มีอะไรขำ ๆ อีกเรื่องหนึ่ง
ซึ่งผมไปค้นพบเข้า
เป็นบทละครวิทยุ
การบ้าน สมัยเรียน นิเทศศาสตร์
เมื่อยี่สิบกว่าปีมาแล้ว
เชยดีฮะ
ได้เข้าสตูดิโอ แสดงอัดใส่เทปคาสเส็ท
ไปส่งอาจารย์ จริง ๆ ด้วย
ผมกำกับเอง ความยาวซักครึ่งชั่วโมงนี่แหละ
เป็นที่ฮือฮามาก ในตอนนั้น
อาจารย์ ชอบกันมาก
ท่านว่า มันบ้าดี
อยู่ในสตูมัน ทั้งวันเลย
เพลิน จนไม่รู้เวลา
จำได้ว่า พออกมาจากห้อง
เจออากาศข้างนอก
ถึงกับ หน้ามืด เข่าอ่อนเลยแหละ
เรื่องนี้ ดัดแปลงมาจากเรื่องสั้นที่แต่งเอง
เรื่องแรก ในยุคที่ เป็นผู้ใหญ่แล้วนี่
ชื่อเรื่อง ไอ้ป๊อด
ได้ลงหนังสือ ฟ้าเมืองไทย ด้วยแหละ
ประมาณ พ.ศ. ๒๕๒๗ - ๘
ได้ตังค์ค่าเรื่องมา ร้อยบาท . . .
เห็นมัน บ้าดี เชยดี
เลยก๊อปมาให้เื่อนพ้องน้องพี่ อ่านเล่น ๆ
แต่เวลาอ่าน
คุณต้องทำใจว่า กำลังอ่านผลงานที่
เด็กอายุ ๒๐ อยู่มหาวิทยาลัยปีสาม
เมื่อเกือบสามสิบปีที่แล้ว
เป็นคนแต่ง นะฮะ . . .
แฮ่ . . . . .
บทละครวิทยุ เรื่อง
เรื่องนี้ พระเอกไม่หล่อ
( ST เพลงประจำคณะ) (Fade out)
บรรยาย : หลากรสการละคร
ขอเสนอ
ชีวประวัติ จริง ของนักศึกษา คนหนึ่ง
ซึ่งเป็นคนที่ ทื่อมะลื่อ พูดน้อย
รับมุขไม่ทัน อ่อนไหว
ขี้ตกใจง่าย บ้าจี้
สุภาพ ถ่อมตน
แต่...เรียนเก่ง...
จนกระทั่งเพื่อน ๆ พากันให้ฉายากับเขาว่า...
(เสียงเบา เบา)
ไอ้ เฟอะฟะ...
ในละครเรื่อง......
(Echo) (สำเนียงเยาะเย้ย)
เรื่องนี้.....พระเอกไม่หล่อ
(ซ้อน SFX ซ้อน เสียงโห่ฮา หัวเราะเกรียวกราว Fade)
(ST เพลงประจำคณะ)
SCENE 1
(ซ้อน ST เพลง 1 )
(ซ้อน SFX รองเท้าผู้ชายวิ่ง 2 คน)
(ซ้อน DL)
พจ เฮ้ยๆๆๆๆๆๆ อะไรกันวะ
ป๊อด เอาน่า.....มานี่...มานี่...มานี่...
พจ เดี๋ยวซีโว้ย ใจเย็น เย็น ไอ้ป๊อด เอ็งจะลากข้าไปถึงไหนกันวะ (หอบ)
เฮ้ย.....นี่มันหลังตึกคณะแล้วนะโว้ย เอ็งจะกระทำการ มิดีมิร้าย กับข้า รึยังไงกันโว้ย
ป๊อด (กระซิบเป็นเพลง) เฮ้ย... อ้ายพจ.....อย่าซุบซิบบอกใคร...อย่าซุบซิบบอกใคร...
พจ อะไรของเอ็งอีกวะ
ป๊อด จุ๊...จุ๊...จุ๊ ๆๆๆๆๆๆๆ
พจ อาราย...จะมีอะไรก็ว่ามา... ร้องเป็นจิ้งจกไปได้เนี่ยนะ...เอ็งเนี่ย...เอ๊อ...
ป๊อด นี่...อ้ายพจ...ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษาเอ็ง...ข้าก็เห็นเอ็งคนเดียวนั่นแหละ...ที่จะเป็นเพื่อนที่ดี
ที่สุด...ที่จะสามารถช่วยข้าได้...ที่จะเป็นผู้แก้ปัญหา...ที่จะ.....
พจ (ถอนใจ) เอาแต่เนื้อ ๆ น่า...ป๊อด...
ป๊อด คือ...ง่า...คือ...
พจ (ตวาด) คือยังไง
ป๊อด คือ... (โพล่ง) ...คือข้าหลงรักเด็ก ‘สินสาด คนหนึ่งว่ะ ...
พจ เฮ้ย...หน้าหยั่งเอ็ง...อุ๊บ...คือ...ไม่ใช่ ...คือข้ากำลังหมายถึงว่า...คือ...ข้ากำลังอยากจะถามเอ็ง
ว่า...ยายคนนี้น่ะ...เป็นใคร...ชื่ออะไรเน่าะ...
ป๊อด ข้าก็ไม่รู้.....
ก็...แค่เคยแอบเดินตามเค้าตั้งหลายหน แต่ข้าก็ไม่กล้าเข้าไปคุยด้วย เพราะเค้าจะไปกับเพื่อน
เป็นกลุ่มอยู่เสมอ ได้ยินเพื่อนเค้าเรียกกันว่า...ดา...ดา...อะไรนี่แหละ...
พจ (ถอนใจ) แล้วกูจะรู้มั้ยเนี่ย...ก็คนชื่อ ดา น่ะ คณะนี้มีเป็นร้อยว่ะ
ป๊อด (สำเนียงเคลิ้มฝัน) คือ...
( Love Theme ขึ้น แล้ว แผ่ว)
ป๊อด ...รูปร่างสูงโปร่งนะเอ็ง...ผิวขาว...ตาโต ๆ แวว ตาหวานเจี๊ยบ...แล้วก้อ...
เวลาอ่านหนังสือ น่ะ เค้าจะใส่แว่นตากลม ๆ กรอบทอง แล้วก็ชอบนุ่ง
กระโปรงยาวครึ่งน่อง อยู่เสมอ...
พจ และ...แล้ว...ก้อชอบไปไหนมาไหนกับเพื่อน ๆ เป็นฝูง ๆ.....
(หลุดโพล่ง เสียงดัง) เฮ้ย...จริงเหรอวะ...
...เฮ้ย...ป๊อด...อันตรายนะโว้ย...นั่นมันยาย ธนัญดา ...
(Love Theme เสียงเทปยืด...แป่ว ว ว...)
ป๊อด แล้วไง...ทำไมหรือ...
พจ (ตะโกนเต็มเสียงใส่หน้า) ก็ระดับดาวคณะเชียวแหละเอ๊ย...เพื่อนฝูงเขางี้ ช่วยกันกันท่า
ทุกท่าเลย ทั้ง ๆ ที่ยายนี่น่ะ มีหนุ่ม ๆ มาตอมกันให้ว่อนเชียว...
ป๊อด อือ...ยังกะแมงวันเชียวฮิ...
พจ ไอ้บ้า...คนน่ะ...โว้ย...ไม่ใช่เม็ดทุเรียน กลัวมั่งมั้ยล่ะ...น่ะ...
ป๊อด (เด็ดเดี่ยว ) ไม่ ! .....
(หัวเราะหึ หึ แบบเจ้าเล่ห์) แล้วข้าจะเริ่มต้นยังไงดีวะ พจ
พจ ( ถอนหายใจ/ตรึกตรอง) ...แหมโว้ย...พ่อคนกล้าหาญ...พ่ออัศวินโต๊ะกลม...
พ่อวีระบุรุษสงคราม...
(ถอนใจอีก)....เอางี้...เอ็งก็เข้าไปทักเค้าซึ่ง ๆ หน้าเลย...ดีมั้ย...
ป๊อด (กระตือรือร้น) ทักยังไงดีวะ
พจ ก็ทักว่า...สวัสดีครับ...หรือว่าอะไรทำนองนี้นี่แหละ... ลูกผู้ชายน่ะเฮ้ย...
มันต้อง ด้านได้ อายอด อย่าลืมว่าต้อง เข้มแข็ง อย่าหงอเพื่อนเขา
แล้วในขณะเดียวกัน ก็ต้องมีสัมมาคารวะด้วย
คือ ต้องนอบน้อมเข้าไปหาเสียแต่โดยดี
บอดี้การ์ดฝูงนั้นจะได้ใจอ่อนไง...
ป๊อด เออ.....เออ...ดี ๆๆๆๆๆๆ ว่ะ พจ ทักว่าไงนะ.....
(พูดช้า ๆ เหมือนกำลัง นับนิ้ว ไปด้วย)
เอ่อ... ทักว่า...สวัสดีครับ...
เอ่อ...เข้มแข็ง...
เอ่อ...แต่...ต้องอ่อนโยน...
เอ่อ...แล้วยังต้อง... นอบน้อมด้วย.....ใช่ไหม...
พจ เออ...
ป๊อด ดี...ดี...ขอบใจโว้ยเพื่อน ไปละ...
พจ (พูดกับตัวเอง กลั้วหัวเราะ) หึ...หึ...งานนี้...น่าจะสนุกแน่ว่ะ ไอ้ป๊อด...
(SFX รองเท้าผู้ชาย วิ่งออกห่าง)
(ซ้อน ST เพลง 1 Fade out)
SCENE 2
(ซ้อน Fade in ST เพลง 2 )
(ซ้อน SFX เสียงรองเท้าหนังผู้ชายหลายคู่ รีบเร่ง)
พจ (พูดพร้อมวิ่ง หอบ ๆ ) หมู่นี้นี่ เอ็งมีอะไรบ้า ๆ อยู่เรื่อยเลยนะ
... เออแน่ะ... พาพวกเรามากันทำไมวะ ตึกนี้ก็ไม่เห็นจะรู้จักใครซักกะหน่อย
ป๊อด เออ...น่า...ข้าสืบมาแล้วทั้งหมด ครบถ้วนทุกตารางสอน
พจ เฮ้ย...เอางั้นเลยเหรอวะ
วินิต นั่นสิ...
เกรียง หรือว่า...
ศักดิ์ ไอ้ป๊อดมันจะมา...
พจ .....จีบสาว.....แหง...
(ทั้งหมด) เออ...ว่ะ (แล้ว ซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์)
(SFX รองเท้าผู้หญิงหลายคู่ / สาว ๆ กิ๊วก๊าว)
เสียงซุบซิบ เงียบกริบ)
ป๊อด มาแล้ว...ข้าไปละ
พจ / เพื่อน (เอะอะ) เฮ้ยอะไรวะ จะไปไหน ฯลฯ
(SFX รองเท้าแบบทหารกระทบพื้นเป็นจังหวะแบบวิ่งสวนสนาม)
ป๊อด แถวววววว.....หยุด
(SFX รองเท้าทหารตบพื้น 1-2 แล้วชิดส้นเท้า)
ป๊อด (สั่งตัวเอง) ตรงหน้าระวัง... วันทยา.....หัตถ์ !
สวัสดีครับบบ!!!
มือลง !
กลับหลังงงงง.....หัน !
วิ่งหน้า......วิ่ง !
(SFX รองเท้า ห่างไป บรรยากาศเงียบกริบ ไม่ต่ำกว่า 5 วิ.)
กิ่ง นี่มันอะไรกันน่ะ ดา
ธนัญดา (เสียงเหมือน งง ๆ) ไม่รู้...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...มัน...มัน...เร็วมากเลย
ฝน ตานั่นมันบ้ารึเปล่านะ...
ST เพลง 3 Fade out
Scene 3
( ซ้อน SFX รองเท้าผู้ชาย 3-4 คน ค่อนข้างรีบ)
พจ (หอบ) ไอ้ป๊อด (โกรธมาก) นี่มันอะไรกันวะ
วินิต นั่นสิ เอ็งเฮี้ยนอะไรขึ้นมาวะ
เกรียง วิธีจีบผู้หญิงแบบนี้น่ะ ใครเขียนตำราวะ
ข้าจะได้เหมาตลาดไปเผากลางสนามหลวงแบบเผายาบ้ามันซะเลย
พจ (สงบลง) ไหน...ป๊อด...เฮ้ย หันมานี่ ไหนลองพูดกันดี ๆ ซิ
เมื่อกี้นี้...แกทำยังงั้นไปได้ยังไงน่ะ
ป๊อด (ซื่อ ซื่อ) ก้อ...ก้อ...ไม่รู้ง่ะ...ก้อเห็นอ้ายพจมันบอกว่า
ให้เข้าไปทัก สวัสดี แต่ต้องเข้มแข็ง
แล้วก้อ...มีสัมมาคารวะไงล่ะ
ทุกคน (ถอนใจ).....โธ่...(พร้อมกัน) ไอ้เฟอะฟะ...
(ST เพลง 3 Fade out )
Scene 4
(ซ้อน FB Scene 2 ตั้งแต่ SFX รองเท้าวิ่ง เป็น Echo)
ธนัญดา โอ๊ย...ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ...กิ่ง เล่นมาดักตะเบ๊ะกันทุกวันแบบนี้น่ะ
มันเริ่ม หลอน แล้วแหละ
ฉันไม่ได้เกลียดทหารหรอกนะ พี่ชายฉันก็เป็นนักเรียนนายร้อย
แต่ฉันไม่เคยเห็นพี่เขาทำอะไรบ้า ๆ อย่างตานี่เลย
(SFX น่ากลัว คลอ)
กิ่ง (เสียงต่ำ ๆ ) ไม่ต้องห่วง ดา...เดี๋ยวฉันลุยเอง...
(SFX น่ากลัว เร่งเสียง Peak แล้วหยุดกึก)
Scene 5
(SFX Echo รองเท้าส้นสูง กระแทกกระทั้น แสดงอารมณ์)
ป๊อด อ้าว สวัสดีครับ คุณกิ่ง แหะ...แหะ...
กิ่ง คุณป๊อด เรามาคุยกันหน่อยอะไรกันสักดีไหม...คะ(เน้น ประชด)
ป๊อด เรื่องอะไรเหรอฮะ
กิ่ง ก็เรื่องที่คุณไปดัก ตะเบ๊ะ เพื่อนฉันทุกวันน่ะสิ
(พจ/เพื่อน ฮา)
ป๊อด (นิ่ง...แล้วเริ่ม ยียวน...) ผมก็ไม่ได้ผิดกฎหมาย ไม่ได้ผิดศีลธรรม แล้วก้อ...
ไม่ได้ผิดจรรยาบรรณอะไรเลยซักอย่างเลยนี่ครับ ใช่ไหม เพื่อน
(พจ/เพื่อน ฮา)
กิ่ง (สุดจะทน ตะโกนใส่หน้า)
แต่เพื่อนชั้นอายชาวบ้านเค้า แล้วชั้นก็อายเค้าเหมือนกัน...ไอ้บ้า !
(SFX รองเท้าผู้หญิง ซอยถี่ห่างไป / ทุกคนหัวเราะ)
ป๊อด เฮ้ย พจ กูผิดเหรอวะ
(พจ/เพื่อน ฮา)
พจ (กลั้วหัวเราะ) ไอ้ป๊อด...แกน่ะมัน...บ้า... หรือว่า...โง่...กันแน่วะ
ป๊อด ทั้งสองอย่างมั้ง
พจ หรือ...หรือ...(เน้น) แก...แกล้ง...โง่วะ
ป๊อด หึ...หึ...ไม่รู้ซีวะ...เพื่อน...แล้วแต่จะคิดว่ะ...หึ...หึ...
(ST เพลง 3 Fade out)
Scene 6
กิ่ง (เสียงเกือบร้องไห้) ฉันไม่ไหวแล้วนะ ดา...ฉันไม่.....
ธนัญดา มีอะไรเหรอ...กิ่ง
กิ่ง ก็นายนั่นน่ะสิ มัน...ทุเรศ...มันว่ามันไม่ผิด...มัน...โอ๊ย...
ธนํญดา ใจเย็น ๆ กิ่ง ไม่เป็นไรนะ...
(พูดกับตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยว)
สงสัยชั้นต้องลงมือเองเสียแล้วละมั้ง...
(SFX สยองขวัญแบบหนังผี)
Scene 7
(SFX สยองขวัญเดิม ต่อเนื่อง)
(ซ้อน ST สง่างาม)
(ซ้อน SFX รองเท้าผู้หญิง หนักแน่น เป็นจังหวะ Echo)
ธนัญดา ขอพบคุณป๊อดค่ะ
วินิต (กลั้วหัวเราะ) เฮ้ย ป๊อด...มารดามาขอพบว่ะ
(ลดเสียงลงพูดกับตัวเอง) ตายลูกเดียว...เอ๋ย...
ป๊อด (กระเส่า) พจ...ไปด้วยกันไหม
พจ (หัวเราะ หึ หึ) นั่นมันเรื่องของเอ็ง ไม่ใช่เรื่องของข้า...เข้าใจ๋
(ตะโกนเรียกเพื่อน) เฮ้ย พวกเรา...
ช่วยกันลงมติส่ง Spring Teen (ดัดจริต Excent)
ให้ไอ้ป๊อดมันหน่อยโว้ย...ปาย...One...Two...Three...........
(SFX เสียงรถเบรค)
ป๊อด เฮ้ย ! อุ๊บ...แหะ...แหะ...คุณธนัญดา
(เปลี่ยนเสียงเป็นเข้มแข็ง) ตรงหน้าระวัง...วันทยา...
ธนัญดา (ขัดทันควัน) อย่านะ
ป๊อด แฮ่....คุณ...
ธนัญดา (เคร่งขรึม) ไปคุยกันทางโน้นดีกว่า
พจ ซวยแล้ว
วินิต ตายชัวร์
เกรียงไกร ไม่รอดแน่
สมศักดิ์ เลี้ยงไม่โต
บทละครวิทยุ เรื่อง เรื่องนี้ พระเอกไม่หล่อ
ซึ่งผมไปค้นพบเข้า
เป็นบทละครวิทยุ
การบ้าน สมัยเรียน นิเทศศาสตร์
เมื่อยี่สิบกว่าปีมาแล้ว
เชยดีฮะ
ได้เข้าสตูดิโอ แสดงอัดใส่เทปคาสเส็ท
ไปส่งอาจารย์ จริง ๆ ด้วย
ผมกำกับเอง ความยาวซักครึ่งชั่วโมงนี่แหละ
เป็นที่ฮือฮามาก ในตอนนั้น
อาจารย์ ชอบกันมาก
ท่านว่า มันบ้าดี
อยู่ในสตูมัน ทั้งวันเลย
เพลิน จนไม่รู้เวลา
จำได้ว่า พออกมาจากห้อง
เจออากาศข้างนอก
ถึงกับ หน้ามืด เข่าอ่อนเลยแหละ
เรื่องนี้ ดัดแปลงมาจากเรื่องสั้นที่แต่งเอง
เรื่องแรก ในยุคที่ เป็นผู้ใหญ่แล้วนี่
ชื่อเรื่อง ไอ้ป๊อด
ได้ลงหนังสือ ฟ้าเมืองไทย ด้วยแหละ
ประมาณ พ.ศ. ๒๕๒๗ - ๘
ได้ตังค์ค่าเรื่องมา ร้อยบาท . . .
เห็นมัน บ้าดี เชยดี
เลยก๊อปมาให้เื่อนพ้องน้องพี่ อ่านเล่น ๆ
แต่เวลาอ่าน
คุณต้องทำใจว่า กำลังอ่านผลงานที่
เด็กอายุ ๒๐ อยู่มหาวิทยาลัยปีสาม
เมื่อเกือบสามสิบปีที่แล้ว
เป็นคนแต่ง นะฮะ . . .
แฮ่ . . . . .
บทละครวิทยุ เรื่อง
เรื่องนี้ พระเอกไม่หล่อ
( ST เพลงประจำคณะ) (Fade out)
บรรยาย : หลากรสการละคร
ขอเสนอ
ชีวประวัติ จริง ของนักศึกษา คนหนึ่ง
ซึ่งเป็นคนที่ ทื่อมะลื่อ พูดน้อย
รับมุขไม่ทัน อ่อนไหว
ขี้ตกใจง่าย บ้าจี้
สุภาพ ถ่อมตน
แต่...เรียนเก่ง...
จนกระทั่งเพื่อน ๆ พากันให้ฉายากับเขาว่า...
(เสียงเบา เบา)
ไอ้ เฟอะฟะ...
ในละครเรื่อง......
(Echo) (สำเนียงเยาะเย้ย)
เรื่องนี้.....พระเอกไม่หล่อ
(ซ้อน SFX ซ้อน เสียงโห่ฮา หัวเราะเกรียวกราว Fade)
(ST เพลงประจำคณะ)
SCENE 1
(ซ้อน ST เพลง 1 )
(ซ้อน SFX รองเท้าผู้ชายวิ่ง 2 คน)
(ซ้อน DL)
พจ เฮ้ยๆๆๆๆๆๆ อะไรกันวะ
ป๊อด เอาน่า.....มานี่...มานี่...มานี่...
พจ เดี๋ยวซีโว้ย ใจเย็น เย็น ไอ้ป๊อด เอ็งจะลากข้าไปถึงไหนกันวะ (หอบ)
เฮ้ย.....นี่มันหลังตึกคณะแล้วนะโว้ย เอ็งจะกระทำการ มิดีมิร้าย กับข้า รึยังไงกันโว้ย
ป๊อด (กระซิบเป็นเพลง) เฮ้ย... อ้ายพจ.....อย่าซุบซิบบอกใคร...อย่าซุบซิบบอกใคร...
พจ อะไรของเอ็งอีกวะ
ป๊อด จุ๊...จุ๊...จุ๊ ๆๆๆๆๆๆๆ
พจ อาราย...จะมีอะไรก็ว่ามา... ร้องเป็นจิ้งจกไปได้เนี่ยนะ...เอ็งเนี่ย...เอ๊อ...
ป๊อด นี่...อ้ายพจ...ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษาเอ็ง...ข้าก็เห็นเอ็งคนเดียวนั่นแหละ...ที่จะเป็นเพื่อนที่ดี
ที่สุด...ที่จะสามารถช่วยข้าได้...ที่จะเป็นผู้แก้ปัญหา...ที่จะ.....
พจ (ถอนใจ) เอาแต่เนื้อ ๆ น่า...ป๊อด...
ป๊อด คือ...ง่า...คือ...
พจ (ตวาด) คือยังไง
ป๊อด คือ... (โพล่ง) ...คือข้าหลงรักเด็ก ‘สินสาด คนหนึ่งว่ะ ...
พจ เฮ้ย...หน้าหยั่งเอ็ง...อุ๊บ...คือ...ไม่ใช่ ...คือข้ากำลังหมายถึงว่า...คือ...ข้ากำลังอยากจะถามเอ็ง
ว่า...ยายคนนี้น่ะ...เป็นใคร...ชื่ออะไรเน่าะ...
ป๊อด ข้าก็ไม่รู้.....
ก็...แค่เคยแอบเดินตามเค้าตั้งหลายหน แต่ข้าก็ไม่กล้าเข้าไปคุยด้วย เพราะเค้าจะไปกับเพื่อน
เป็นกลุ่มอยู่เสมอ ได้ยินเพื่อนเค้าเรียกกันว่า...ดา...ดา...อะไรนี่แหละ...
พจ (ถอนใจ) แล้วกูจะรู้มั้ยเนี่ย...ก็คนชื่อ ดา น่ะ คณะนี้มีเป็นร้อยว่ะ
ป๊อด (สำเนียงเคลิ้มฝัน) คือ...
( Love Theme ขึ้น แล้ว แผ่ว)
ป๊อด ...รูปร่างสูงโปร่งนะเอ็ง...ผิวขาว...ตาโต ๆ แวว ตาหวานเจี๊ยบ...แล้วก้อ...
เวลาอ่านหนังสือ น่ะ เค้าจะใส่แว่นตากลม ๆ กรอบทอง แล้วก็ชอบนุ่ง
กระโปรงยาวครึ่งน่อง อยู่เสมอ...
พจ และ...แล้ว...ก้อชอบไปไหนมาไหนกับเพื่อน ๆ เป็นฝูง ๆ.....
(หลุดโพล่ง เสียงดัง) เฮ้ย...จริงเหรอวะ...
...เฮ้ย...ป๊อด...อันตรายนะโว้ย...นั่นมันยาย ธนัญดา ...
(Love Theme เสียงเทปยืด...แป่ว ว ว...)
ป๊อด แล้วไง...ทำไมหรือ...
พจ (ตะโกนเต็มเสียงใส่หน้า) ก็ระดับดาวคณะเชียวแหละเอ๊ย...เพื่อนฝูงเขางี้ ช่วยกันกันท่า
ทุกท่าเลย ทั้ง ๆ ที่ยายนี่น่ะ มีหนุ่ม ๆ มาตอมกันให้ว่อนเชียว...
ป๊อด อือ...ยังกะแมงวันเชียวฮิ...
พจ ไอ้บ้า...คนน่ะ...โว้ย...ไม่ใช่เม็ดทุเรียน กลัวมั่งมั้ยล่ะ...น่ะ...
ป๊อด (เด็ดเดี่ยว ) ไม่ ! .....
(หัวเราะหึ หึ แบบเจ้าเล่ห์) แล้วข้าจะเริ่มต้นยังไงดีวะ พจ
พจ ( ถอนหายใจ/ตรึกตรอง) ...แหมโว้ย...พ่อคนกล้าหาญ...พ่ออัศวินโต๊ะกลม...
พ่อวีระบุรุษสงคราม...
(ถอนใจอีก)....เอางี้...เอ็งก็เข้าไปทักเค้าซึ่ง ๆ หน้าเลย...ดีมั้ย...
ป๊อด (กระตือรือร้น) ทักยังไงดีวะ
พจ ก็ทักว่า...สวัสดีครับ...หรือว่าอะไรทำนองนี้นี่แหละ... ลูกผู้ชายน่ะเฮ้ย...
มันต้อง ด้านได้ อายอด อย่าลืมว่าต้อง เข้มแข็ง อย่าหงอเพื่อนเขา
แล้วในขณะเดียวกัน ก็ต้องมีสัมมาคารวะด้วย
คือ ต้องนอบน้อมเข้าไปหาเสียแต่โดยดี
บอดี้การ์ดฝูงนั้นจะได้ใจอ่อนไง...
ป๊อด เออ.....เออ...ดี ๆๆๆๆๆๆ ว่ะ พจ ทักว่าไงนะ.....
(พูดช้า ๆ เหมือนกำลัง นับนิ้ว ไปด้วย)
เอ่อ... ทักว่า...สวัสดีครับ...
เอ่อ...เข้มแข็ง...
เอ่อ...แต่...ต้องอ่อนโยน...
เอ่อ...แล้วยังต้อง... นอบน้อมด้วย.....ใช่ไหม...
พจ เออ...
ป๊อด ดี...ดี...ขอบใจโว้ยเพื่อน ไปละ...
พจ (พูดกับตัวเอง กลั้วหัวเราะ) หึ...หึ...งานนี้...น่าจะสนุกแน่ว่ะ ไอ้ป๊อด...
(SFX รองเท้าผู้ชาย วิ่งออกห่าง)
(ซ้อน ST เพลง 1 Fade out)
SCENE 2
(ซ้อน Fade in ST เพลง 2 )
(ซ้อน SFX เสียงรองเท้าหนังผู้ชายหลายคู่ รีบเร่ง)
พจ (พูดพร้อมวิ่ง หอบ ๆ ) หมู่นี้นี่ เอ็งมีอะไรบ้า ๆ อยู่เรื่อยเลยนะ
... เออแน่ะ... พาพวกเรามากันทำไมวะ ตึกนี้ก็ไม่เห็นจะรู้จักใครซักกะหน่อย
ป๊อด เออ...น่า...ข้าสืบมาแล้วทั้งหมด ครบถ้วนทุกตารางสอน
พจ เฮ้ย...เอางั้นเลยเหรอวะ
วินิต นั่นสิ...
เกรียง หรือว่า...
ศักดิ์ ไอ้ป๊อดมันจะมา...
พจ .....จีบสาว.....แหง...
(ทั้งหมด) เออ...ว่ะ (แล้ว ซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์)
(SFX รองเท้าผู้หญิงหลายคู่ / สาว ๆ กิ๊วก๊าว)
เสียงซุบซิบ เงียบกริบ)
ป๊อด มาแล้ว...ข้าไปละ
พจ / เพื่อน (เอะอะ) เฮ้ยอะไรวะ จะไปไหน ฯลฯ
(SFX รองเท้าแบบทหารกระทบพื้นเป็นจังหวะแบบวิ่งสวนสนาม)
ป๊อด แถวววววว.....หยุด
(SFX รองเท้าทหารตบพื้น 1-2 แล้วชิดส้นเท้า)
ป๊อด (สั่งตัวเอง) ตรงหน้าระวัง... วันทยา.....หัตถ์ !
สวัสดีครับบบ!!!
มือลง !
กลับหลังงงงง.....หัน !
วิ่งหน้า......วิ่ง !
(SFX รองเท้า ห่างไป บรรยากาศเงียบกริบ ไม่ต่ำกว่า 5 วิ.)
กิ่ง นี่มันอะไรกันน่ะ ดา
ธนัญดา (เสียงเหมือน งง ๆ) ไม่รู้...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...มัน...มัน...เร็วมากเลย
ฝน ตานั่นมันบ้ารึเปล่านะ...
ST เพลง 3 Fade out
Scene 3
( ซ้อน SFX รองเท้าผู้ชาย 3-4 คน ค่อนข้างรีบ)
พจ (หอบ) ไอ้ป๊อด (โกรธมาก) นี่มันอะไรกันวะ
วินิต นั่นสิ เอ็งเฮี้ยนอะไรขึ้นมาวะ
เกรียง วิธีจีบผู้หญิงแบบนี้น่ะ ใครเขียนตำราวะ
ข้าจะได้เหมาตลาดไปเผากลางสนามหลวงแบบเผายาบ้ามันซะเลย
พจ (สงบลง) ไหน...ป๊อด...เฮ้ย หันมานี่ ไหนลองพูดกันดี ๆ ซิ
เมื่อกี้นี้...แกทำยังงั้นไปได้ยังไงน่ะ
ป๊อด (ซื่อ ซื่อ) ก้อ...ก้อ...ไม่รู้ง่ะ...ก้อเห็นอ้ายพจมันบอกว่า
ให้เข้าไปทัก สวัสดี แต่ต้องเข้มแข็ง
แล้วก้อ...มีสัมมาคารวะไงล่ะ
ทุกคน (ถอนใจ).....โธ่...(พร้อมกัน) ไอ้เฟอะฟะ...
(ST เพลง 3 Fade out )
Scene 4
(ซ้อน FB Scene 2 ตั้งแต่ SFX รองเท้าวิ่ง เป็น Echo)
ธนัญดา โอ๊ย...ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ...กิ่ง เล่นมาดักตะเบ๊ะกันทุกวันแบบนี้น่ะ
มันเริ่ม หลอน แล้วแหละ
ฉันไม่ได้เกลียดทหารหรอกนะ พี่ชายฉันก็เป็นนักเรียนนายร้อย
แต่ฉันไม่เคยเห็นพี่เขาทำอะไรบ้า ๆ อย่างตานี่เลย
(SFX น่ากลัว คลอ)
กิ่ง (เสียงต่ำ ๆ ) ไม่ต้องห่วง ดา...เดี๋ยวฉันลุยเอง...
(SFX น่ากลัว เร่งเสียง Peak แล้วหยุดกึก)
Scene 5
(SFX Echo รองเท้าส้นสูง กระแทกกระทั้น แสดงอารมณ์)
ป๊อด อ้าว สวัสดีครับ คุณกิ่ง แหะ...แหะ...
กิ่ง คุณป๊อด เรามาคุยกันหน่อยอะไรกันสักดีไหม...คะ(เน้น ประชด)
ป๊อด เรื่องอะไรเหรอฮะ
กิ่ง ก็เรื่องที่คุณไปดัก ตะเบ๊ะ เพื่อนฉันทุกวันน่ะสิ
(พจ/เพื่อน ฮา)
ป๊อด (นิ่ง...แล้วเริ่ม ยียวน...) ผมก็ไม่ได้ผิดกฎหมาย ไม่ได้ผิดศีลธรรม แล้วก้อ...
ไม่ได้ผิดจรรยาบรรณอะไรเลยซักอย่างเลยนี่ครับ ใช่ไหม เพื่อน
(พจ/เพื่อน ฮา)
กิ่ง (สุดจะทน ตะโกนใส่หน้า)
แต่เพื่อนชั้นอายชาวบ้านเค้า แล้วชั้นก็อายเค้าเหมือนกัน...ไอ้บ้า !
(SFX รองเท้าผู้หญิง ซอยถี่ห่างไป / ทุกคนหัวเราะ)
ป๊อด เฮ้ย พจ กูผิดเหรอวะ
(พจ/เพื่อน ฮา)
พจ (กลั้วหัวเราะ) ไอ้ป๊อด...แกน่ะมัน...บ้า... หรือว่า...โง่...กันแน่วะ
ป๊อด ทั้งสองอย่างมั้ง
พจ หรือ...หรือ...(เน้น) แก...แกล้ง...โง่วะ
ป๊อด หึ...หึ...ไม่รู้ซีวะ...เพื่อน...แล้วแต่จะคิดว่ะ...หึ...หึ...
(ST เพลง 3 Fade out)
Scene 6
กิ่ง (เสียงเกือบร้องไห้) ฉันไม่ไหวแล้วนะ ดา...ฉันไม่.....
ธนัญดา มีอะไรเหรอ...กิ่ง
กิ่ง ก็นายนั่นน่ะสิ มัน...ทุเรศ...มันว่ามันไม่ผิด...มัน...โอ๊ย...
ธนํญดา ใจเย็น ๆ กิ่ง ไม่เป็นไรนะ...
(พูดกับตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยว)
สงสัยชั้นต้องลงมือเองเสียแล้วละมั้ง...
(SFX สยองขวัญแบบหนังผี)
Scene 7
(SFX สยองขวัญเดิม ต่อเนื่อง)
(ซ้อน ST สง่างาม)
(ซ้อน SFX รองเท้าผู้หญิง หนักแน่น เป็นจังหวะ Echo)
ธนัญดา ขอพบคุณป๊อดค่ะ
วินิต (กลั้วหัวเราะ) เฮ้ย ป๊อด...มารดามาขอพบว่ะ
(ลดเสียงลงพูดกับตัวเอง) ตายลูกเดียว...เอ๋ย...
ป๊อด (กระเส่า) พจ...ไปด้วยกันไหม
พจ (หัวเราะ หึ หึ) นั่นมันเรื่องของเอ็ง ไม่ใช่เรื่องของข้า...เข้าใจ๋
(ตะโกนเรียกเพื่อน) เฮ้ย พวกเรา...
ช่วยกันลงมติส่ง Spring Teen (ดัดจริต Excent)
ให้ไอ้ป๊อดมันหน่อยโว้ย...ปาย...One...Two...Three...........
(SFX เสียงรถเบรค)
ป๊อด เฮ้ย ! อุ๊บ...แหะ...แหะ...คุณธนัญดา
(เปลี่ยนเสียงเป็นเข้มแข็ง) ตรงหน้าระวัง...วันทยา...
ธนัญดา (ขัดทันควัน) อย่านะ
ป๊อด แฮ่....คุณ...
ธนัญดา (เคร่งขรึม) ไปคุยกันทางโน้นดีกว่า
พจ ซวยแล้ว
วินิต ตายชัวร์
เกรียงไกร ไม่รอดแน่
สมศักดิ์ เลี้ยงไม่โต