ก่อนอื่นผมบอกเลยว่าผมนั้นฐานะไม่ค่อยดีแต่ก็ไม่ถึงกับแย่มาก เช่าห้องแถวอยู่ที่นึงจนได้สนิทกับเพื่อนข้างบ้านแรกๆเราสนิทกันดีไปไหนไปกันลุยได้หมด จนคบเพื่อนคนนี้กันมาได้สักพักเพื่อนเริ่มขอยืมเงินเราเองก็ไม่ได้อยากให้นะแต่ต้องจำใจให้ด้วยเหตุผลส่วนตัวบางอย่างให้ไป 100บ. เพื่อนบอกเดี๋ยวคืนเเรกๆก็ยังดีๆอยู่หรอกคืนเงินดี พักหลังยืมบ่อยมากเราไม่ให้เพื่อนจะอ้างนู่นนี่ต่างๆนาๆจนรำคาญต้องให้มันไป (บางทีไม่ให้ก็แอบล้วงกระเป็าตังค์เรา)เพื่อนยังไม่ยอมคืนเงินแต่ยังจะขอเพิ่มอีกจนยอดมันพอกถึง 6,000 บ. เศษๆ พอถึงหลักนี้หละทวงยากมากเวลามันมีเงินไม่เคยคิดคืนเราหรอกนู่นลงขวดเหล้าเที่ยวเตร่ไปเรื่อยๆเงินหมดเอาหละทั้งเฟสทั้งไลน์กระหน่ำทักขอแต่เงินมีช่วงนึกมันไปเที่ยวละเงินหมดมันโทรหาเราตอนตี2กว่าๆโทรมาก็เรื่องเดิมขอเงินตามเคยเราเองก็บอกต้องใช้เหมือนกันนะเชื่อไหมสักแปปมันยืมมอเตอร์ไซเพื่อนมันขับมาหาผมชนิดแบบผมไม่ให้เงินมันมันก็เฝ้าอยู่นั่นหละไม่ยอมกลับไป เราเองเอือมละอาก็ต้องให้ไปมันก็บอกพรุ่งนี้เดี๋ยวคืนให้ทั้งหมดเลย พอถึงวันรุ่งขึ้นกลับบอกไม่มีให้ (ดีเนาะเพื่อนแบบนี้) ทวงก็เป็นอันทะเลาะกัน จนเราเองทนไม่ไหวต้องทวงให้ได้เราเลยไปทวงกับพ่อแม่ของเพื่อนแรกๆพ่อแม่เพื่อนตกใจใช่เล่นเลย ไปซักถามว่าจริงไหมกับลูกชายเขา เพื่อนผมเองมันก็ยอมรับว่าเอาเงินมาจริงแต่ไม่มีคืนพอตกลงกันได้ พ่อแม่เขายินดีคืนเงินที่ลูกชายเขาเอามา พอตั้งแต่วันที่พ่อแม่มันคืนเงินให้ผมนะ เพื่อนคนนี้มันเหมือนพลิกฝ่ามือเป็นหลังมือเลย พูดจาชอบแขวะเรา เราถามไรมันมันทำทีท่าไม่อยากจะตอบ ซึ่งผมเองก็ไม่แคร์ผมหาเพื่อนใหม่ก็ได้ไม่ง้อ จึงอยากจะบอกว่าเงินทองอย่าให้ใครยื้มดูแต่ตอนยื้มนั่นหละพอทวงก็มีอันทะเลาะกัน ถึงตอนนี้เราเข็ดจะเพื่อนจะใครเราก็ไม่ให้ใครมายืมอีกเลย (ขอบคุณที่เสียเวลามาอ่านนะครับ)
เพราะเรื่องเงินทำคนที่สนิทเปลี่ยนแปลงได้