สภาวะธรรมทั้งปวง

เดิม จิตนั้นไม่ปรากฎ

            จิตปรากฎ เพราะอวิชาปรากฎ


อวิชชา > สังขาร > วิญญาณ > นามรูป > สฬายตนะ > ผัสสะ > เวทนา > ตัณหา > อุปาทาน > ภพ > ชาติ > ชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะ ฯลฯ ทุกข์

จึงมี

ผัสสะ

ผัสสะ > เวทนา = วิบาก อันเป็นผลเนื่องมาจาก กรรม

กรรม = เจตนา , เจตนา ๓ ราคะ โทสะ โมหะ , ปรุงแต่งทางกาย วาจา ใจ

กรรม จะถูกบันทึกใน จิตสัญญา สั่งสมใน อนุสัยทั้ง ๓ ราคะนุสัย โทสะนุสัย อวิชชานุสัย เพื่อรอแสดงเป็นวิบาก เมื่อถึงเหตุปัจจัยทั้ง ๒๔


เมื่อได้รับผัสสะ อันมีเวทนาเป็นทุกข์ สุข เฉยๆ นี่คือวิบากอันเนื่องจากการกระทำในอดีต

                                                             เหตุแห่งกรรมคือผัสสะ

เมื่อได้รับเวทนาอันมาจากผัสสะ ย่อมกระทำกรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง

                                                             กุศล อกุศล

และจะบันทึกในจิตสัญญา สั่งสมเป็นอนุสัย เพื่อรอแสดงเป็นวิบากเมื่อถึงเหตุปัจจัยต่อไป

      ผัสสะ เวทนา = วิบาก > เจตนากระทำกรรม > บันทึกในจิตสัญญา > สั่งสมเป็นอนุสัย > ส่งผลเป็นวิบากเมื่อถึงเหตุปัจจัย ( ผัสสะ เวทนา )


                                                          อริยะมรรค ๘ กุศลกรรม เพื่อการสิ้นกรรม

สิ้นกรรม คือการไม่เกิด การเกิดคือการอุบัติ การได้อายตนะ อายตนะคือนามรูป เหตุเกิดแห่งนามรูปคือวิญญาณ เหตุแห่งวิญญาณคือสังขาร

เหตุแห่งสังขารคืออวิชชา

                                                             ความดับแห่งอวิชชาคือวิชชา

             วิชชาคือ ความรู้แจ้งในสภาวะธรรมทั้งปวงมีเหตุให้เกิด มิใช่ตัวตนของใคร เป็นสภาวะธรรมที่เกิดดับเป็นกระแสตามเหตุปัจจัยทั้งสิ้น


จิตจะไม่ปรากฎ เมื่ออวิชชาไม่ปรากฎ