พฤษภาคมปีแล้วเราได้เข้ามาเขียนกระทู้แล้วครั้งนึง ครั้งนั้นเป็นกระทู้ที่เขียนขำๆเก็บไว้ให้แฟนอ่านครบรอบ 8 ปี เราได้เขียนความทรงจำทั้งหมดไว้ในกระทู้ มีคนเข้ามาอ่านค่อนข้างเยอะจนตกใจ ผ่านไปไม่ถึงปี ใครจะคิดว่าต้องกลับมาเขียนกระทู้ใหม่แล้วลบกระทู้เก่าทิ้งง เหตุผลนะเหรอคะ ไม่ต้องสืบเลย โดนทิ้ง ฮ่าๆ โดนทิ้งแบบ งงๆ ไม่รู้ตัว ไม่มีเวลาเตรียมใจ ไม่มีเหตุการณ์อะไรให้เตรียมใจ...>.<
เราตั้งใจจะเขียนกระทู้นี้ตั้งแต่อาทิตย์แรกที่โดนบอกเลิก แต่เขียนไม่เสร็จก็ต้องหยุด เพราะเรายังรู้สึกจุก ยังไม่อยากตอกย้ำตัวเอง ไม่อยากตอกย้ำความรู้สึกนั้น วันนี้เป็นวันที่ 42 ของการบอกเลิก
เรามีคำถามมากมายไปหมดว่าเราทำอะไรไม่ดี เค้าถึงทิ้งไป เหตุผลในการบอกเลิกเราก็ไม่พ้นเรื่องมือที่ 3 เราไม่คิดเลยว่าคนที่คบกันมาตั้ง 9 ปีแล้ว มันจะมีเรื่องนี้เข้ามาทำให้เลิกกันได้ เราคิดว่าเค้าคงมั่นคงเหมือนกับเรา แต่เราคิดผิด!!! เราเคยทำข้อตกลงกับเค้าว่า ถ้าฝ่ายใดฝ่ายนึงไปมีคนใหม่ ขอให้บอกอย่าปิดบังกัน แล้วเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันให้ได้ แม้ต้องใช้เวลาในการทำใจ แต่เราไม่คิดว่าวันนั้นจะมีจริง สัญญาอีกข้อคือ ถ้าเลิกเป็นแฟนกัน เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน จะไม่เกลียดกัน
เราโดนบอกเลิกแบบฟ้าผ่าในวันอาทิตย์ที่ 5 กพ. ซึ่งเป็นเดือนครบรอบ 9 ปีของเรา คืนวันที่ 4 กพ. เค้ายังบอกรัก บอกคิดถึงเราอยู่เลย แต่เช้ามาวันที่ 5 เค้าโทรมาบอกเราว่า ขอเลิกได้มั๊ย เค้าบอกว่าเค้าทำตามสัญญาที่เคยตกลงกันไว้
"เค้าขอเลิกได้มั๊ย เค้าไม่ได้รักตัวเองแล้ว เค้าคบกับพี่....แล้ว"
นี่คือคำพูดที่เค้าบอกกับเรา เราตัวชาไปหมด หัวใจเต้นแรง เราถามเค้าว่านี่เรื่องจริงเหรอ ทำไมทำกับเราแบบนี้ เรื่องของพี่คนนี้ เราสงสัยมาตลอดแต่เค้าปฏิเสธเรามาตลอดว่าเราคิดมาก เค้าไม่ทำให้เราเสียใจหรอก แล้ววันนี้หละ ทำไมทำแบบนี้ คำถามในหัวเรามีมากมายไปหมด แต่คำตอบที่เราตอบเค้าคือ "ได้ค่ะ เค้าเลิกให้ แต่ต้องเลี้ยงชาบูเค้านะ โทษฐานที่ทำให้เค้าเสียใจ" คิดแล้วตลกตัวเอง ตอนนั้นเราไม่ได้ร้องไห้ให้เค้าได้ยินเลย พูดกับเค้าเหมือนเดิม ไม่ได้ว่าอะไรเค้า จนเค้าแปลกใจ เค้าบอกว่าเค้าคิดว่าเราจะอาละวาดด้วยซ้ำ แต่ตอนนั้นเราคิดไปว่า อาละวาดให้ตายยังไง คนไม่รัก มันคือไม่รัก แต่การกระทำที่แสดงออกไปมันขัดกับความรู้สึกมาก รู้สึกเหมือนฟ้ามาภล่มตรงหน้า มันมืดไปหมด หาทางเดินต่อไปได้ แต่เราทำได้แค่ยอมรับความจริง เพราะเค้าบอกเรามาเองว่า "ไม่รัก" แสดงว่าที่เค้าพูดมาเค้าแน่ใจแล้ว เราถามเค้าไปคำนึงว่า ตัวเองเลือกคนที่เพิ่งเข้ามา โดนที่ไม่คิดถึงความรู้สึกของคนที่คบมาตั้ง 9 ปีเหรอ เค้าบอกได้แค่คำว่า ขอโทษค่ะ ตลกเนอะ อยู่ๆเค้าก็ไม่รักทั้งๆที่เราความรู้สึกตลอดเวลา 9 ปีไม่เคยเปลี่ยนเลย ในขณะที่ยังรักเค้าเต็มใจ ไม่รู้ตัวเลยว่าอีกคนแบ่งใจให้ใครอีกคนไปตั้งนานแล้ว จะว่าโง่ก็โง่เนอะ ไม่เคยคิดว่าเค้าจะทำแบบนี้ เชื่อใจจนเป็นคนโง่
หลังจากที่เค้าบอกเลิกเรา เราถามเค้าว่า เราขอถามเรื่องคนใหม่ได้มั๊ย เค้าบอกได้
เราเลยถามไปว่า ทำไมไม่บอกเราตั้งแต่แรก ทั้งๆที่เราสงสัยมานานแล้ว เค้าบอกเค้าก็ไม่แน่ เค้าไม่รู้ว่าจะยังไง
เราถามเค้าว่าพี่คนนั้นรู้มั๊ยว่าตัวเองมีแฟนแล้ว ทำไมยังมายุ่ง เพราะคนที่มีแฟนแล้วมันดูออกยังไงก็น่าจะสงสัยบ้าง เค้าก็แก้ตัวให้ค่ะ ว่าพี่เค้าไม่รู้
เราถามว่า พี่เค้าดีกับตัวเองมากเหรอ เค้าบอกใช่ พี่เค้าคอยดูแล เพราะทำงานที่ดีเดียวกัน มารับมาส่งทุกวัน
อีกคำถามที่เราถามไปคือ ได้กันยัง คำตอบที่โครตจุกที่สุดตอนได้ยินคือ พี่เค้านอนอยู่ในห้องนอนของแฟนเรา
อีกคำตอบที่ทำเราจุกได้ไม่ต่างกันคือ เค้าบอกเราว่า เค้าเป็นคนไปถามพี่คนนั้นเองว่า คิดยังไงกับเค้า เราได้ยินแล้วหัวเราะ คนที่มีแฟนแล้วมีสิทธ์ไปถามคนอื่นด้วยเหรอว่า คิดยังไงกับตัวเอง
หลังจากที่เราได้ยินคำตอบ เรารู้สึกโกรธ รุ้สึกแค้นนะคะ แต่เราทำไรไม่ได้ คนใจง่าย2คน มาเจอกันมันก็ถูกแล้ว คนที่ไม่มีความยับยั้งชั่งใจ คนนึงก็ไม่รู้จักพอ อีกคนก็คิดจะแย่ง เราควรให้เค้าไปมีความสุขกันถูกแล้ว คำตอบเค้าแต่ละข้อทำเรากระจ่างค่ะ เราไม่สมควรรั้งคนๆนี้ไว้ ถึงรั้งไปเค้าก็ไม่กลับมา เราขอเหลือศักดิ์ศรีให้ตัวเองบ้าง เราเลือกที่จะไม่ยื้อ ไม่รั้งเค้าไว้ซักคำ
ก่อนจะวางสายจากเค้าวันนั้นเค้าทวงสัญญากับเราอีกข้อค่ะ เค้าบอกขอให้เราเป็นเพื่อนกับเค้าเหมือนเดิมได้มั๊ย เราดีกับเค้ามาก เค้าไม่อยากเสียคนดีๆแบบเราไป คิดว่าเราตอบว่าอะไรคะ เราตอบไปว่า ได้ เราจะเป็นเพื่อนกัน มีอะไรให้ช่วยบอกเราได้เลย ยังโทรมาได้เหมือนเดิม แต่เราขอแค่อย่าเพิ่งให้เราเห็นรูปเค้ากับคนใหม่ในเฟสนะ จะโพสจะอัพอะไรอย่าให้เราเห็น เราคงแย่มาก เค้ารับปากเราค่ะ ว่าเค้าจะไม่ให้เราเห็นเด็ดขาด แล้วเราก็วางสายไป
หลังจากวางสายเราถึงร้องไห้ มัน งง มันอึ้ง เหมือนไม่ใช่ความจริง เมื่อวานยังมีแฟน ทำไมวันนี้เราโสด มีแฟนมาตั้ง 9 ปี จนลืมไปว่าคนโสดเค้าต้องเป็นยังไง หลังจากนั้นก็โทรหาเพื่อนค่ะ คนที่รู้ตกใจกันหมด เพื่อนก็ปลอบไปตามปกติ แถมมีว่าเราด้วยว่าเรายอมทำไม เราเลยบอกไปว่า ถึงไม่ยอมเค้าก็ไม่รัก ตอนนี้คนใหม่คงทำเค้ามีความสุขมากกว่าเรา เราใช้เวลาทำใจ ร้องไห้อยู่ประมาณ 4 วันค่ะ ซึ่งเราคิดว่าเร็วมากนะ เทียบกับ 9 ปีที่ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะ หลังจากนั้นมันก็ยังเศร้านะคะ แต่มันทำอะไรไม่ได้ ต้องทำตัวให้เข้าใจโลก ไม่มีเหตุผลที่จะฟูมฟายกับคนที่ไม่ต้องการเรา แต่ก็มีคิดถึงบ้าง อยากรู้เค้าทำอะไรอยู่ บางวันตื่นนอนยังลืมตัวหยิบโทรศัพท์จะโทรปลุกเค้า ลืมไปว่าไม่ต้องทำแล้ว
หลังจากที่เลิกกันเค้าก็ยังโทรหาเรานะคะ ถามว่าสบายดีมั๊ย เป็นไงมั้งงานยุ่งมั๊ย เราก็รับสายเค้าทุกครั้ง คุยตอบปกติ เพียงแต่การแทนตัวจะต่างจากเดิม
เค้าก็ทำตามสัญญามาโดยตลอด แต่หลังจากนั้น 3 อาทิตย์ เรามีเรื่องธุระที่ต้องโทรหาเค้าค่ะ เพราะเรากับเค้ายังมีเรื่องบางเรื่องที่ต้องทำร่วมกัน เค้าไม่รับสายเราค่ะ แต่เราเอาเบอร์อื่นโทรไปเค้ารับ เราเลยถามว่าตั้งใจไม่รับสายเราทำไม คำตอบคือ คนใหม่อยู่ด้วย แล้วถ้ารับก็ต้องเปิดลำโพงให้คนใหม่ได้ยิน แต่เมื่อกี้มีคนอยู่ในห้องเยอะ เปิดลำโพงไม่สะดวกเลยไม่รับ เรานี่ฟิวส์ขาดเลยค่ะ เลยว่าเค้าไปบอกไปเอาคนใหม่มาคุยกับเรานี่ หรือไม่ก็เปิดลำโพง เราบอกมันว่า แมนๆหน่อยแย่งไปแล้วก็เอาไป เราไม่ได้จะเอาคืน ที่โทรมาก็แค่มีธรุะ ทำแบบนี้ไม่ให้เกียรติกันเลย เป็นครูไม่ใช่เหรอ ทำตัวต่ำแบบนี้จะไปาอนให้ใครดีได้ ถ้าหวงถึงกับจะต้องฟังทุกอย่างที่พูดกัน มัดมันอยู่บ้านหรือไม่ก็อมไว้เลย จะได้ไม่ต้องไปเจอใคร เราจำได้ว่าครั้งนั้นเราว่าเค้าไปแรงมากค่ะ หลายคำเลย เงียบกันทั้งคู่ ด่าๆเสร็จเราวางสาย แล้วโทรไปเล่าให้เพื่อนฟังค่ะ พออารมณ์สงบแล้วมารู้สึกผิด โทรไปขอโทษเค้าอีก เพราะรู้สึกไม่ดีที่พูดใส่อารมณ์กับเค้า เพื่อนเรามันบอกว่า สมควรได้รับ ไม่ต้องไปขอโทษ แต่เราก็อดไม่ได้จริงๆค่ะ โทรไปขอโทษจนได้ จนคิดสงสัยนี่เราเป็นไบโพล่ามั๊ย เดี่ยวดีเดี่ยวร้าย อุส่าห์เก็บด้านมือไว้ ปล่อยออกมาจนได้
ผ่านมาอีกไม่นานค่ะ เราเปิดเฟสบุ๊คมา ฟีดแรกที่ขึ้นคือ รูปเค้ากับแฟนใหม่ โพสเลยจ้าาาา ไปเที่ยวกัน เราก็เอ่าไหนบอกไม่ให้กูเห็นแล้วนี่คือร่ะ ทำตามสัญญาดีมาก หลังจากนั้นสองวันเค้าโทรหาเราค่ะ เราเลยถามว่าไหนบอกไม่ให้เห็นไง คำตอบคือ ขอโทษนะ พี่คนนั้นให้ทำ ใจจริงเราอยากเปิดศึกกับคนใหม่มากเลยนะคะ ดูเค้าไม่จบ รังควาญเราจัง ทำตัวไม่เกรงใจหน้าที่การงานตัวเองเลย ตั้งใจให้เราเห็นชัดๆ เราเลยฝากบอกไปว่า ไม่ต้องแสดงให้เห็นขนาดนี้หรอก จะเอาก็เอาไป เราไม่คิดจะเอากลับอยู่แล้ว อย่ามาเริ่มเปิดศึกกับเรา เราจบให้ดีๆก็ขอให้อย่ามายุ่งกัน เพราะที่เราไม่ทำไม่ใช่เราไม่สู้ แต่เราไม่อยากทะเลาะด้วย เราพยายามทำความเข้าใจ ยอมรับ แต่อย่ามาทำแบบนี้ มันไม่นักเลงเลย
สิ่งที่เค้าทำ จากความรัก ความเสียใจ มันเปลี่ยนไปเป็นความแค้นใจ ความผิดหวัง เราอุส่าห์ทำใจเป็นเพื่อนให้เค้า แต่เค้ากลับทำร้ายเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำไมเรายังให้โอกาส ยังให้ความเป็นเพื่อนกับเค้า คำตอบเดียวคือ เราทำตามสัญญา เราไม่อยากเป็นคนผิดสัญญา
เพื่อนเราก็ถามเรานะคะว่า ทำไมไม่เปิดศึกกัน เอาให้มันอยู่ในที่ทำงานไม่ได้เลย แต่เราคิดว่า เราจบกับเค้าแบบนี้ ดีกับเค้าแบบเดิมดีกว่าเราไปทำให้เค้าเสียหาย ถ้าเราอาละวาดจนเค้าเดือนร้อน เค้าก็จะคิดว่า นี่ไงเราเอาคืนแล้ว เค้าได้ชดเชยในสิ่งที่เค้าทำเราเสียใจ เราทำเค้ากลับแล้ว สู้ให้เค้าอยู่กับความรู้สึกผิดกับเราไปแบบนี้ดีกว่า ทะเลาะกันกับเรื่องแบบนี้ เราว่ามันเสียศักดิ์ศรีไป ทำตัวเองให้มีความสุขกับอย่างอื่นดีกว่า ในชีวิตเราไม่ได้มีแค่เค้าที่ทำให้เรามีความสุขได้ เรายังมีเพื่อน มีครอบครัว มีสิ่งที่เรารักแล้วสร้างความสุขให้เราได้อีกเยอะ อย่าไปเสียเวลากับคนที่ไม่รักเราเลย เริ่มต้นใหม่กับชีวิต ให้เวลาหาความสุขด้วยการไม่เอาตัวเองไปผูกกับคนอื่น ก็มีความสุขไปอีกแบบ
ผ่านมา 42 วัน จะบอกว่าเราลืมเค้าได้แล้ว ไม่มีความเสียใจแล้วมันก็ดูโกหกไป แต่เราว่า เราใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขแล้ว ยอมรับมันได้แล้ว เราเสียคนไม่รักเรา ไม่เห็นน่าเสียดาย คนที่น่าเสียดายคือเค้าต่างหาก เสียคนที่รักเค้ามากไป ความรักตอนนี้ที่เราให้เค้า เราว่ามันก็เปลี่ยนไปแล้ว เราไม่ได้รักเค้าแบบแฟนแล้ว เรายังมีความหวังดีกับเค้าอยู่ แต่รักมั๊ยเราไม่แน่ใจ เราเป็นเพื่อนกับเค้าได้เหมือนที่บอกไปแต่เราคงไม่ให้ใจทั้งหมดกับคนที่หักหลังเราแล้ว
ปล. หลังจากเกิดเรื่องทำให้เรารู้ว่ามีเพื่อนที่รักเราอีกตั้งเยอะ คอยอยู่ข้างๆเรา คอยถามทุกวัน คอยคุยเป็นเพื่อนเรา พร้อมที่จะเป็นกำลังใจให้ เราอยากบอกว่าสิ่งที่เราได้รับ มันเป็นกำลังใจสำคัญให้เรายืนได้เร็วมาก ขอบคุณจริงๆ รัก...
คบมา 9 ปี โดนเท ทำได้แค่เซเบาๆ
เราตั้งใจจะเขียนกระทู้นี้ตั้งแต่อาทิตย์แรกที่โดนบอกเลิก แต่เขียนไม่เสร็จก็ต้องหยุด เพราะเรายังรู้สึกจุก ยังไม่อยากตอกย้ำตัวเอง ไม่อยากตอกย้ำความรู้สึกนั้น วันนี้เป็นวันที่ 42 ของการบอกเลิก
เรามีคำถามมากมายไปหมดว่าเราทำอะไรไม่ดี เค้าถึงทิ้งไป เหตุผลในการบอกเลิกเราก็ไม่พ้นเรื่องมือที่ 3 เราไม่คิดเลยว่าคนที่คบกันมาตั้ง 9 ปีแล้ว มันจะมีเรื่องนี้เข้ามาทำให้เลิกกันได้ เราคิดว่าเค้าคงมั่นคงเหมือนกับเรา แต่เราคิดผิด!!! เราเคยทำข้อตกลงกับเค้าว่า ถ้าฝ่ายใดฝ่ายนึงไปมีคนใหม่ ขอให้บอกอย่าปิดบังกัน แล้วเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันให้ได้ แม้ต้องใช้เวลาในการทำใจ แต่เราไม่คิดว่าวันนั้นจะมีจริง สัญญาอีกข้อคือ ถ้าเลิกเป็นแฟนกัน เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน จะไม่เกลียดกัน
เราโดนบอกเลิกแบบฟ้าผ่าในวันอาทิตย์ที่ 5 กพ. ซึ่งเป็นเดือนครบรอบ 9 ปีของเรา คืนวันที่ 4 กพ. เค้ายังบอกรัก บอกคิดถึงเราอยู่เลย แต่เช้ามาวันที่ 5 เค้าโทรมาบอกเราว่า ขอเลิกได้มั๊ย เค้าบอกว่าเค้าทำตามสัญญาที่เคยตกลงกันไว้
"เค้าขอเลิกได้มั๊ย เค้าไม่ได้รักตัวเองแล้ว เค้าคบกับพี่....แล้ว"
นี่คือคำพูดที่เค้าบอกกับเรา เราตัวชาไปหมด หัวใจเต้นแรง เราถามเค้าว่านี่เรื่องจริงเหรอ ทำไมทำกับเราแบบนี้ เรื่องของพี่คนนี้ เราสงสัยมาตลอดแต่เค้าปฏิเสธเรามาตลอดว่าเราคิดมาก เค้าไม่ทำให้เราเสียใจหรอก แล้ววันนี้หละ ทำไมทำแบบนี้ คำถามในหัวเรามีมากมายไปหมด แต่คำตอบที่เราตอบเค้าคือ "ได้ค่ะ เค้าเลิกให้ แต่ต้องเลี้ยงชาบูเค้านะ โทษฐานที่ทำให้เค้าเสียใจ" คิดแล้วตลกตัวเอง ตอนนั้นเราไม่ได้ร้องไห้ให้เค้าได้ยินเลย พูดกับเค้าเหมือนเดิม ไม่ได้ว่าอะไรเค้า จนเค้าแปลกใจ เค้าบอกว่าเค้าคิดว่าเราจะอาละวาดด้วยซ้ำ แต่ตอนนั้นเราคิดไปว่า อาละวาดให้ตายยังไง คนไม่รัก มันคือไม่รัก แต่การกระทำที่แสดงออกไปมันขัดกับความรู้สึกมาก รู้สึกเหมือนฟ้ามาภล่มตรงหน้า มันมืดไปหมด หาทางเดินต่อไปได้ แต่เราทำได้แค่ยอมรับความจริง เพราะเค้าบอกเรามาเองว่า "ไม่รัก" แสดงว่าที่เค้าพูดมาเค้าแน่ใจแล้ว เราถามเค้าไปคำนึงว่า ตัวเองเลือกคนที่เพิ่งเข้ามา โดนที่ไม่คิดถึงความรู้สึกของคนที่คบมาตั้ง 9 ปีเหรอ เค้าบอกได้แค่คำว่า ขอโทษค่ะ ตลกเนอะ อยู่ๆเค้าก็ไม่รักทั้งๆที่เราความรู้สึกตลอดเวลา 9 ปีไม่เคยเปลี่ยนเลย ในขณะที่ยังรักเค้าเต็มใจ ไม่รู้ตัวเลยว่าอีกคนแบ่งใจให้ใครอีกคนไปตั้งนานแล้ว จะว่าโง่ก็โง่เนอะ ไม่เคยคิดว่าเค้าจะทำแบบนี้ เชื่อใจจนเป็นคนโง่
หลังจากที่เค้าบอกเลิกเรา เราถามเค้าว่า เราขอถามเรื่องคนใหม่ได้มั๊ย เค้าบอกได้
เราเลยถามไปว่า ทำไมไม่บอกเราตั้งแต่แรก ทั้งๆที่เราสงสัยมานานแล้ว เค้าบอกเค้าก็ไม่แน่ เค้าไม่รู้ว่าจะยังไง
เราถามเค้าว่าพี่คนนั้นรู้มั๊ยว่าตัวเองมีแฟนแล้ว ทำไมยังมายุ่ง เพราะคนที่มีแฟนแล้วมันดูออกยังไงก็น่าจะสงสัยบ้าง เค้าก็แก้ตัวให้ค่ะ ว่าพี่เค้าไม่รู้
เราถามว่า พี่เค้าดีกับตัวเองมากเหรอ เค้าบอกใช่ พี่เค้าคอยดูแล เพราะทำงานที่ดีเดียวกัน มารับมาส่งทุกวัน
อีกคำถามที่เราถามไปคือ ได้กันยัง คำตอบที่โครตจุกที่สุดตอนได้ยินคือ พี่เค้านอนอยู่ในห้องนอนของแฟนเรา
อีกคำตอบที่ทำเราจุกได้ไม่ต่างกันคือ เค้าบอกเราว่า เค้าเป็นคนไปถามพี่คนนั้นเองว่า คิดยังไงกับเค้า เราได้ยินแล้วหัวเราะ คนที่มีแฟนแล้วมีสิทธ์ไปถามคนอื่นด้วยเหรอว่า คิดยังไงกับตัวเอง
หลังจากที่เราได้ยินคำตอบ เรารู้สึกโกรธ รุ้สึกแค้นนะคะ แต่เราทำไรไม่ได้ คนใจง่าย2คน มาเจอกันมันก็ถูกแล้ว คนที่ไม่มีความยับยั้งชั่งใจ คนนึงก็ไม่รู้จักพอ อีกคนก็คิดจะแย่ง เราควรให้เค้าไปมีความสุขกันถูกแล้ว คำตอบเค้าแต่ละข้อทำเรากระจ่างค่ะ เราไม่สมควรรั้งคนๆนี้ไว้ ถึงรั้งไปเค้าก็ไม่กลับมา เราขอเหลือศักดิ์ศรีให้ตัวเองบ้าง เราเลือกที่จะไม่ยื้อ ไม่รั้งเค้าไว้ซักคำ
ก่อนจะวางสายจากเค้าวันนั้นเค้าทวงสัญญากับเราอีกข้อค่ะ เค้าบอกขอให้เราเป็นเพื่อนกับเค้าเหมือนเดิมได้มั๊ย เราดีกับเค้ามาก เค้าไม่อยากเสียคนดีๆแบบเราไป คิดว่าเราตอบว่าอะไรคะ เราตอบไปว่า ได้ เราจะเป็นเพื่อนกัน มีอะไรให้ช่วยบอกเราได้เลย ยังโทรมาได้เหมือนเดิม แต่เราขอแค่อย่าเพิ่งให้เราเห็นรูปเค้ากับคนใหม่ในเฟสนะ จะโพสจะอัพอะไรอย่าให้เราเห็น เราคงแย่มาก เค้ารับปากเราค่ะ ว่าเค้าจะไม่ให้เราเห็นเด็ดขาด แล้วเราก็วางสายไป
หลังจากวางสายเราถึงร้องไห้ มัน งง มันอึ้ง เหมือนไม่ใช่ความจริง เมื่อวานยังมีแฟน ทำไมวันนี้เราโสด มีแฟนมาตั้ง 9 ปี จนลืมไปว่าคนโสดเค้าต้องเป็นยังไง หลังจากนั้นก็โทรหาเพื่อนค่ะ คนที่รู้ตกใจกันหมด เพื่อนก็ปลอบไปตามปกติ แถมมีว่าเราด้วยว่าเรายอมทำไม เราเลยบอกไปว่า ถึงไม่ยอมเค้าก็ไม่รัก ตอนนี้คนใหม่คงทำเค้ามีความสุขมากกว่าเรา เราใช้เวลาทำใจ ร้องไห้อยู่ประมาณ 4 วันค่ะ ซึ่งเราคิดว่าเร็วมากนะ เทียบกับ 9 ปีที่ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะ หลังจากนั้นมันก็ยังเศร้านะคะ แต่มันทำอะไรไม่ได้ ต้องทำตัวให้เข้าใจโลก ไม่มีเหตุผลที่จะฟูมฟายกับคนที่ไม่ต้องการเรา แต่ก็มีคิดถึงบ้าง อยากรู้เค้าทำอะไรอยู่ บางวันตื่นนอนยังลืมตัวหยิบโทรศัพท์จะโทรปลุกเค้า ลืมไปว่าไม่ต้องทำแล้ว
หลังจากที่เลิกกันเค้าก็ยังโทรหาเรานะคะ ถามว่าสบายดีมั๊ย เป็นไงมั้งงานยุ่งมั๊ย เราก็รับสายเค้าทุกครั้ง คุยตอบปกติ เพียงแต่การแทนตัวจะต่างจากเดิม
เค้าก็ทำตามสัญญามาโดยตลอด แต่หลังจากนั้น 3 อาทิตย์ เรามีเรื่องธุระที่ต้องโทรหาเค้าค่ะ เพราะเรากับเค้ายังมีเรื่องบางเรื่องที่ต้องทำร่วมกัน เค้าไม่รับสายเราค่ะ แต่เราเอาเบอร์อื่นโทรไปเค้ารับ เราเลยถามว่าตั้งใจไม่รับสายเราทำไม คำตอบคือ คนใหม่อยู่ด้วย แล้วถ้ารับก็ต้องเปิดลำโพงให้คนใหม่ได้ยิน แต่เมื่อกี้มีคนอยู่ในห้องเยอะ เปิดลำโพงไม่สะดวกเลยไม่รับ เรานี่ฟิวส์ขาดเลยค่ะ เลยว่าเค้าไปบอกไปเอาคนใหม่มาคุยกับเรานี่ หรือไม่ก็เปิดลำโพง เราบอกมันว่า แมนๆหน่อยแย่งไปแล้วก็เอาไป เราไม่ได้จะเอาคืน ที่โทรมาก็แค่มีธรุะ ทำแบบนี้ไม่ให้เกียรติกันเลย เป็นครูไม่ใช่เหรอ ทำตัวต่ำแบบนี้จะไปาอนให้ใครดีได้ ถ้าหวงถึงกับจะต้องฟังทุกอย่างที่พูดกัน มัดมันอยู่บ้านหรือไม่ก็อมไว้เลย จะได้ไม่ต้องไปเจอใคร เราจำได้ว่าครั้งนั้นเราว่าเค้าไปแรงมากค่ะ หลายคำเลย เงียบกันทั้งคู่ ด่าๆเสร็จเราวางสาย แล้วโทรไปเล่าให้เพื่อนฟังค่ะ พออารมณ์สงบแล้วมารู้สึกผิด โทรไปขอโทษเค้าอีก เพราะรู้สึกไม่ดีที่พูดใส่อารมณ์กับเค้า เพื่อนเรามันบอกว่า สมควรได้รับ ไม่ต้องไปขอโทษ แต่เราก็อดไม่ได้จริงๆค่ะ โทรไปขอโทษจนได้ จนคิดสงสัยนี่เราเป็นไบโพล่ามั๊ย เดี่ยวดีเดี่ยวร้าย อุส่าห์เก็บด้านมือไว้ ปล่อยออกมาจนได้
ผ่านมาอีกไม่นานค่ะ เราเปิดเฟสบุ๊คมา ฟีดแรกที่ขึ้นคือ รูปเค้ากับแฟนใหม่ โพสเลยจ้าาาา ไปเที่ยวกัน เราก็เอ่าไหนบอกไม่ให้กูเห็นแล้วนี่คือร่ะ ทำตามสัญญาดีมาก หลังจากนั้นสองวันเค้าโทรหาเราค่ะ เราเลยถามว่าไหนบอกไม่ให้เห็นไง คำตอบคือ ขอโทษนะ พี่คนนั้นให้ทำ ใจจริงเราอยากเปิดศึกกับคนใหม่มากเลยนะคะ ดูเค้าไม่จบ รังควาญเราจัง ทำตัวไม่เกรงใจหน้าที่การงานตัวเองเลย ตั้งใจให้เราเห็นชัดๆ เราเลยฝากบอกไปว่า ไม่ต้องแสดงให้เห็นขนาดนี้หรอก จะเอาก็เอาไป เราไม่คิดจะเอากลับอยู่แล้ว อย่ามาเริ่มเปิดศึกกับเรา เราจบให้ดีๆก็ขอให้อย่ามายุ่งกัน เพราะที่เราไม่ทำไม่ใช่เราไม่สู้ แต่เราไม่อยากทะเลาะด้วย เราพยายามทำความเข้าใจ ยอมรับ แต่อย่ามาทำแบบนี้ มันไม่นักเลงเลย
สิ่งที่เค้าทำ จากความรัก ความเสียใจ มันเปลี่ยนไปเป็นความแค้นใจ ความผิดหวัง เราอุส่าห์ทำใจเป็นเพื่อนให้เค้า แต่เค้ากลับทำร้ายเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำไมเรายังให้โอกาส ยังให้ความเป็นเพื่อนกับเค้า คำตอบเดียวคือ เราทำตามสัญญา เราไม่อยากเป็นคนผิดสัญญา
เพื่อนเราก็ถามเรานะคะว่า ทำไมไม่เปิดศึกกัน เอาให้มันอยู่ในที่ทำงานไม่ได้เลย แต่เราคิดว่า เราจบกับเค้าแบบนี้ ดีกับเค้าแบบเดิมดีกว่าเราไปทำให้เค้าเสียหาย ถ้าเราอาละวาดจนเค้าเดือนร้อน เค้าก็จะคิดว่า นี่ไงเราเอาคืนแล้ว เค้าได้ชดเชยในสิ่งที่เค้าทำเราเสียใจ เราทำเค้ากลับแล้ว สู้ให้เค้าอยู่กับความรู้สึกผิดกับเราไปแบบนี้ดีกว่า ทะเลาะกันกับเรื่องแบบนี้ เราว่ามันเสียศักดิ์ศรีไป ทำตัวเองให้มีความสุขกับอย่างอื่นดีกว่า ในชีวิตเราไม่ได้มีแค่เค้าที่ทำให้เรามีความสุขได้ เรายังมีเพื่อน มีครอบครัว มีสิ่งที่เรารักแล้วสร้างความสุขให้เราได้อีกเยอะ อย่าไปเสียเวลากับคนที่ไม่รักเราเลย เริ่มต้นใหม่กับชีวิต ให้เวลาหาความสุขด้วยการไม่เอาตัวเองไปผูกกับคนอื่น ก็มีความสุขไปอีกแบบ
ผ่านมา 42 วัน จะบอกว่าเราลืมเค้าได้แล้ว ไม่มีความเสียใจแล้วมันก็ดูโกหกไป แต่เราว่า เราใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขแล้ว ยอมรับมันได้แล้ว เราเสียคนไม่รักเรา ไม่เห็นน่าเสียดาย คนที่น่าเสียดายคือเค้าต่างหาก เสียคนที่รักเค้ามากไป ความรักตอนนี้ที่เราให้เค้า เราว่ามันก็เปลี่ยนไปแล้ว เราไม่ได้รักเค้าแบบแฟนแล้ว เรายังมีความหวังดีกับเค้าอยู่ แต่รักมั๊ยเราไม่แน่ใจ เราเป็นเพื่อนกับเค้าได้เหมือนที่บอกไปแต่เราคงไม่ให้ใจทั้งหมดกับคนที่หักหลังเราแล้ว
ปล. หลังจากเกิดเรื่องทำให้เรารู้ว่ามีเพื่อนที่รักเราอีกตั้งเยอะ คอยอยู่ข้างๆเรา คอยถามทุกวัน คอยคุยเป็นเพื่อนเรา พร้อมที่จะเป็นกำลังใจให้ เราอยากบอกว่าสิ่งที่เราได้รับ มันเป็นกำลังใจสำคัญให้เรายืนได้เร็วมาก ขอบคุณจริงๆ รัก...