ม่านเสน่หา บทที่ 13 (13.1)

"พอรู้ตัวว่าเริ่มแก่ จวน40 แล้ว ก็ไม่อยากฝืนทนอยู่กับระบบที่รู้ว่าอย่างไรเสียก็ไปกันไม่ได้...หรือทนฝืนอยู่กับใคร... หรืออะไร อย่างไรอีก อยากกลับมาอยู่กับสิ่งที่อยากทำมานาน หรือที่ยังฝังใจมากกว่า"

"เราทานกันเถอะค่ะ" นิจพรเอ่ยชวน เมื่อพนักงานทยอยนำอาหารมาเสริฟ อันที่จริงไม่รู้จะพูดอย่างไรได้

"ถึงตำแหน่งงานจะดีแล้วไง ก็ในเมื่อมันน่าเบื่อ ถึงคนที่อยู่ด้วยจะไม่บกพร่อง แล้วไง... ท้ายที่สุดแล้วต้องยอมรับว่าความชอบ...จะบังคับให้เราผละออก และให้วิ่งเข้าหาสิ่งที่คู่ควร"

พศิน ผู้ชายตรงหน้านิจพรยังคงกล่าวอะไรต่อมิอะไรที่ตั้งใจเอามาระบาย เขาไม่ยอมลงมือทานง่ายๆ