(กรุณาดู MV ประกอบด้วยนะคะ เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่าน)
หัวใจเธอมีหรือเปล่า
วันนี้แล้วสินะ ที่เธอจะได้เจอ"เขา"
กอดกระชับผ้าพันคอสีหวานที่เธอบรรจงถักสุดฝีมือไว้แนบอก หากเขาได้เห็น เขาจะชอบมันไหม นี่เธอพยายามทำจนสุดฝีมือเลยนะ
หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถไฟที่เธอกำลังโดยสารเพื่อไปพบ"เขา" ณ สถานที่นัดพบพลางคิดคำนึง รูปที่เห็นในโปรไฟล์สื่ออินเตอร์เนตชื่อดังอาจไม่ใช่รูปจริงของเขาก็ได้ แต่ไม่เป็นไร...ต่อให้เขามีหูข้างเดียว ปากเบี้ยวจมูกแหว่งเธอก็จะรักเขา และกำลังเดินทางไปบอกเขาด้วยตัวเอง
ทำไมเธอถึงรักเขา...เริ่มจากคืนวิปโยคคืนนั้นตอนกำลังเรียนอยู่ มอ. สี่ พ่อกับแม่ทะเลาะกันเหมือนวันอื่น ๆ แต่วันนี้หนักกว่าเก่าไปมาก เพราะพ่อลงมือทำร้ายแม่ และแม่ตะโกนใส่หน้าพ่อว่าจะฟ้องหย่า ในที่สุดพวกเขาก็มาจนถึงทางตัน ก้าวต่อไปด้วยกันไม่ได้ สุดท้ายจึงต้องแยกทางกันเดิน
เหมือนกันกับเธอ พี่เต้ยพึ่งมาบอกเลิกเมื่อตอนเช้า เธอหอบหัวใจบอบช้ำโผเผกลับบ้าน เพียงเพื่อมาพบกับเหตุการณ์ซ้ำเติมที่ทำให้หัวใจซึ่งยับเยินอยู่แล้วย่ำแย่ลงไปอีก
ไม่คิดอยู่ดูโลกโหดร้ายนี้อีกต่อไปแล้ว ตัดสินใจคว้ายานอนหลับที่ได้มาจากจิตแพทย์ ซึ่งแอบเก็บสะสมไว้จนมากพอขึ้นมาหนึ่งกำมือ ถ่ายรูปชูยาให้กล้องแล้วอัพลง Facebook พร้อมเขียนลงไปว่า "ลาก่อน" เธอจะแสดงวิธีหลบหนีความทุกข์ของตัวเองให้โลกได้รู้
ติ๊ง....
เสียงส่งข้อความดังขึ้นในเครื่องรับ มีข้อความหลากหลายส่งเข้ามา บ้างก็ให้กำลังใจ บ้างก็ท้าทาย
"อย่าทำแบบนั้น" ข้อความจากผู้ชายคนหนึ่ง เพื่อนที่ไม่สนิทนักใน Facebook ถูกส่งมาให้แปลกใจ เธอชะงักหยุดดู
"คุยกันหน่อยสิ ผมอยากคุยกับคุณ เราเป็นเพื่อนกันนะ"
จากนั้นข้อความปลอบใจหลั่งไหล คำพูดของเขาน่าสนใจมากกว่าของใคร ๆ
"ผมเฝ้าดูคุณเสมอ ถึงไม่มีใครแต่คุณยังมีผม ยังมีพ่อกับแม่"
"พวกเขาไม่รักฉันหรอก ถ้าเขารักลูกก็คงคิดถึงหัวอกลูกบ้าง"
"ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่ไม่รักลูก นี่เป็นความจริง คุณเองก็รู้ สองคนนั้นตอนนี้คงกำลังทุกข์ใจไม่แพ้คุณ อย่าซ้ำเติมความทุกข์เพิ่มลงไปในครอบครัวคุณอีกเลย ผู้ชายคนนั้นก็เหมือนกัน ถึงคุณตาย เขาก็คงไม่เสียอกเสียใจอะไรมั้งเพราะเลิกกันแล้ว พ่อกับแม่คุณต่างหากที่คงเหมือนจะขาดใจ รวมทั้งผมด้วย"
"ทำไมคุณรู้เรื่องฉัน" ถามอย่างฉงน
"เพราะผมแคร์คุณไง ผมเฝ้าติดตามเรื่องราวคุณอยู่ คุยกับผมนะครับ ผมยินดีรับฟังทุกอย่าง และจะอยู่เป็นเพื่อนคุณตลอดไป จะไม่ให้คุณเหงาอีกแล้ว"
ไว้ใจเขาได้ไหม...ตอนแรกเธอก็ไม่รู้ แต่ผ่านมานานสองปีเข้านี่แล้วที่เธอคุยกับเขา แม้เห็นรูปโปรไฟล์ดาราชายเกาหลีเพียงรูปเดียวใน Facebook เขาเท่านั้น ไม่มีเรื่องราวใด ๆ ให้รู้อีกเพราะเขาไม่อัพเฟซเอาเสียบ้างเลย แต่เธอกลับไว้ใจเขาง่ายดาย
รู้เพียงว่าเมื่อเขาก้าวเข้ามาในชีวิต เธอหยุดคิดทำร้ายตัวเอง เรื่องของพ่อกับแม่เขาบอกว่าเป็นเรื่องของผู้ใหญ่...และ ปัญหาทุกปัญหามีทางแก้
เขาขอให้เธอตั้งใจเรียน เพื่ออนาคตของเธอเอง
เธอเรียนจบ มอ. หก สอบเข้าเรียนต่อคณะที่ใฝ่ฝันในมหาวิทยาลัยได้โดยมีเขาคอยเคียงข้างให้กำลังใจ เธอจะไปบอกเขา พร้อมกับฉลองความสำเร็จด้วยกัน อนาคตของเธอที่มี บางทีอาจเป็นของเขาด้วย
"ผมจะใส่ชุดสีเหลืองทั้งชุด แต่จะถือดอกกุหลาบสีแดง"เขาบอกอย่างนั้น เพราะเธอไม่เคยเห็นภาพเขามาก่อน ส่วนเธอเขาเคยเห็นและคิดว่าจำได้ไม่ผิดตัว
เสียงประชาสัมพันธ์บอกว่ารถไฟได้วิ่งมาจนถึงจุดหมายปลายทางเรียบร้อยแล้ว เธอกระชับผ้าพันคอผืนรักไว้มั่น อีกมือถือกระเป๋าเดินทาง...ก่อนก้าวลงจากประตูรถไฟ
เหลียวมองหาคนในชุดสีเหลืองทั้งชุดที่กำลังถือดอกกุหลาบสีแดง...แต่ไม่เจอ
"สวัสดีครับ" เธอหันไปทางเสียงทักทันทีพร้อมรอยยิ้มกว้าง "เขา" ดูดีกว่าที่คิด ใบหน้าสวยสะอาดกับผมตัดสั้น ท่าทางทะมัดทะแมง นึกถึงข้อความสุดท้ายที่เขาส่งมาก่อนนัดพบกัน
"ถ้าหากเจอผมแล้วไม่ใช่อย่างที่คิดเราก็เป็นเพื่อนกันได้ แต่ถ้าตัดสินใจรักกัน ขอให้ใส่ชุดสีเหลืองทั้งชุดมานะครับ"
สองหญิงในชุดสีเหลืองอร่ามโผเข้ากอดกันแน่น...
จบ
หัวใจเธอมีหรือเปล่า
(กรุณาดู MV ประกอบด้วยนะคะ เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่าน)
วันนี้แล้วสินะ ที่เธอจะได้เจอ"เขา"
กอดกระชับผ้าพันคอสีหวานที่เธอบรรจงถักสุดฝีมือไว้แนบอก หากเขาได้เห็น เขาจะชอบมันไหม นี่เธอพยายามทำจนสุดฝีมือเลยนะ
หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถไฟที่เธอกำลังโดยสารเพื่อไปพบ"เขา" ณ สถานที่นัดพบพลางคิดคำนึง รูปที่เห็นในโปรไฟล์สื่ออินเตอร์เนตชื่อดังอาจไม่ใช่รูปจริงของเขาก็ได้ แต่ไม่เป็นไร...ต่อให้เขามีหูข้างเดียว ปากเบี้ยวจมูกแหว่งเธอก็จะรักเขา และกำลังเดินทางไปบอกเขาด้วยตัวเอง
ทำไมเธอถึงรักเขา...เริ่มจากคืนวิปโยคคืนนั้นตอนกำลังเรียนอยู่ มอ. สี่ พ่อกับแม่ทะเลาะกันเหมือนวันอื่น ๆ แต่วันนี้หนักกว่าเก่าไปมาก เพราะพ่อลงมือทำร้ายแม่ และแม่ตะโกนใส่หน้าพ่อว่าจะฟ้องหย่า ในที่สุดพวกเขาก็มาจนถึงทางตัน ก้าวต่อไปด้วยกันไม่ได้ สุดท้ายจึงต้องแยกทางกันเดิน
เหมือนกันกับเธอ พี่เต้ยพึ่งมาบอกเลิกเมื่อตอนเช้า เธอหอบหัวใจบอบช้ำโผเผกลับบ้าน เพียงเพื่อมาพบกับเหตุการณ์ซ้ำเติมที่ทำให้หัวใจซึ่งยับเยินอยู่แล้วย่ำแย่ลงไปอีก
ไม่คิดอยู่ดูโลกโหดร้ายนี้อีกต่อไปแล้ว ตัดสินใจคว้ายานอนหลับที่ได้มาจากจิตแพทย์ ซึ่งแอบเก็บสะสมไว้จนมากพอขึ้นมาหนึ่งกำมือ ถ่ายรูปชูยาให้กล้องแล้วอัพลง Facebook พร้อมเขียนลงไปว่า "ลาก่อน" เธอจะแสดงวิธีหลบหนีความทุกข์ของตัวเองให้โลกได้รู้
ติ๊ง....
เสียงส่งข้อความดังขึ้นในเครื่องรับ มีข้อความหลากหลายส่งเข้ามา บ้างก็ให้กำลังใจ บ้างก็ท้าทาย
"อย่าทำแบบนั้น" ข้อความจากผู้ชายคนหนึ่ง เพื่อนที่ไม่สนิทนักใน Facebook ถูกส่งมาให้แปลกใจ เธอชะงักหยุดดู
"คุยกันหน่อยสิ ผมอยากคุยกับคุณ เราเป็นเพื่อนกันนะ"
จากนั้นข้อความปลอบใจหลั่งไหล คำพูดของเขาน่าสนใจมากกว่าของใคร ๆ
"ผมเฝ้าดูคุณเสมอ ถึงไม่มีใครแต่คุณยังมีผม ยังมีพ่อกับแม่"
"พวกเขาไม่รักฉันหรอก ถ้าเขารักลูกก็คงคิดถึงหัวอกลูกบ้าง"
"ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่ไม่รักลูก นี่เป็นความจริง คุณเองก็รู้ สองคนนั้นตอนนี้คงกำลังทุกข์ใจไม่แพ้คุณ อย่าซ้ำเติมความทุกข์เพิ่มลงไปในครอบครัวคุณอีกเลย ผู้ชายคนนั้นก็เหมือนกัน ถึงคุณตาย เขาก็คงไม่เสียอกเสียใจอะไรมั้งเพราะเลิกกันแล้ว พ่อกับแม่คุณต่างหากที่คงเหมือนจะขาดใจ รวมทั้งผมด้วย"
"ทำไมคุณรู้เรื่องฉัน" ถามอย่างฉงน
"เพราะผมแคร์คุณไง ผมเฝ้าติดตามเรื่องราวคุณอยู่ คุยกับผมนะครับ ผมยินดีรับฟังทุกอย่าง และจะอยู่เป็นเพื่อนคุณตลอดไป จะไม่ให้คุณเหงาอีกแล้ว"
ไว้ใจเขาได้ไหม...ตอนแรกเธอก็ไม่รู้ แต่ผ่านมานานสองปีเข้านี่แล้วที่เธอคุยกับเขา แม้เห็นรูปโปรไฟล์ดาราชายเกาหลีเพียงรูปเดียวใน Facebook เขาเท่านั้น ไม่มีเรื่องราวใด ๆ ให้รู้อีกเพราะเขาไม่อัพเฟซเอาเสียบ้างเลย แต่เธอกลับไว้ใจเขาง่ายดาย
รู้เพียงว่าเมื่อเขาก้าวเข้ามาในชีวิต เธอหยุดคิดทำร้ายตัวเอง เรื่องของพ่อกับแม่เขาบอกว่าเป็นเรื่องของผู้ใหญ่...และ ปัญหาทุกปัญหามีทางแก้
เขาขอให้เธอตั้งใจเรียน เพื่ออนาคตของเธอเอง
เธอเรียนจบ มอ. หก สอบเข้าเรียนต่อคณะที่ใฝ่ฝันในมหาวิทยาลัยได้โดยมีเขาคอยเคียงข้างให้กำลังใจ เธอจะไปบอกเขา พร้อมกับฉลองความสำเร็จด้วยกัน อนาคตของเธอที่มี บางทีอาจเป็นของเขาด้วย
"ผมจะใส่ชุดสีเหลืองทั้งชุด แต่จะถือดอกกุหลาบสีแดง"เขาบอกอย่างนั้น เพราะเธอไม่เคยเห็นภาพเขามาก่อน ส่วนเธอเขาเคยเห็นและคิดว่าจำได้ไม่ผิดตัว
เสียงประชาสัมพันธ์บอกว่ารถไฟได้วิ่งมาจนถึงจุดหมายปลายทางเรียบร้อยแล้ว เธอกระชับผ้าพันคอผืนรักไว้มั่น อีกมือถือกระเป๋าเดินทาง...ก่อนก้าวลงจากประตูรถไฟ
เหลียวมองหาคนในชุดสีเหลืองทั้งชุดที่กำลังถือดอกกุหลาบสีแดง...แต่ไม่เจอ
"สวัสดีครับ" เธอหันไปทางเสียงทักทันทีพร้อมรอยยิ้มกว้าง "เขา" ดูดีกว่าที่คิด ใบหน้าสวยสะอาดกับผมตัดสั้น ท่าทางทะมัดทะแมง นึกถึงข้อความสุดท้ายที่เขาส่งมาก่อนนัดพบกัน
"ถ้าหากเจอผมแล้วไม่ใช่อย่างที่คิดเราก็เป็นเพื่อนกันได้ แต่ถ้าตัดสินใจรักกัน ขอให้ใส่ชุดสีเหลืองทั้งชุดมานะครับ"
สองหญิงในชุดสีเหลืองอร่ามโผเข้ากอดกันแน่น...