ในมุมหนึ่ง...

กระทู้สนทนา

เหนื่อยจัง...ลำพังเพียง
ยินแต่เสียงลมหายใจ
มองหาไม่มีใคร
กกกอดได้แค่ตัวเรา

ยิ้มแย้มต้องแจ่มใส
แต่ภายในนั้นอับเฉา
โดดเดี่ยวเหลียวมองเงา
ยืนยอดเขาสูงและหนาว

ไร้คนคอยปรึกษา
เหม่อมองหาไขว่คว้าดาว
สุดท้าย...น้ำตาพราว
อกหม่นร้าวเศร้าเกินทน

ในมุมที่อ่อนแอ
ไร้เหลียวแลห่างผู้คน
ปรับทุกข์กับกายตน
ยอมจำนนโชคชะตา

แบกรับความคาดหวัง
สุดขอบฝั่งไกลหนักหนา
เดินไกลเหนื่อยเมื่อยล้า
เหลียวมองหาที่พักพิง

หน้าที่ยังมีอยู่
ยังต้องสู้กับทุกสิ่ง
ตั้งจิตสงบนิ่ง
ด้วยใจหยิ่งทรนง

ราตรีนี้เนิ่นนาน
จะข้ามผ่านคงต้องปลง
วางร่างไร้แรงลง
จิตเจาะจงสู่นิทรา...