นี้เป็นกระทู้แรกของผม ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยคับ
เริ่มกัน...
ผมกับแฟนของผมคบกันมาตั้งแต่ป.5-6ที่บ้านนอก (ผมจะเด็กกว่า1ปี) แล้วเราก็เลิกกันตอนผมเรียนม.2 เพราะผมเข้าใจผิดเองที่คิดว่าเขาไปมีคนอื่นแล้วผมกับเขาก็ไปมีคนใหม่ เราเลิกกัน2ปี แล้วต้องกลับมาคบกันใหม่ เพื่อให้ผมได้ไถ่โทษที่ได้เลิกกับเธอไป เราเริ่มคบกันตอนผมเรียนปวช.ปี1 และก็อยู่ม.5 คบกันรอบนี้ ผมมีความรุ้สึกว่ามันความสุขมาก เราต่างให้คำสัญญาต่อกัน แล้วผมก็ดีใจด้วย ที่เธอสอบติดพยาบาลม.คริสเตียน นครปฐม ถึงแม้ว่าเราจะอยุ่
ห่างไกลระยะทางเพียง100กม. ผมจึงขับมอไซต์เพื่อที่จะไปหาเธอบ่อยๆในวันหยุด พาเธอเที่ยวบ้าง ขับรถเล่นบ้าง มันมีความสุขน่ะ ครั้งล่าสุดก็ไปกาญฯ
แต่แล้วระหว่างที่เธอเรียนอยู่ปี2เราเองก็ต่างมีความรู้สึกว่าเริ่มเบื่อ เริ่มอิ่มตัวกันเเล้ว สุดท้ายเราก็อต้องเลิกกันไปอย่างจริงจัง (ประเด็นเลยก่อนถึงวาเลนไทน์แล้วด้วย)เธอยืนยันจะไม่กลับมาอีกแล้ว ผมเองพยายามอยู่ยื้อเธอไว้อยู่หลายครั้ง ขับรถง้อเธออยู่หลายรอบ แต่ไม่สำเร็จ ผมจึงต้องทำใจ แล้วอยู่มาวันนึงก่อนถึงวันงานกินเลี้ยงรุ่นของผม ที่ที่เธอบอกว่าพามาด้วยน่ะ ผมก็ให้สัญญากันเธอ ก่อนวันงานผมเมา เลยโทรไปหาเธอ เธอรับแต่.. เธอบอกว่าจะนอน ก้เลยว่างสายไป วันถัดมาเธอก็โทรมา แล้วถามว่า...เมื่อคืนโทรมามีไรป่าว ผมบอกว่าป่าว ไม่มีไร กดผิด😂 ก็เลยพูดถึงวันงาน เธอบอกว่ามา ผมเลยต้องไปรับเธอที่นครปฐม(ลืมบอกไป ผมอยุ่ปทุมธานี)(วันไปรับเธอผมขับรถกะบะไป)พอกลับจากวันงานผมก็ขอไปนอนด้วย เพราะดึกมากแล้ว ด้วยความอยากรุ้ความเป็นอยุ่ของเธอ เลยแอบเข้าไปโทรศัพท์ของเธอ(เสียมารยาทไปหน่อย)ก็เจอคับ เธอไปคุยกับแฟนเก่าของเธอ ความรู้สึกตอนนั่นคงไม่ต้องบอกน่ะคับ ก็เลยคิดว่าผมต้องเดินออกมาจากตรงนั่นจริงๆแล้วคับ เกือบเช้าก็ได้เวลากลับของผม ผมต้องทนเดินร้องไห้อยุ่บนรถเป็นเวลานาน แล้วก็ทักหาเพื่อนผม แต่เพื่อนผมกลับโทรบอกเธอว่าผมร้องไห้อยุ่ในรถ แล้วเธอก็เดินออกมาเปิดประตูรถ ที่ผมล็อคไว้ ทันใดนั้นผมสตาทรถแล้วรีบขับออกไปทั้งน้ำตา ขับไปได้ไม่ไกลเลยจอดเพราะคิดว่าน้ำมันจะหมดเลยรอเกือบเช้าแล้วนั่นร้องไห้ในรถต่อแต่ยังคุยกับเพื่อนผมอยุ่ เพื่อนผมเลยโทรบอกเธอว่ารถผมน้ำมันจะหมด เธอเลยรีบปั่นจักรยานมาหาผม ระยะทางประมาณ10กว่ากม.ได้ ด้วยความยังเป็นห่วงเธอ เลยขับรถวนเพื่อตามหาเธอ แล้วก็เจอ ในระหว่างนั้นผมอยากจะกอดเธอมากก แต่ทำไม่ได้ แล้วเธอก้ขึ้นรถมานั่งข้างผม เราไม่ได้คุยกันเป็นเวลารวมๆเกือบ2ชม.ได้แล้วก็กลับมาหอเพื่อมาส่งเธอ หลังจากนั่นผมก็เอ่ยคำขอครั้งสุดท้ายให้เธอฟัง "ขอเวลาอีก3ปีได้ไหม แล้วเราจะมาขอเธอแต่งงาน(พูดทั้งน้ำตา)"เธอบอกว่าได้ แต่เราต้องเป็นเพื่อนกันน่ะ ผมตอบตกลง พอดีผมมีแหวนวงนึงติดกระเป๋ามาด้วย เลยส่วมแหวนให้เธอ แต่!!!มันใส่นิ้วนางข้างซ้ายไม่ได้ มันใหญ่ไป1เบอร์เลยใส่นิ้วกลางแทน แล้วผมก็พุดว่า อีก3ปีจะเอาวงใหม่มาเปลี่ยนให้น่ะ "มันคือสิ่งที่ทำให้ผมและเธอยิ้มได้"
นี่เพียงเริ่มไม่ถึงเดือนก็ทะเลาะกันแล้วคับ🤣🤣 ผมหวังว่าผมทำให้เธอได้นะคับ
END!!!
อาจจะลืมบางตอนไป เเต่ผมรู้สึกเมื่อยมือละ
"ขอให้คู่อื่นดีกว่าคู่ผมละกัน"
แต่งงานกันน่ะ
เริ่มกัน...
ผมกับแฟนของผมคบกันมาตั้งแต่ป.5-6ที่บ้านนอก (ผมจะเด็กกว่า1ปี) แล้วเราก็เลิกกันตอนผมเรียนม.2 เพราะผมเข้าใจผิดเองที่คิดว่าเขาไปมีคนอื่นแล้วผมกับเขาก็ไปมีคนใหม่ เราเลิกกัน2ปี แล้วต้องกลับมาคบกันใหม่ เพื่อให้ผมได้ไถ่โทษที่ได้เลิกกับเธอไป เราเริ่มคบกันตอนผมเรียนปวช.ปี1 และก็อยู่ม.5 คบกันรอบนี้ ผมมีความรุ้สึกว่ามันความสุขมาก เราต่างให้คำสัญญาต่อกัน แล้วผมก็ดีใจด้วย ที่เธอสอบติดพยาบาลม.คริสเตียน นครปฐม ถึงแม้ว่าเราจะอยุ่
ห่างไกลระยะทางเพียง100กม. ผมจึงขับมอไซต์เพื่อที่จะไปหาเธอบ่อยๆในวันหยุด พาเธอเที่ยวบ้าง ขับรถเล่นบ้าง มันมีความสุขน่ะ ครั้งล่าสุดก็ไปกาญฯ
แต่แล้วระหว่างที่เธอเรียนอยู่ปี2เราเองก็ต่างมีความรู้สึกว่าเริ่มเบื่อ เริ่มอิ่มตัวกันเเล้ว สุดท้ายเราก็อต้องเลิกกันไปอย่างจริงจัง (ประเด็นเลยก่อนถึงวาเลนไทน์แล้วด้วย)เธอยืนยันจะไม่กลับมาอีกแล้ว ผมเองพยายามอยู่ยื้อเธอไว้อยู่หลายครั้ง ขับรถง้อเธออยู่หลายรอบ แต่ไม่สำเร็จ ผมจึงต้องทำใจ แล้วอยู่มาวันนึงก่อนถึงวันงานกินเลี้ยงรุ่นของผม ที่ที่เธอบอกว่าพามาด้วยน่ะ ผมก็ให้สัญญากันเธอ ก่อนวันงานผมเมา เลยโทรไปหาเธอ เธอรับแต่.. เธอบอกว่าจะนอน ก้เลยว่างสายไป วันถัดมาเธอก็โทรมา แล้วถามว่า...เมื่อคืนโทรมามีไรป่าว ผมบอกว่าป่าว ไม่มีไร กดผิด😂 ก็เลยพูดถึงวันงาน เธอบอกว่ามา ผมเลยต้องไปรับเธอที่นครปฐม(ลืมบอกไป ผมอยุ่ปทุมธานี)(วันไปรับเธอผมขับรถกะบะไป)พอกลับจากวันงานผมก็ขอไปนอนด้วย เพราะดึกมากแล้ว ด้วยความอยากรุ้ความเป็นอยุ่ของเธอ เลยแอบเข้าไปโทรศัพท์ของเธอ(เสียมารยาทไปหน่อย)ก็เจอคับ เธอไปคุยกับแฟนเก่าของเธอ ความรู้สึกตอนนั่นคงไม่ต้องบอกน่ะคับ ก็เลยคิดว่าผมต้องเดินออกมาจากตรงนั่นจริงๆแล้วคับ เกือบเช้าก็ได้เวลากลับของผม ผมต้องทนเดินร้องไห้อยุ่บนรถเป็นเวลานาน แล้วก็ทักหาเพื่อนผม แต่เพื่อนผมกลับโทรบอกเธอว่าผมร้องไห้อยุ่ในรถ แล้วเธอก็เดินออกมาเปิดประตูรถ ที่ผมล็อคไว้ ทันใดนั้นผมสตาทรถแล้วรีบขับออกไปทั้งน้ำตา ขับไปได้ไม่ไกลเลยจอดเพราะคิดว่าน้ำมันจะหมดเลยรอเกือบเช้าแล้วนั่นร้องไห้ในรถต่อแต่ยังคุยกับเพื่อนผมอยุ่ เพื่อนผมเลยโทรบอกเธอว่ารถผมน้ำมันจะหมด เธอเลยรีบปั่นจักรยานมาหาผม ระยะทางประมาณ10กว่ากม.ได้ ด้วยความยังเป็นห่วงเธอ เลยขับรถวนเพื่อตามหาเธอ แล้วก็เจอ ในระหว่างนั้นผมอยากจะกอดเธอมากก แต่ทำไม่ได้ แล้วเธอก้ขึ้นรถมานั่งข้างผม เราไม่ได้คุยกันเป็นเวลารวมๆเกือบ2ชม.ได้แล้วก็กลับมาหอเพื่อมาส่งเธอ หลังจากนั่นผมก็เอ่ยคำขอครั้งสุดท้ายให้เธอฟัง "ขอเวลาอีก3ปีได้ไหม แล้วเราจะมาขอเธอแต่งงาน(พูดทั้งน้ำตา)"เธอบอกว่าได้ แต่เราต้องเป็นเพื่อนกันน่ะ ผมตอบตกลง พอดีผมมีแหวนวงนึงติดกระเป๋ามาด้วย เลยส่วมแหวนให้เธอ แต่!!!มันใส่นิ้วนางข้างซ้ายไม่ได้ มันใหญ่ไป1เบอร์เลยใส่นิ้วกลางแทน แล้วผมก็พุดว่า อีก3ปีจะเอาวงใหม่มาเปลี่ยนให้น่ะ "มันคือสิ่งที่ทำให้ผมและเธอยิ้มได้"
นี่เพียงเริ่มไม่ถึงเดือนก็ทะเลาะกันแล้วคับ🤣🤣 ผมหวังว่าผมทำให้เธอได้นะคับ
END!!!
อาจจะลืมบางตอนไป เเต่ผมรู้สึกเมื่อยมือละ
"ขอให้คู่อื่นดีกว่าคู่ผมละกัน"