เรากับแฟนคบกันมาปีกว่าค่ะ เริ่มจากเป็นเพื่อนกันมาก่อน แต่ไม่ได้ขนาดเพื่อนสนิทอ่ะค่ะ แล้วก็มาเป็นแฟนกัน แฟนเราอยู่ห้องต้น เรียนดี ส่วนเราอยู่ห้องกลางๆไม่ค่อยเรียนดีเท่าไหร่ พอคบกัน แฟนเราเหมือนดึงเราออกมาจากชีวิตเดิมๆเลยค่ะ ช่วยติวให้เรา เปลี่ยนทัศนคติความคอดเราไปเกือบหมดเลยค่ะ และดึงเราออกจากกลุ่มเพื่อนด้วย ซึ่งเราก็คิดว่าเรามีความสุขดีค่ะ
ตลอดเวลาเราอยู่กับแฟนตลอด คุยตลอด ทำอะไรก็ทำด้วยกัน เล่นด้วยกัน เป็นเหมือนเพื่อนอีกคนนึงเลย จนเรามีแค่เค้าคนเดียว เป็นทุกอย่างเลยค่ะ เรารู้จักพ่อแม่เค้า ไปบ้านเค้าบ่อย เค้าก็มาบ้านเราบ่อยค่ะ เค้าก็รู้จักพ่อแม่เราเช่นกัน
เค้าจะเป็นคนที่คาดหวังอนาคตไว้ ไม่ค่อยทำอะไรไร้สาระแบบเด็กๆ และประหยัดมากค่ะ เวลาอยากได้อะไรหรือไปเที่ยวไหน ทั้งที่มีเงินมากพอเหลือเฟือแต่ก็ยังให้เหตุผลว่าเปลืองตังค์ รอเก็บตังค์มากกว่านี้ก่อน เราอยากได้อะไรเค้าก็จะไม่ค่อยซื้อให้ค่ะ ยกเว้นเป็นเล็กๆน้อยๆไม่ก็ของกิน เราก็บอกว่าไม่เป็นไรค่ะ และไม่เคยเซอไพร์สเราเลย ซึ่งเราก็ไม่ได้ว่าอะไรค่ะ แต่มันทำให้เปลี่ยนทัศนคติเราไปด้วย เราเริ่มตั้งเกณฑ์ เช่น ของครบรอบ ไม่ต้องซื้อตลอดหรอก ครั้งไหนไม่จำเป็นไม่ต้องซื้อ จนรู้สึกว่าเหมือนจะไม่ใช่แฟนมากขึ้น เริ่มไปแนวทางเพื่อนแล้วค่ะ และด้วยความเรามีเค้าคนเดียว และเราก็ชอบไปนั่งอยู่กับเพื่อนเค้า ยิ่งทำให้เราไม่มีสังคมเลยค่ะ กลับบ้านก็กลับด้วยกัน ไปไหนไปด้วยกันตลอด อยู่ด้วยกันเกือบทุกวัน เราเลยเริ่มอึดอัดค่ะ
เราก็ไม่รู้ค่ะว่าสาเหตุเกิดจากจุดนี้รึป่าวแต่หลังๆเรารู้สึกอึดอัด อยากอยู่คนเดียว อยากมีสังคม อยากไปไหนกับเพื่อน เริ่มไม่อยากเจอเค้า แต่เรารักเค้าค่ะ อันนี้เราพูดได้เต็มปากเลย รักเค้าเหมือนเดิม แต่แค่อยู่ๆก็รู้สึกแบบนี้ และเราก็เป็นแฟนที่ดี๊ดีค่ะ เวลารู้สึกอะไรที่ไม่ดีกับแฟนจะรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีและรับไม่ได้ ต้องหาทางออก และคิดหนักมากๆค่ะ
ช่วงนั้นเรากับเค้าก็เลิกกันดู แต่พอเราเลิกกับเค้า มันก็ทั้งคิดถึง เป็นห่วง อยากเจอ ชีวิตดูขาดอะไรไปหลายอย่างเลยค่ะ ไม่อยากทำอะไรเลย แต่พอกลับไป ดีได้สักพักก็จะเป็นอีก อึดอัด เลยตัดสินใจห่างกันช่วงนึงไปเลย ปรากฎอาการอึดอัดเหมือนจะหายค่ะ แต่ตอนที่มีอาการนี้มันทรมาณมากค่ะ ถึงมันจะหาย แต่มันฝังใจไปแล้วค่ะ จากตอนแรกจะเป็นตอนอยุ่ด้วยนานๆ แบบไม่ได้ทำอะไร ตอนนี้แค่เห็นหน้าเค้าก็นึกถึงความรู้สึกนั้นขึ้นมาทันทีเลยค่ะ
ตอนนี้ทรมาณมาก ทั้งคิดถึง อยากเจออยากกอด แต่ก็กลัวจะเป็นแบบนั้นอีก จะมีความรู้สึกอึดอัดอีก ไม่อยากให้เป็นอีกแล้วค่ะ ทรมาณมาก จนร้องไห้ออกมาทุกวัน รักเค้า อยากกลับไปหา แต่กลัวจะเป็นอีกล่ะต้องบอกเลิกเค้าให้เค้าเสียใจอีก มันฝังใจมากๆค่ะ มีใครเคยเป็นแล้วจบด้วยดีมั้ยคะ กลับมารักกันเหมือนเดิมแต่ดีขึ้นและนานกว่าเดิม เราไม่อยากเริ่มต้นใหม่แล้ว เราสามารถแก้ไขตรงจุดไหนได้บ้างรึป่าวคะ มันเหนื่อยมากค่ะ
ปล.หากพิมพ์ผิดยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ
ใครเคยมีเหตุการณ์แบบนี้บ้างคะ
ตลอดเวลาเราอยู่กับแฟนตลอด คุยตลอด ทำอะไรก็ทำด้วยกัน เล่นด้วยกัน เป็นเหมือนเพื่อนอีกคนนึงเลย จนเรามีแค่เค้าคนเดียว เป็นทุกอย่างเลยค่ะ เรารู้จักพ่อแม่เค้า ไปบ้านเค้าบ่อย เค้าก็มาบ้านเราบ่อยค่ะ เค้าก็รู้จักพ่อแม่เราเช่นกัน
เค้าจะเป็นคนที่คาดหวังอนาคตไว้ ไม่ค่อยทำอะไรไร้สาระแบบเด็กๆ และประหยัดมากค่ะ เวลาอยากได้อะไรหรือไปเที่ยวไหน ทั้งที่มีเงินมากพอเหลือเฟือแต่ก็ยังให้เหตุผลว่าเปลืองตังค์ รอเก็บตังค์มากกว่านี้ก่อน เราอยากได้อะไรเค้าก็จะไม่ค่อยซื้อให้ค่ะ ยกเว้นเป็นเล็กๆน้อยๆไม่ก็ของกิน เราก็บอกว่าไม่เป็นไรค่ะ และไม่เคยเซอไพร์สเราเลย ซึ่งเราก็ไม่ได้ว่าอะไรค่ะ แต่มันทำให้เปลี่ยนทัศนคติเราไปด้วย เราเริ่มตั้งเกณฑ์ เช่น ของครบรอบ ไม่ต้องซื้อตลอดหรอก ครั้งไหนไม่จำเป็นไม่ต้องซื้อ จนรู้สึกว่าเหมือนจะไม่ใช่แฟนมากขึ้น เริ่มไปแนวทางเพื่อนแล้วค่ะ และด้วยความเรามีเค้าคนเดียว และเราก็ชอบไปนั่งอยู่กับเพื่อนเค้า ยิ่งทำให้เราไม่มีสังคมเลยค่ะ กลับบ้านก็กลับด้วยกัน ไปไหนไปด้วยกันตลอด อยู่ด้วยกันเกือบทุกวัน เราเลยเริ่มอึดอัดค่ะ
เราก็ไม่รู้ค่ะว่าสาเหตุเกิดจากจุดนี้รึป่าวแต่หลังๆเรารู้สึกอึดอัด อยากอยู่คนเดียว อยากมีสังคม อยากไปไหนกับเพื่อน เริ่มไม่อยากเจอเค้า แต่เรารักเค้าค่ะ อันนี้เราพูดได้เต็มปากเลย รักเค้าเหมือนเดิม แต่แค่อยู่ๆก็รู้สึกแบบนี้ และเราก็เป็นแฟนที่ดี๊ดีค่ะ เวลารู้สึกอะไรที่ไม่ดีกับแฟนจะรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีและรับไม่ได้ ต้องหาทางออก และคิดหนักมากๆค่ะ
ช่วงนั้นเรากับเค้าก็เลิกกันดู แต่พอเราเลิกกับเค้า มันก็ทั้งคิดถึง เป็นห่วง อยากเจอ ชีวิตดูขาดอะไรไปหลายอย่างเลยค่ะ ไม่อยากทำอะไรเลย แต่พอกลับไป ดีได้สักพักก็จะเป็นอีก อึดอัด เลยตัดสินใจห่างกันช่วงนึงไปเลย ปรากฎอาการอึดอัดเหมือนจะหายค่ะ แต่ตอนที่มีอาการนี้มันทรมาณมากค่ะ ถึงมันจะหาย แต่มันฝังใจไปแล้วค่ะ จากตอนแรกจะเป็นตอนอยุ่ด้วยนานๆ แบบไม่ได้ทำอะไร ตอนนี้แค่เห็นหน้าเค้าก็นึกถึงความรู้สึกนั้นขึ้นมาทันทีเลยค่ะ
ตอนนี้ทรมาณมาก ทั้งคิดถึง อยากเจออยากกอด แต่ก็กลัวจะเป็นแบบนั้นอีก จะมีความรู้สึกอึดอัดอีก ไม่อยากให้เป็นอีกแล้วค่ะ ทรมาณมาก จนร้องไห้ออกมาทุกวัน รักเค้า อยากกลับไปหา แต่กลัวจะเป็นอีกล่ะต้องบอกเลิกเค้าให้เค้าเสียใจอีก มันฝังใจมากๆค่ะ มีใครเคยเป็นแล้วจบด้วยดีมั้ยคะ กลับมารักกันเหมือนเดิมแต่ดีขึ้นและนานกว่าเดิม เราไม่อยากเริ่มต้นใหม่แล้ว เราสามารถแก้ไขตรงจุดไหนได้บ้างรึป่าวคะ มันเหนื่อยมากค่ะ
ปล.หากพิมพ์ผิดยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ