ตามหัวข้อนั้นแหละครับ!!! เป็นคนที่อยากมีแฟนเหมือนคนอื่นๆ แต่พอคุยกับใคร ลองไปไหนมาไหนกับใคร!! ก็ไม่รู้สึกดีหรือรู้สึกหวั่นไหวอะไรกับใครเลย พอนานๆไปรู้รู้สึกเบื่อ ที่แย่สุดคือ คุยกับใครไม่เกิน2อาทิตย์ก็เริ่มเบื่อ เหตุเกิดจากวันหนึ่งผมเจอคนที่คิดว่าใช่ เขาใช่จริงๆแหละสำหรับผม คุยมานานกว่าคนอื่น แต่คำว่านานนี้คือ วันหนึ่งคุยกัยแค่2-3ประโยค คุยมาปีหนึ่งล่ะแต่ไม่คิดจะเป็นแฟนกัน บ้างครั้งก็ดูสนใจ บ้างครั้งเขาก็ดูไม่สนใจผมเท่าไหร่ ผมเลยน้อยใจบ้าง เสียใจบ้าง แล้วอยู่ๆผมก็ตัดสินใจ เลิกคุย เลิกเจอ ไม่ตอบข้อความอะไรเขาทั้งสิ้น เพราะเขาให้ความหวังผมทั้งๆที่เขาไม่คิดจริงจัง จากนั้นมาผมกว่าจะทำใจได้ก็ไม่นานเท่าไหร่ เพราะคิดว่าเขาไม่ใช่สำหรับผมแล้ว จากนนั้นมาผมเริ่มมีคนเข้ามาคุยเยอะ คนรู้จักบ้าง ไม่รู้จักบ้าง พอคุยกับใคร ไปไหนมาไหนกับใคร ไม่กี่วันก็เริ่มเบื่อ เริ่มคิดว่ามันไม่ใช่ ผมไม่อยากทำร้ายจิตใจใครหรอกน่ะ แต่ถ้าเราอยู่กับใครแล้วไม่ใช่เราก็ควรบอกเขาไปตรงๆถูกใช่ไหม? แต่พอเห็นคนอื่นๆที่มีแฟนเขา จับมือกัน เขากอดกัน เขาไปไหนมาไหนด้วยกัน แล้วรู้สึกอิจฉา อยากมีแฟนขึ้นมาแต่พอเลือกมีกับรู้สึกว่าเบื่อ รำคาญไปหมด พออยู่คนเดียวก็รู้สึกเคว้งคว้าง อยากมีขึ้นมา พอมีก็เบื่อเร็ว สับสนตัวเองว่าผมทำไมเบื่อคนง่ายขนาดนี้ บางคนก็เป็นคนที่ดีและตรงสเป็กเข้ามา แต่ก็กับเบื่อไปซ่ะหมด เห็อออ เพื่อนๆครับใครมีอาการแบบนี้บ้าง? แล้วจะทำยังไง? ตอนนี้ผมเหมือนคนเจ้าชู้ หลายใจไปเลย ทั้งๆที่ไม่ได้คบกับใคร ไม่ได้รู้สึกกับใคร
อยากมีแฟน แต่เบื่อคนง่าย ทำไงดี?