สวัสดีค่ะ
ก่อนอื่นขอออกตัวก่อนว่าเราพึ่งสมัครพันทิปวันนี้เลยค่ะ
ถ้าหากตั้งกระทู้ผิด หรือใช้ถ้อยคำไม่เหมาะสมใดๆต้องขออภัยด้วยนะคะ
.
.
ตามหัวข้อเลยค่ะ “ถ้าเรารู้สึกอยากเลิกแคร์เพื่อน เราจะเป็นเพื่อนที่แย่ไหมคะ?”
เคยรู้สึกเหมือนรู้จักใครคนนึงดีมากๆ แต่พอเวลาผ่านไปเรากลับรู้สึกเหมือนไม่เคยรู้จักเขาเลยไหมคะ?
ตอนนี้เราปี4ค่ะ กำลังจะจบแล้ว ช่วงแรกก็มีเพื่อนเยอะนะคะ แต่ก็ตามที่หลายๆคนเขาว่ากันแหละค่ะ
ยิ่งนานวันเพื่อนยิ่งลดลง ยิ่งใกล้จบ จะยิ่งลดลงเรื่อยๆ (แต่กลุ่มเพื่อนที่คบกันเยอะๆนานๆก็มีเยอะนะคะ)
ช่วงปีหนึ่ง ปีสองก็เพื่อนเยอะดีอ่ะค่ะ ตอนนี้เราปี4ล่าสุดไปไหนมาไหนกับเพื่อนแค่2คน 5555555
เพื่อนคนนี้เป็นคนที่ค่อนข้างจะคิดหรือทำอะไรคล้ายๆกันกับเรา เป็นคนที่ชอบอะไรเหมือนๆกัน
เรียกได้ว่าเรารู้สึกว่านี่แหละเป็นเพื่อนคนนึงที่เข้ากับเราได้แทบจะ100%เลยก็ว่าได้นะ
อารมณ์ประมาณ "นี่แหละ! เพื่อนที่ฉันคิดว่าจะคบกันยาวแน่ๆเลยแกรรรรร~ ปังแน่ๆเลยค่ะซิส"
ตอนนี้ก็ปังจริงๆค่ะ ปัง...ปังปินาศ TT เราก็งงๆนะว่ามาถึงจุดนี้ได้ยังไงกัน
.
.
คือตอนนี้เรากำลังฝึกงานอยู่ ปรกติจะเจอกันบ่อยค่ะ ฝึกงานคนละฝ่าย แต่ก็เจอกันเช้า-กลางวัน-เย็น
แต่เกือบครึ่งเดือนมานี้เราไม่เคยแม้แต่จะเจอหน้าเพื่อนเลยนะ ทั้งที่ที่ฝึกงานก็ไม่ได้กว้างอะไรขนาดนั้น = ="
จริงๆคือมันมีประเด็นแหละค่ะ แต่เราไม่ขอลงรายละเอียดลึกมากแล้วกันเนอะ เอาเป็นว่ามีเพศตรงข้ามเข้ามาเป็นบุคคลที่3
จะว่าบุคคลที่3ก็ไม่เชิง อารมณ์ว่ามาจีบเพื่อนเราอ่ะค่ะ เราขอเรียกแทนว่าพี่Aแล้วกันนะ ก่อนหน้านี้ที่เขามาจีบ
เพื่อนเราบ่นกับเราตลอด ท่าทางที่แสดงให้เราเห็นคืออึดอัด ไม่ชอบ ถึงขนาดบ่นว่าอยากย้าย น้ำตาคลอก็มี
ทัศนคติเรากับพี่Aเลยเรียกได้ว่าติดลบ ใครมาทำเพื่อนเราไม่สบายใจ เราก็ไม่ชอบ ถูกไหมคะ
แต่พอไปๆมาๆกลายเป็นว่า เพื่อนบ่นกับเรา แต่เพื่อนก็ยังไม่ได้ว่าที่เขามาคอยตาม ไม่ได้หนีที่เขามาคอยจีบ
ไม่ได้บอกปัดไป แถมสีหน้าก็ดูไม่ได้อึดอัดอะไร แต่ท่าทีที่บอกเรามันตรงข้าม
ก็บอกตรงๆเลยว่าไม่ได้ซีเรียส แต่ทำไมไม่พูดตามตรงว่าอะไรยังไง จะบอกอย่างทำอย่างทำไม เรางง
เพื่อนเราปัญหาชีวิตก็ค่อนข้างมากแหละช่วงก่อนหน้านี้ ปัญหาที่บ้านของเพื่อนก็เยอะมาก ซึ่งเราก็เข้าใจดีนะ
แต่ที่เรางงคือทำไมเพื่อนถึงตีตัวออกห่าง ห่างจนไม่ได้เจอกันเลย ไม่มากินข้าวด้วย บางครั้งก็ว่ามาสาย บางทีก็รีบเข้างานวันนี้งานเยอะ
แต่มีอยู่วันนึงเราเดินไปเจอเพื่อนเด็กมากับพี่A เพื่อนเราก็บอกทันทีเลยว่าเปล่านะ บังเอิญเจอ อะไรแบบนั้น แต่เราก็เฉยๆนะไม่ได้ซีเรียส
แต่ความรู้สึกสงสัยว่าที่เพื่อนบอกว่า ไม่ว่างๆ นี่คือเราไม่เชื่อทันที ตั้งแต่ตอนนั้นเราก็เลยปล่อย ใช้คำว่าปลงเลยก็ว่าได้ บางครั้งเราก็สงสัย
ว่าที่เพื่อนบอกว่าไม่ว่างเพราะไม่ว่างจริงๆหรือเหตุผลอื่น เราไม่ได้จะไม่เชื่อเพื่อนนะ แต่บางครั้งบางทีทุกสิ่งที่เพื่อนแสดงออก
มันทำให้เราไม่เชื่อเพื่อนอีกแล้ว เอาจริงๆ แฟร์ๆเลยนะ ว่าถ้าจะติดพี่A เราก็ไม่ซีเรียสนะ ไม่ได้เป็นคนโลกสวยอ่ะค่ะ
ยอมรับได้กับเรื่องแบบนี้นะแต่ที่เพื่อนเราแสดงออกคือการหายไปเลย โดยที่พักแรกๆ ที่เริ่มหายก็จะอ้างนั่นนี่
แล้วจนตอนนี้ก็ไม่ได้คุยกันนะ ไม่ได้คุยจนเราปลงและปล่อย เราปล่อยจริงๆเราเลือกที่จะไม่สนใจ
โดยส่วนตัวเป็นคนคิดมาก เราเหนื่อยมากจนเราเลือกที่จะปล่อยไปเฉยๆ แต่อยู่ๆก็ฝากเพื่อนมาบอกเรา ประมาณว่า
.
"ไม่อยากบอกเราเพราะไม่อยากให้เราเครียดไปด้วย” แล้วก็บอกกับเพื่อนคนนั้นว่า “ไม่ได้ทะเลาะกับเรา ทุกอย่างเหมือนเดิม"
เราจับใจความได้ประมาณนี้ เราอ่านเองเราก็ยังมึนๆว่าเพื่อนจะบอกอะไร มันดูหว่านแหไปทั่วหมด
สำหรับทุกคนเพื่อนคืออะไรคะ? สำหรับเราแค่ได้ระบายให้เพื่อนฟัง คอยให้กำลังใจกันก็พอแล้วนะ
เราเชื่อเสมอว่าไม่ว่าจะเจอเรื่องร้ายแค่ไหนก็ไม่มีใครช่วยเราได้นอกจากตัวเราเองหรอก
ช่วยได้อย่างมากก็คือรับฟัง แต่ที่เรารู้สึกเฟลมากๆ คือ เพื่อนไม่ได้รู้สึกว่าเราสามารถรับฟังเพื่อนได้หรอ?
มันน้อยใจนะคะเอาจริงๆ แต่เราก็คิดนะเพื่อนยังไม่สนเลยว่าเราจะรู้สึกยังไง แล้วเราจะต้องสนใจเพื่อนหรอ
เราพยายามทำความเข้าใจเพื่อนนะ แต่เรารู้สึกเหมือนสิ่งที่เราได้รับมันไม่ได้รับความสนใจจากเพื่อนเลยอ่ะ
เราไม่เข้าใจจริงๆ แล้วเราก็เลือกว่าเราจะไม่สนใจแล้ว เราเหนื่อยแล้วอ่ะ เหนื่อยจะสนใจแล้ว
เพราะเพื่อนไม่ได้สนใจเราเลยว่าจะรู้สึกยังไง ถ้าเราเลิกแคร์เลิกสนใจ เราจะเป็นเพื่อนที่แย่ไหมคะ?
ตอนนี้สิ่งที่เรารู้สึกคือเราเหมือนไม่รู้จักคนๆนี้เลยสักนิด...
ถ้าเรารู้สึกอยากเลิกแคร์เพื่อน เราจะเป็นเพื่อนที่แย่ไหมคะ?
ก่อนอื่นขอออกตัวก่อนว่าเราพึ่งสมัครพันทิปวันนี้เลยค่ะ
ถ้าหากตั้งกระทู้ผิด หรือใช้ถ้อยคำไม่เหมาะสมใดๆต้องขออภัยด้วยนะคะ
.
.
ตามหัวข้อเลยค่ะ “ถ้าเรารู้สึกอยากเลิกแคร์เพื่อน เราจะเป็นเพื่อนที่แย่ไหมคะ?”
เคยรู้สึกเหมือนรู้จักใครคนนึงดีมากๆ แต่พอเวลาผ่านไปเรากลับรู้สึกเหมือนไม่เคยรู้จักเขาเลยไหมคะ?
ตอนนี้เราปี4ค่ะ กำลังจะจบแล้ว ช่วงแรกก็มีเพื่อนเยอะนะคะ แต่ก็ตามที่หลายๆคนเขาว่ากันแหละค่ะ
ยิ่งนานวันเพื่อนยิ่งลดลง ยิ่งใกล้จบ จะยิ่งลดลงเรื่อยๆ (แต่กลุ่มเพื่อนที่คบกันเยอะๆนานๆก็มีเยอะนะคะ)
ช่วงปีหนึ่ง ปีสองก็เพื่อนเยอะดีอ่ะค่ะ ตอนนี้เราปี4ล่าสุดไปไหนมาไหนกับเพื่อนแค่2คน 5555555
เพื่อนคนนี้เป็นคนที่ค่อนข้างจะคิดหรือทำอะไรคล้ายๆกันกับเรา เป็นคนที่ชอบอะไรเหมือนๆกัน
เรียกได้ว่าเรารู้สึกว่านี่แหละเป็นเพื่อนคนนึงที่เข้ากับเราได้แทบจะ100%เลยก็ว่าได้นะ
อารมณ์ประมาณ "นี่แหละ! เพื่อนที่ฉันคิดว่าจะคบกันยาวแน่ๆเลยแกรรรรร~ ปังแน่ๆเลยค่ะซิส"
ตอนนี้ก็ปังจริงๆค่ะ ปัง...ปังปินาศ TT เราก็งงๆนะว่ามาถึงจุดนี้ได้ยังไงกัน
.
.
คือตอนนี้เรากำลังฝึกงานอยู่ ปรกติจะเจอกันบ่อยค่ะ ฝึกงานคนละฝ่าย แต่ก็เจอกันเช้า-กลางวัน-เย็น
แต่เกือบครึ่งเดือนมานี้เราไม่เคยแม้แต่จะเจอหน้าเพื่อนเลยนะ ทั้งที่ที่ฝึกงานก็ไม่ได้กว้างอะไรขนาดนั้น = ="
จริงๆคือมันมีประเด็นแหละค่ะ แต่เราไม่ขอลงรายละเอียดลึกมากแล้วกันเนอะ เอาเป็นว่ามีเพศตรงข้ามเข้ามาเป็นบุคคลที่3
จะว่าบุคคลที่3ก็ไม่เชิง อารมณ์ว่ามาจีบเพื่อนเราอ่ะค่ะ เราขอเรียกแทนว่าพี่Aแล้วกันนะ ก่อนหน้านี้ที่เขามาจีบ
เพื่อนเราบ่นกับเราตลอด ท่าทางที่แสดงให้เราเห็นคืออึดอัด ไม่ชอบ ถึงขนาดบ่นว่าอยากย้าย น้ำตาคลอก็มี
ทัศนคติเรากับพี่Aเลยเรียกได้ว่าติดลบ ใครมาทำเพื่อนเราไม่สบายใจ เราก็ไม่ชอบ ถูกไหมคะ
แต่พอไปๆมาๆกลายเป็นว่า เพื่อนบ่นกับเรา แต่เพื่อนก็ยังไม่ได้ว่าที่เขามาคอยตาม ไม่ได้หนีที่เขามาคอยจีบ
ไม่ได้บอกปัดไป แถมสีหน้าก็ดูไม่ได้อึดอัดอะไร แต่ท่าทีที่บอกเรามันตรงข้าม
ก็บอกตรงๆเลยว่าไม่ได้ซีเรียส แต่ทำไมไม่พูดตามตรงว่าอะไรยังไง จะบอกอย่างทำอย่างทำไม เรางง
เพื่อนเราปัญหาชีวิตก็ค่อนข้างมากแหละช่วงก่อนหน้านี้ ปัญหาที่บ้านของเพื่อนก็เยอะมาก ซึ่งเราก็เข้าใจดีนะ
แต่ที่เรางงคือทำไมเพื่อนถึงตีตัวออกห่าง ห่างจนไม่ได้เจอกันเลย ไม่มากินข้าวด้วย บางครั้งก็ว่ามาสาย บางทีก็รีบเข้างานวันนี้งานเยอะ
แต่มีอยู่วันนึงเราเดินไปเจอเพื่อนเด็กมากับพี่A เพื่อนเราก็บอกทันทีเลยว่าเปล่านะ บังเอิญเจอ อะไรแบบนั้น แต่เราก็เฉยๆนะไม่ได้ซีเรียส
แต่ความรู้สึกสงสัยว่าที่เพื่อนบอกว่า ไม่ว่างๆ นี่คือเราไม่เชื่อทันที ตั้งแต่ตอนนั้นเราก็เลยปล่อย ใช้คำว่าปลงเลยก็ว่าได้ บางครั้งเราก็สงสัย
ว่าที่เพื่อนบอกว่าไม่ว่างเพราะไม่ว่างจริงๆหรือเหตุผลอื่น เราไม่ได้จะไม่เชื่อเพื่อนนะ แต่บางครั้งบางทีทุกสิ่งที่เพื่อนแสดงออก
มันทำให้เราไม่เชื่อเพื่อนอีกแล้ว เอาจริงๆ แฟร์ๆเลยนะ ว่าถ้าจะติดพี่A เราก็ไม่ซีเรียสนะ ไม่ได้เป็นคนโลกสวยอ่ะค่ะ
ยอมรับได้กับเรื่องแบบนี้นะแต่ที่เพื่อนเราแสดงออกคือการหายไปเลย โดยที่พักแรกๆ ที่เริ่มหายก็จะอ้างนั่นนี่
แล้วจนตอนนี้ก็ไม่ได้คุยกันนะ ไม่ได้คุยจนเราปลงและปล่อย เราปล่อยจริงๆเราเลือกที่จะไม่สนใจ
โดยส่วนตัวเป็นคนคิดมาก เราเหนื่อยมากจนเราเลือกที่จะปล่อยไปเฉยๆ แต่อยู่ๆก็ฝากเพื่อนมาบอกเรา ประมาณว่า
.
"ไม่อยากบอกเราเพราะไม่อยากให้เราเครียดไปด้วย” แล้วก็บอกกับเพื่อนคนนั้นว่า “ไม่ได้ทะเลาะกับเรา ทุกอย่างเหมือนเดิม"
เราจับใจความได้ประมาณนี้ เราอ่านเองเราก็ยังมึนๆว่าเพื่อนจะบอกอะไร มันดูหว่านแหไปทั่วหมด
สำหรับทุกคนเพื่อนคืออะไรคะ? สำหรับเราแค่ได้ระบายให้เพื่อนฟัง คอยให้กำลังใจกันก็พอแล้วนะ
เราเชื่อเสมอว่าไม่ว่าจะเจอเรื่องร้ายแค่ไหนก็ไม่มีใครช่วยเราได้นอกจากตัวเราเองหรอก
ช่วยได้อย่างมากก็คือรับฟัง แต่ที่เรารู้สึกเฟลมากๆ คือ เพื่อนไม่ได้รู้สึกว่าเราสามารถรับฟังเพื่อนได้หรอ?
มันน้อยใจนะคะเอาจริงๆ แต่เราก็คิดนะเพื่อนยังไม่สนเลยว่าเราจะรู้สึกยังไง แล้วเราจะต้องสนใจเพื่อนหรอ
เราพยายามทำความเข้าใจเพื่อนนะ แต่เรารู้สึกเหมือนสิ่งที่เราได้รับมันไม่ได้รับความสนใจจากเพื่อนเลยอ่ะ
เราไม่เข้าใจจริงๆ แล้วเราก็เลือกว่าเราจะไม่สนใจแล้ว เราเหนื่อยแล้วอ่ะ เหนื่อยจะสนใจแล้ว
เพราะเพื่อนไม่ได้สนใจเราเลยว่าจะรู้สึกยังไง ถ้าเราเลิกแคร์เลิกสนใจ เราจะเป็นเพื่อนที่แย่ไหมคะ?
ตอนนี้สิ่งที่เรารู้สึกคือเราเหมือนไม่รู้จักคนๆนี้เลยสักนิด...