ครับตามคำถามจากหัวข้อเลย จะอธิบายแบบคร่าวๆให้ฟังน่ะครับ
คือผมอยู่ มหาลัย แห่งนึ่งซึ่งพึ่งเข้าปี1 ใหม่ๆ โชคดีครับที่ก็มีคนรู้จักติดที่เดียวกับ ซึ่งผมก็ชอบเค้ามาตั้ง ม.ปลาย (เนื่องจากน่าตาดี555) พอเรามาสอบติด มอ เดียวกัน ต่างคนก็ต่างเห็นพ้องกันว่า เอออยู่หอเดียวกันสิใหนๆก็รู้จักกัน เเล้วนี้ก็เป็นครั้งแรกที่จะมาใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพยาวๆ ซึ่งก็ลองปรึกษากันแผนเปลี่ยนครับจากหอเดียวกันเป็นกลายมาอยู่ห้องเดียวกันซะงั้น(ผมป่าวอ่อยน่ะ)เนื่องจากประหยัดค่าใช้จ่าย แถมมีสิทธ์ได้ผู้!!  ว่าแล้วก็ย้ายของเสร็จทันที.
หลังจากอยู่กันไปครึ่งปีเราเริ่มไม่ลงรอยกันครับ เนื่องจากผมเป็นคนคุมค่าใช้ทุกอย่าง ต่างฝ่ายต่างทำงานเหนื่อยกันทั้งคู่ครับแต่ เค้ากับเริ่มทำตัวเหลวไหลเที่ยวกลางคืนกับเกือบเช้าบาง บางทีก็เมามาจากแหล่งอโคจรบาง ซึ่งก็เป็นหน้าที่ผมคือเดิมที่ต้องค่อยมาช่วยเหลือไปซะทุกอย่างทำจนรู้สึกว่าเริ่มหมดความอดทน ถึงขั้นจะไล่ออกนอกห้องหลายครั้ง แต่เค้าก็มักจะมีคำพูดที่ทำให้เราสึกเขิลอยู่(จิกแขนแรงๆ) เช่นคำที่หลุดออกจากปากตอนมันเมาว่า "ถ้าไม่รักกูจริงจะดูแลกูขนาดนี้มัย" ซึ่งผมก็ได้แต่คิดว่า ถ้ามันพูดแบบนั้นมากูก็คิดนะ555
นั้นหละครับก็ ดึงๆลากๆ กันจนจบปี1 มาได้
ซึ่งบางทีผมรักเค้าจริงๆ ที่ผมยังรักเค้าเพราะน่าตาหรือป่าว หรือผมแค่สงสารเลยยังทนอยู่ หรือบราๆๆๆ
เพื่อนช่วยคิดหน่อยว่าที่ทำมาตลอด1ปีนี้ ผมคิดอะไรกะเค้าหรือป่าว?