คือตัวผมเองอยู่ในห้องศุภชลาสัย (ห้องวอลเลย์บอล) มาตั้งแต่ปี 2006.ตอนนั้นเราเชียร์กันทั้งเอเชี่ยนเกมส์ที่โดฮา กีฬามหาวิทยาลัยโลกที่ไทย หรือแม้แต่คัดโอลิมปิก 2008 ที่เราแพ้คาซัคสถาน เราเชียร์กันก็มีแต่ล็อคอินเดิมๆ ที่คุ้นเคยกันไม่มีวุ่นวาย ไม่เคยละลาบละล้วงหรือไปก้าวก่ายการทำงานของโค้ช หรือของสมาคมเลย แม้จะมีบางอย่างที่ไม่ได้ดั่งใจเรา มาวันนี้อยากทราบว่า "ลิมิต" อยู่ตรงไหน อะไรคือความพอดี เห็นหลายๆ.ล็อคอินแสดงความคิดเห็นนี่คือมาจากอารมณ์ล้วนๆ เหตุผล.กับข้อมูลสนับสนุนแทบจะไม่มี มีแต่ความเห็นส่วนตัวล้วนๆ ซึ่งผมก็เข้าใจว่ามันเป็นสิทธิ์ของเขา และกีฬาวอลเลย์บอลก็เป็นกีฬามหาชนแล้ว ณ.เวลานี้.แต่ผมอยากให้คิดกันให้เยอะๆ หน่อยน่ะครับ แสดงความเห็นอ่ะแสดงได้ แต่อยากให้อยู่บนพื้นฐานของสิทธิส่วนบุคคลของคนอื่นด้วย อยู่ยนข้อมูลเชิงประจักษ์ด้วยไม่ใช่การคาดการณ์ และไม่ควรมาระบายหรือแสดงความคิดเห็นโดยใช้อารมณ์ผิดหวังหรือไม่ได้ดั่งใจมาเป็นที่ตั้ง.พวกเรามันคนในมุมมืดพิมพ์อะไรไปไม่มีใครรู้หรอกว่าเป็นเรา.แต่นักกีฬาและทีมงานเขาอยู่ในที่สว่างและเขายังต้องเดินทางในเส้นทางสายนี้กันต่อไปน่ะครับ กำลังใจถ้าสะกดคำว่าให้ไม่เป็น ก็แค่นิ่งไม่ต้องมาระบายอะไรที่ทำให้พวกเขาเจ็บช้ำน้ำใจน่ะครับ.
กระทู้แรกรอบหลายปีในห้องวอลเบย์บอล