ธรรมดา

๏ สุรีย์เริ่มปรากฏ
สง่ายศเยี่ยมเวหน
อวดฟ้าธราดล
ประกาศตนด้วยริ้วทอง

๏ โลดเหินดำเนินหาว
ดับเดือนดาวที่เคยผ่อง
ด้วยแรงแกร่งคะนอง
สาดแสงส่องทั่วโลกา

๏ กึ่งวันกลับผันลง
อัสดงก็เยือนหา
เพียงครู่พลันลับตา
สิ้นแสงกล้าอีกหนึ่งวัน

๏ สิ่งใดมีจุดเริ่ม
ย่อมมีเสริมมีเปลี่ยนผัน
สุดท้ายแม้หมายกั้น
ก็ถึงอันสลายลง

๏ มีเกิดยอมมีดับ
ต่างรองรับไม่ลืมหลง
มิมีที่ดำรง
สถิตคงตลอดกาล

๏ ควรหรือจักฮึกเหิม
เมื่อสิ่งเริ่มปรากฏฉาน
ควรหรือจักร้าวราน
เมื่อสิ่งรักได้หักพัง

๏ เพราะล้วนธรรมชาติ
ใช่ประหลาดพิลึกผัง
พินิจด้วยจิตตั้ง
จักเลิกรั้งด้วยอารมณ์

๏ มีเกิดย่อมดับแท้
ไร้ทางแก้เปลี่ยนแปรถม
รู้พร้อมเลิกจ่อมจม
เลิกขื่นขม ธรรมดา ๚