เรากับแฟนคบกันมาได้ปีกว่าๆแล้วค่ะ เราทั้งคู่รุ่นเดียวกัน ช่วงแรกๆที่รู้จักกันเราคุยกันทุกวันค่ะแทบจะทั้งวันเลยก็ว่าได้ตอนนั้นเค้าสมัครใจลงทหาร 2 ปีแต่เรามารู้จักกันตอนอีกปีครึ่งเขาจะปลดแล้ว ไม่ว่าเค้าจะไปไหนมาไหนเค้าบอกให้เรารับรู้ตอนนั้นตลอดเลย แต่เรื่องการเจอกันนี่ไม่บ่อยนักค่ะ เดือนละครั้งสองครั้งหรือบางเดือนก็ไม่ได้เจอกันส่วนใหญ่เน้นวีดีโอคอลหากัน ตอนนั้นเราช่วยเหลือดูแลเขาทุกอย่างทั้งอาหารการกินแม้แต่เงินไม่พอใช้ (เงินเดือนทหารน้อยมากค่ะยิ่งทหารเกณฑ์น่าสงสารมาก) แม้แต่ไปหาพ่อแม่เขาที่บ้านเราก็ไม่ลืมที่จะมีของติดไม้ติดมือไป เเละนี่ก็เหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาทั้งหมดค่ะ เพราะไม่ว่าเราชวนเค้าไปไหนก็ตามแต่เราจะต้องเป็นคนจ่ายเงินให้เขาทุกอย่าง ค่าน้ำมัน ค่าอาหาร และอื่นๆเราจะต้องจ่ายให้ เค้าแทบไม่จ่ายอะไรเลย เขาเคยเลี้ยงข้าวเราไม่เกิน 3 ครั้งตั้งแต่คบกันมา ไม่เคยซื้อของขวัญ ไม่เคยซื้ออะไรให้เราสักอย่างแต่เขาเราช่วยเหลือทุกอย่าง ซึ่งแรกๆเราก็ไม่ได้คิดอะไรคิดแค่ว่าอันไหนเราช่วยได้เราก็เต็มใจช่วย จนหลังๆมานี้เราไม่โอเคเลยเพราะเราเป็นฝ่ายจ่ายให้ตลอดแต่ไม่เคยทำอะไรให้เรา มันมีแค่สิ่งที่ทำให้เราพยายามนึกอยู่เพียงอย่างเดียวว่าเขารักเราคือ เขาเคยโดนทางบ้านเราต่อว่าเพราะเข้าใจผิด(ตรงนี้ของไม่ลงรายละเอียดนะคะเพราะมันคอนข้างรุนแรงต่อความรู้สึกของเรา) แต่เขายังอดทนอยู่ข้างเราปลอบใจเราไม่ให้คิดมากและไม่ทิ้งเราไว้กับปัญหาตรงนั้น มันมีเพียงแค่ครั้งเดียวเหตุการณ์เดียวจริงๆค่ะที่เราพยายามเอามาฝืนอดทนต่างๆนานา
จนมาถึงช่วงที่เขาใกล้ปลดเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มโทรคุยกันน้อยลง เจอกันยิ่งห่างออกไป เขาก็ให้เหตุผลว่างานเยอะบ้างอะไรบ้าง(แฟนเราไม่ได้อยู่ร้อยฝึกค่ะ ช่วยงานผู้กอง) เราก็โอเคพยายามเข้าใจ จนมาถึงช่วงวันเขาปลดตอนนั้นเราทะเลาะกันหนักมาก เพราะเขาไม่เคยสนใจเราเลยว่าเราเป็นอะไรยังไง เราชวนไปไหนมาไหนตอนวันหยุดเขาก็โกหกเราว่าไม่ว่างบ้างละ ไปช่วยงานคนอื่นบ้างล่ะ แต่ความจริงเค้าไปกับพวกเขาที่ไปตกปลาด้วยกัน แต่มันดันมาความแตกเพราะมีกาแท็คหากันในเฟสค่ะว่าไปไหนกันทำอะไรอยู่ ตอนนั้นเราเสียใจมากเพราะเราขอให้เขามาช่วยงานเราแต่เขาไม่มา ไม่มาไม่พอยังโกหกเราอีก เราแบบร้องไห้บนรถเมย์ยันรถไฟฟ้าเลยค่ะ แบบตอนนั้นเขาเริ่มโกหกเราบ่อยขึ้นและไม่สนใจความรู้สึกเรามากขึ้นพอมันสะสมมากขึ้นเราก็ระเบิดออกทางการร้องไห้และทะเลาะกัน ช่วงก่อนลอยกระทงปีที่แล้วเราทะเลาะกันหนักมากมีปากเสียงกันจนเลิกกันไปหนนึง จริงๆไม่เชิงเลิกขาดเราพยามขอให้เขากับมาเหมือนเดิม มาปรับความเข้าใจกัน เราตามอยู่ประมาณ 2 เดือนจนเราอิ่มตัวกะว่าถ้าวันนั้นที่เราไปเคลียร์แล้วเขายังยืนยันที่จะหลยหน้าเราเหมือนเดิม หรือไล่เรากลับบ้านเหมือนครั้งก่อนๆเราจะหยุดทุกอย่างและขอเลิกขาดจากกัน สรุปเขาโอเคยอมกลับมาคบกันเหมือนเดิม ทุกอย่างเหมือนจะดีขึ้นใช่ไหมค่ะแต่เปล่าเลย เขาก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม คือไม่สนใจเรา โทรหาบ้างไม่โทรบ้าง ไม่เคยถามทุกข์สุขของเรา ไม่เคยถามถึงคนในครอบครัวเราว่าอยู่ดีกินดีกันไหม มีแต่เราที่ทำอยู่คนเดียว แล้วเขาก็เริ่มเป็นหนักขึ้น เริ่มไม่ติดต่อหาเรา ไม่ค่อยโทรหา ไม่ค่อยทักแชทมาพูดคุยกันแล้วก็ให้เหตุผลว่าไม่ว่างบ้างละ ลืมบ้างละ เราก็เลยลองวัดใจดูลองไม่โทรหาไม่ติดต่อเขาไป 1 อาทิตย์ดูว่าจะเป็นไง ค่ะเขาก็หายไปเลยเราทนไม่ไหวเลยโทรไปแล้วก็ถามว่าเป็นอะไรทำไมไม่โทรมาหากันเลย กลายเป็นว่าเราผิดค่ะที่เราไม่โทรหาเขา แต่พอเราบอกเขาว่าก็เวลาที่เราโทรไปเขามักจะบอกว่าไม่ว่างบ้าง ติดงานอยู่บ้าง กำลังจะทำนั้นนี่บ้างซึ่งมันไม่สามารถคุยได้แล้วจะให้เราโทรไปคุยตอนไหน กลางคืนพอเราโทรไปเขาก็คุยไม่เกินสองนาทีก็บ่นง่วงตลอดแล้วจะให้เราทำยังไง เขาก็เอาแต่เงียบไม่พูดอะไร
จนมาถึงตอนนี้เขาก็ยังเป็นแต่แบบนี้ถามอะไรชอบไม่ตอบพอเราถามย้ำก็มาหงุดหงิดใส่ เราพูดเราถามอะไรก็เอาแต่ว่าแล้วมาบอกว่าลำคาญเราที่ชอบถามเขามากๆ คือถ้าเรารู้ความเป็นไปของเขาในแต่ละวันเราจะไม่ภามอะไรมากมายเลยคะ แต่นี่เขาไม่เคยบอกอะไรเราเลย ไปไหนก็ไม่บอกทำอะไรก็ไม่บอก เป็นอย่างนี้มา 4 เดือนแล้ว แล้วจะให้เราสบายใจได้ยังไง ณ ตอนนี้เขาไม่เคยสนใจความรู้สึกเราเลยค่ะว่าเราจะรู้สึกยังไง ขนาดเราร้องไห้เพราะเขาว่าเราไม่สนใจเราเขายังว่าเราปัญญาอ่อนไรสาระเลย แล้วที่สำคัญเขาพูดกับเราว่า "ไม่คุยกันสักวันมันจะตายไหม?" ค่ะไม่คุยกันแค่วันเดียวเราไม่ตาย แต่นี่เขาแทบไม่คุยกับเรามาเป็นเดือนๆแล้วเราควรจะตายไหม? เราพยายามจะเคลียร์ปัญหาให้จบไม่อยากให้มันค้างนานๆ เพราะมันคงไม่ดีนักถ้าเราจะทะเลาะกันข้ามวันข้ามคืนแต่เขาเป็นฝ่ายที่ชอบหนีปัญหาไม่ยอมคุยเอาแต่พูดว่าลำคาญ เช้ามาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่คุยถึงสาเหตุไม่ให้คำตอบอะไรกับสิ่งที่เราถามแบบนี้เราไม่ชอบและไม่พอใจมากๆเพราะมันทำให้เรารู้สึกอึดอัดมาก
สุดท้ายนี้เราเลยอยากรู้ว่าถ้าเป็นคนอื่นจะทำยังไงกะปัญหาแบบนี้คะ เผื่อเราจะเอามาปรับใช้ได้บ้าง ขอขอบคุณไว้ล่วงหน้าเลยคะ
ปรึกษาเรื่องแฟนค่ะ
จนมาถึงช่วงที่เขาใกล้ปลดเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มโทรคุยกันน้อยลง เจอกันยิ่งห่างออกไป เขาก็ให้เหตุผลว่างานเยอะบ้างอะไรบ้าง(แฟนเราไม่ได้อยู่ร้อยฝึกค่ะ ช่วยงานผู้กอง) เราก็โอเคพยายามเข้าใจ จนมาถึงช่วงวันเขาปลดตอนนั้นเราทะเลาะกันหนักมาก เพราะเขาไม่เคยสนใจเราเลยว่าเราเป็นอะไรยังไง เราชวนไปไหนมาไหนตอนวันหยุดเขาก็โกหกเราว่าไม่ว่างบ้างละ ไปช่วยงานคนอื่นบ้างล่ะ แต่ความจริงเค้าไปกับพวกเขาที่ไปตกปลาด้วยกัน แต่มันดันมาความแตกเพราะมีกาแท็คหากันในเฟสค่ะว่าไปไหนกันทำอะไรอยู่ ตอนนั้นเราเสียใจมากเพราะเราขอให้เขามาช่วยงานเราแต่เขาไม่มา ไม่มาไม่พอยังโกหกเราอีก เราแบบร้องไห้บนรถเมย์ยันรถไฟฟ้าเลยค่ะ แบบตอนนั้นเขาเริ่มโกหกเราบ่อยขึ้นและไม่สนใจความรู้สึกเรามากขึ้นพอมันสะสมมากขึ้นเราก็ระเบิดออกทางการร้องไห้และทะเลาะกัน ช่วงก่อนลอยกระทงปีที่แล้วเราทะเลาะกันหนักมากมีปากเสียงกันจนเลิกกันไปหนนึง จริงๆไม่เชิงเลิกขาดเราพยามขอให้เขากับมาเหมือนเดิม มาปรับความเข้าใจกัน เราตามอยู่ประมาณ 2 เดือนจนเราอิ่มตัวกะว่าถ้าวันนั้นที่เราไปเคลียร์แล้วเขายังยืนยันที่จะหลยหน้าเราเหมือนเดิม หรือไล่เรากลับบ้านเหมือนครั้งก่อนๆเราจะหยุดทุกอย่างและขอเลิกขาดจากกัน สรุปเขาโอเคยอมกลับมาคบกันเหมือนเดิม ทุกอย่างเหมือนจะดีขึ้นใช่ไหมค่ะแต่เปล่าเลย เขาก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม คือไม่สนใจเรา โทรหาบ้างไม่โทรบ้าง ไม่เคยถามทุกข์สุขของเรา ไม่เคยถามถึงคนในครอบครัวเราว่าอยู่ดีกินดีกันไหม มีแต่เราที่ทำอยู่คนเดียว แล้วเขาก็เริ่มเป็นหนักขึ้น เริ่มไม่ติดต่อหาเรา ไม่ค่อยโทรหา ไม่ค่อยทักแชทมาพูดคุยกันแล้วก็ให้เหตุผลว่าไม่ว่างบ้างละ ลืมบ้างละ เราก็เลยลองวัดใจดูลองไม่โทรหาไม่ติดต่อเขาไป 1 อาทิตย์ดูว่าจะเป็นไง ค่ะเขาก็หายไปเลยเราทนไม่ไหวเลยโทรไปแล้วก็ถามว่าเป็นอะไรทำไมไม่โทรมาหากันเลย กลายเป็นว่าเราผิดค่ะที่เราไม่โทรหาเขา แต่พอเราบอกเขาว่าก็เวลาที่เราโทรไปเขามักจะบอกว่าไม่ว่างบ้าง ติดงานอยู่บ้าง กำลังจะทำนั้นนี่บ้างซึ่งมันไม่สามารถคุยได้แล้วจะให้เราโทรไปคุยตอนไหน กลางคืนพอเราโทรไปเขาก็คุยไม่เกินสองนาทีก็บ่นง่วงตลอดแล้วจะให้เราทำยังไง เขาก็เอาแต่เงียบไม่พูดอะไร
จนมาถึงตอนนี้เขาก็ยังเป็นแต่แบบนี้ถามอะไรชอบไม่ตอบพอเราถามย้ำก็มาหงุดหงิดใส่ เราพูดเราถามอะไรก็เอาแต่ว่าแล้วมาบอกว่าลำคาญเราที่ชอบถามเขามากๆ คือถ้าเรารู้ความเป็นไปของเขาในแต่ละวันเราจะไม่ภามอะไรมากมายเลยคะ แต่นี่เขาไม่เคยบอกอะไรเราเลย ไปไหนก็ไม่บอกทำอะไรก็ไม่บอก เป็นอย่างนี้มา 4 เดือนแล้ว แล้วจะให้เราสบายใจได้ยังไง ณ ตอนนี้เขาไม่เคยสนใจความรู้สึกเราเลยค่ะว่าเราจะรู้สึกยังไง ขนาดเราร้องไห้เพราะเขาว่าเราไม่สนใจเราเขายังว่าเราปัญญาอ่อนไรสาระเลย แล้วที่สำคัญเขาพูดกับเราว่า "ไม่คุยกันสักวันมันจะตายไหม?" ค่ะไม่คุยกันแค่วันเดียวเราไม่ตาย แต่นี่เขาแทบไม่คุยกับเรามาเป็นเดือนๆแล้วเราควรจะตายไหม? เราพยายามจะเคลียร์ปัญหาให้จบไม่อยากให้มันค้างนานๆ เพราะมันคงไม่ดีนักถ้าเราจะทะเลาะกันข้ามวันข้ามคืนแต่เขาเป็นฝ่ายที่ชอบหนีปัญหาไม่ยอมคุยเอาแต่พูดว่าลำคาญ เช้ามาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่คุยถึงสาเหตุไม่ให้คำตอบอะไรกับสิ่งที่เราถามแบบนี้เราไม่ชอบและไม่พอใจมากๆเพราะมันทำให้เรารู้สึกอึดอัดมาก
สุดท้ายนี้เราเลยอยากรู้ว่าถ้าเป็นคนอื่นจะทำยังไงกะปัญหาแบบนี้คะ เผื่อเราจะเอามาปรับใช้ได้บ้าง ขอขอบคุณไว้ล่วงหน้าเลยคะ