟสลัวๆ ขึ้นมา วูบๆ วาบๆ รอบแรก เรารู้สึกว่ามีนอะไรมาสกิดเท้าเรา เราก็คิดว่าแมลงหรืออะไรโดนเท้ารึเปล่า เราไม่ได้สนใจอะไรจน รอบที่ 2 ประตูห้องเราค่ะ ปิดไว้แน่นๆ แต่มันเปิดเอง เปิดแบบเสียงดังมาก เราก็เริ่มรู้สึกค่ะ เราก็พยายามคิดว่าไม่มีอะไร จนผ่านไปแป๊บเดียว เราลืมตามา รอบที่ 3 ค่ะ เราเจอ"มิน" มินมายืนอยู่ปลายเตียง ใส่ชุดนักเรียนชุดที่ใส่รดน้ำศพ มินยืนอยู่ปลายเตียงเรา จ้องหน้าเรา แต่ดวงตาของมินเศร้ามากค่ะ เราพยายามถามมินว่ามินเป็นอะไร บอกกูได้ไหม ทำไมทำแบบนั้น ตอนนั้นเราก็กล้าๆ กลัวๆ แต่กล้าเยอะกว่า มินมันไม่พูดค่ะ มันทำหน้าเศร้าแล้วสักแป๊บมันก็หายไปพร้อมกับเสียงประตูดัง ปึ้ง!!!!! เราตกใจค่ะ ปนกลัวฟ ปนดีใจที่มันมาหาเรา เราร้องไห้เลยค่ะ แต่ด้วยความที่เจอมันจังๆแบบนี้มันทำให้เรานอนไม่หลับ จนเช้าเลยค่ะ อาบน้ำแต่งตัวไปเรียน เราก็ร้องไห้อยู่ เสียใจอยู่ ร้องไห้จนเกือบเป็นลม เราคิดถึงมันมาก เรารู้สึกผูกพันธ์กับมัน ทั้งๆที่ก็ไม่ได้สนิทมาก แต่มันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ค่ะ แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้นค่ะ เพื่อนเราอีกคนชื่อก้อยค่ะ (นามสมมุติ) ก้อยมันเป็นคนจิตอ่อนมาก ช่วงเช้ามันได้เดินผ่านห้องที่มินเรียนแล้วมันก็ขึ้นผ้องเรียนมา จู่ๆมันเกิดอาการเหมือนผีเข้าเอาแต่ร้องไห้ แล้วเพ้ออะไรไม่รู้ จนอาจารย์ต้องเข้ามาดูก้อย แล้วพาก้อยไปที่ห้องปกครอง อาการของก้อยไม่สงบค่ะ เลยโทหาพระอาจารย์ที่วัด ที่ไว้งานศพมิน พระอาจารย์เลยตกลงว่าจะเอารถมารับก้อยไปที่วัดค่ะ แต่เราไม่ได้ไปด้วย แล้วก็มีรถมารับก้อยไปค่ะ คนที่ไปกับก้อยด้วย เหล้าให้ฟังว่า ก้อยร้องไห้ไปตลอดทาง จนเจอพระอาจารย์ก็ไม่สงบ เอาแต่ร้องไห้ อาการของก้อยเหมือนคนหายใจไม่ออก เหมือนมีอะไรมาจุกที่คอ พระอาจารย์ท่านเลยทำอะไรไม่รู้ค่ะ (เราเรียกไม่ถูก) จนอาการของก้อยสงบลง พระอาจารย์บอกว่า ก้อยโดนมินเข้าค่ะ ที่โดนเข้าง่ายๆ เพราะก้อยจิตอ่อนมาก พระอาจารย์บอกว่ามินต้องการสื่ออะไรบางอย่างแต่พูดไม่ได้ *เป็นความเชื่อส่วนบุคคลค่ะ โดยส่วนตัวเราเชื่อค่ะ เพราะเราเจอมินกับตัวเลย *เราลืมเล่าวันที่รดน้ำศพมินค่ะ ก้อยก็ไปงานด้วย แล้วก็โดนมินเข้าจนทุกคนพากันหวาดกลัว มินร้องไห้หนักมาก ร้องแบบกรีดร้องเลยค่ะ จนทุกคนต้องช่วบกันจับตัวก้ยขึ้นไปหาพระอาจารย์ อาการก้อยเลยสงบลง* หลังจากนั้นเราก็ไปช่วยงานปกติ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก้อยก็ไม่ได้ไปจนถึงวันเผา......
เดี๋ยวเรากับมาเล่าต่อนะคะ เมื่อยมือแล้ว *เรื่องที่เราเล่าเป็นเรื่องจริงที่เกิดกับเราและเพื่อนเราค่ะ *เป็นความเชื่อส่วนบุคคลค่ะ