ผมชื่อ ต้าร์ นะครับ ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 2-3 ปีที่แล้ว ช่วงนั้น ผมได้เล่นแอพพลิเคชันแอพนึง เราเจอกันในนี้ครับ ตอนนั้น ผมได้เจอกับคนๆนึง เขาคนนั้นชื่อว่าดิส ตอนนั้นเขาอายุ17 ปีครับ ผมได้คุยกับเค้าแบบยังไม่เห็นหน้าตา ส่งข้อความไปทีนึง ก็ต้องรอเขาคนนั้นส่งกลับมาก่อน ถึงจะตอบไปใหม่ได้ เราไม่ค่อยได้คุยกันบ่อยมากครับ เพราะว่าเค้าไม่ค่อยได้ตอบผมเลย ชอบหายไปหลายๆวัน อาทิตย์นึงตอบมาแค่ 2-3 ครั้ง ก็เป็นแบบนี้อยู่ประจำ จนผมชินแล้ว เราก็คัยกันมาเรื่อยๆ ไม่นานนัก คุยเหมือนพี่น้องกันปกติ เค้าเป็นคนที่ชอบไปกินเหล้า กับเพื่อนๆ ชอบเที่ยว ติดเที่ยวตลอดครับ ผมก็ถามเค้าบ่อยๆ คำตอบก็คือกินเหล้าครับ55555 ผมก็ได้แต่ด่า ว่า เตือนเขาเกี่ยวกับพวกโทษของเหล้า จนพักหลังๆ เขาไม่ค่อยได้ตอบผมครับ ตอนนั้นหายไปหลายวันเลย จนวันนึงมีข้อความนึงถูกส่งมาจากเจ้าของข้อความที่ชื่อ ดิส ว่า" ไอดิสมันเป็นโรคกระเพาะ มันนอนอยู่โรงพยาบาล หายแล้วเดี๋ยวให้มันตอบแล้วกัน" พอผมเห็นข้อความนี้ผมตกใจมากครับ เลยถามนู้นถามนี่ จนเพื่อนเขารำคาญ แล้วเพื่อนเค้า ก็ตอบกลับมาว่า "ใช่มั้ย ที่ทำให้ไปดิสไม่ไปกินเหล้ากับพวกกูอ่ะ" ผมตอบไม่ถูกเลยครับ5555 (คิดว่าเพื่อนของเขาจะเลื่อนข้อความข้างบนอ่าน) ผมก็ตอบกลับไปว่าใช่ ประมาณนี้ครับ จนเขาออกจากโรงพยาบาล เหมือนเรามีเวลาคุยกันเยอะขึ้น (นิดนึง)  จนวันนึง ผมก็ได้บอก ให้เขาโหลดแอพพลิเคชัน อันนึงมา คล้ายๆไลน์อ่ะครับ เค้าก็ไม่โหลดครับ บอกว่าขี้เกียจ ผมก็ อ่า โอเค ไม่ได้ว่าอะไร คุยกันในนี้ก็ได้ จนวันนึง เค้าตอบข้อความมา ถามว่าเล่นยังไง แล้วก็สอนเขาไป ตอนนั้นดีใจมากครับ55555 เราก็ได้คุยกันในแอพนั้น (ตอนที่เขาบอกว่าเขาจะไม่โหลดผมก็ลบแอพทิ้งไปแล้วครับ เพราะไม่มีเพื่อนเลยซักคน แต่พอเขาส่งข้อความมาถามว่าเล่นยังไง ผมรีบกลับไปโหลดแทบไม่ทันเลย) จากนั้นก็ได้คุยกันครับ เหมือนเดิม ก็คือ อาทิตย์ตอบมา 2-3 ข้อความ ตามสไตล์พี่ดิส... วันๆ เขาก็นั่งวาดรูปบ้าน ผมก็มักจะพูดว่า วาดเรือนหอด้วยดิ เอาสวยไไว้อยู่กัน เขาก็ไม่เคยสนใจครับ เขาวาดรูปอีกทีไรผมก็จะถามว่า เรือนหอของเราเสร็จยัง 555555555 ก็แบบขำๆนะครับ  อ้อๆ แล้วเขาก็ชอบไป เฝ้าร้าน แล้วก็รอช่วยพี่ของเขาเก็บร้านครับ (ความรู้สึกเหมือนจะเป็นร้านเค้ก เบเกอรี่อะไรซักอย่าง) จนมาวันนึง เค้าหายไปประมาณ2 วัน ผมก็ถามเค้า เค้าก็บอกมาว่า มีเรื่องนิดหน่อย คือพอดี เพื่อนของเขา(ผญ.) ทะเลาะกับพี่ชายของเขาเอง ส่วนพี่ดิส เป็นเพื่อนกับผญ. คนนั้น ก็เลย ทะเลาะกับพี่ของเพื่อนตามไปด้วย เขาก็มาเล่าให้ผมฟัง ว่าเค้าโมโหที่เค้ามาว่าเพื่อน จนเค้าบอกพี่เพื่อนว่า ผญ.คนเดียว กูดูแลเองก็ได้.. (เค้าเล่าให้ผมฟังเพียงเท่านี้ครับ) จากนั้น ผมก็โมโห ว่าทำไมไปพูดอย่างนั้น (จริงๆคือหึงมากครับ5555) เลยโมโห หงุดหงิด เสียใจ ผมก็คิดนู้นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย นึกถึงวันที่ผ่านๆมา ที่เขาตอบช้า ชอบไม่ค่อยตอบ ทำตัวเหมือนไม่อยากคุย รวมๆกับอารมณ์ตอนนั้น ผมก็พูดไปประมาณว่า ถ้าไม่รู้สึกอะไรก็อย่าให้ความหวังกัน ก็อยากจะพอแล้ว เพราะเหนื่อย แบบว่าจะบอกลาจะตัดใจ บ้าบอปัญญาอ่อนมากครับ เพราะตอนนั้นยังเด็กมากอยู่เลย พอผมพูดจบ เค้าก็ตอบมาว่า "ตาร์ รู้อะไรมั้ยว่ากูก็รู้สึกกับเหมือนกัน กูไม่เคยมาคุยกับผู้ชายแล้วรู้สึกแบบนี้  กูฟังมาตลอด ทั้งที่ยอมโดนเพื่อนด่าที่ไม่ไปกินเหล้าก็ทำเพื่อ แล้วตอนที่กูไม่ได้ตอบ เพราะว่ากูโดนป๊ายึดโทรศัพท์ รู้ป่ะว่ากูอยากคุยกับแค่ไหน แต่กูตอบไม่ได้" ผมน้ำตาไหลอาบเลยครับตอนนั้น ผมรู้สึกว่า ผมได้ทำอะไรผิดไปมากๆ  ที่พุดอะไรออกไปแบบนั้น แต่ตอนนั้นมันก็สายไปแล้วครับ ผมได้ทำลายความสัมพันธ์นั้นทิ้งไป ผมไม่รู้ว่าจะเรียกความสำพันธ์แบบนี้ว่าอะไรดี เป็นการที่เหมือนผมรักอยู่ฝ่ายเดียว มันเจ็บมากๆครับ เจ็บใจ โกรธตัวเอง และพยายามอ้อนวอนเขา แต่มันก็สายไปแล้วจริงๆ เขาบอกผมว่า เขาได้ให้ใจเขามาแล้ว แต่ผมก็ทำมันแตกทั้งดวง จะให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกก็คงไม่ได้ ผมพยายามพูดทุกอย่างให้มันดี แต่มันก็สายไปแล้วจริงๆ แต่ผมก็เข้าใจเขาทุกอย่าง ผมไม่เคยโกรธเขาเลยสักครั้งจนวันนี้ แต่คนที่ผมโกรธนั้นคือตัวเอง ที่คิดเอง เออเองมาตบอด ว่ารักเขาอยู่ฝ่ายเดียว เขาไม่เคยมาทำอะไรให้เราเลย จนมาถึงวันสุดท้าย เป็นวันที่เรียกว่า ทั้งมีความสุขและทั้งเสียใจในเวลาเดียวกันก็ว่าได้ เพราะเป็นวันที่ เขาบอกความในใจของเขาออกมา และเป็นประโยคบอกลากัน ตอนนั้นร้องไห้หนักมากจริงๆ พุดแล้วยังรู้สึกผิดอยู่เลย และประโยคสุดท้ายก่อนที่เขาจะไปเขาบอกผมว่า "รักนะตาร์ทเจอกันในวันที่ฟ้าให้เราเจอกัน" ผมจะรอวัยนั้นนะพี่
ผมแค่อยากรู้ว่าตอนนี้พี่เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม ถ้าได้เข้ามาอ่านก็อยากจะบอกว่า ให้ดูแลตัวเองให้ดีๆ อย่าปล่อยให้เป็นโรคกระเพาะ ถ้ายังไม่หายก็อย่าลืมกินยา อย่าลืมกินข้าวให้ตรงเวลา เหล้าก็เลิกกินได้แล้ว เข้าใจมั้ยครับ (ใครเป็นเพื่อนเขาก็ห้ามหน่อยนะครับ ไม่ใช่ชวนกันไป--")  ก็...อยากจะฝากมาบอกแค่นี้แหละ พี่อาจจะจำไม่ได้ เพราะมันผ่านมา 2-3 ปีแล้ว แต่ผมยังจำมันได้อยู่เลย ยังจำหน้าพี่ได้ด้วย ตอนนั้นยังใส่ข้อมือเหล็กอยู่เลย น่าจะเป็นมือซ้ายมั้ง555555 จำไม่ค่อยได้แล้วเหมือนกัน  ก็นั่นแหละ โครตตื่นเต้นเลย เพราะเป็นกระทู้แรก ของผม
สุดท้ายนี้ผมอยากจะฝากมาบอกทุกคนว่า เราอย่าเพิ่งรีบร้อนตัดสินใจอะไรไปเองเพียงคนเดียว อย่าไปคิดเอง เออเอง ไม่ปรึกษาใคร เพราะเวลาที่เราทำมันไปแล้ว มันเอากลับคืนมายาก หรือไม่ก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแบบตอนแรกได้ มีสติไว้ อย่าสติแตกเหมือนผมนะครับ แล้วก็ขอขอบคุณ ทุกท่านที่มาอ่านเรื่องราวของผม ผมแค่อยากให้พี่เขาได้รู้ ว่า ผมยังรอพี่อยู่นะครับ แค่เจอสักครั้งก็ได้ แม้ว่าตอนนี้พี่จะเป็นยังไงแล้วก็ตาม
ปล. หากพิมพ์ผิด ตกหล่น เว้นวรรคไม่ถูกต้องขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจากเป็นกระทู้แรก และพิมพ์เยอะ บวกกับอารมณ์ตื่นเต้นด้วย อาจจะมีผิดบ้าง ขอบคุณนะครับ^^ แล้วเจอกันใหม่ "ในวันที่ฟ้าให้เราเจอกัน"