กระทู้นี้ไม่ได้มาในรูปแบบของคำถามหรอกครับ เเต่จะมาในรุปแบบของความในใจของผม ซึ่งผมเป็นเด้กติดเกมส์ธรรมดาๆคนนึงนี่แหละครับ
ธรรมดาๆ ไร้ตัวตน ไม่มีคนสนใจ ไม่มีใครให้ความสำคัญ และก้ไม่สุงสิงกับใคร โดยเรื่องที่ทำให้ผมเป็นเด้กที่ไร้ตัวตนจนกลายมาเป็นเด็กติดเกมส์ในปัจจุบัน
มันเริ่มขึ้นช่วงผมประถมครับ ช่วงนั้น เป็นช่วงที่มีความสุขมากที่สุด คือผมได้เร่นกับเพื่อนๆ ก้เหมือนเด็กทั่วๆไปแหละ เเต่พอผมขึ้น ป.4-ป.6
ผมก้ต้องเป็นฝ่ายเข้าหาเพื่อน แต่ผมไม่ค่อยยุ่งกับใคร ก้จะเหลือเพื่อนเเค่ไม่กี่คน ก้ประมาณ2-3คนอะคัรบ ซึ่งเพื่อนเพื่อน2-3คนนี้ ก้เป็นเพื่อนที่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน จึงทำให้ผมกลายเป็นคนไร้ตัวตนซึ่งอาจจะเกิดจากตัวผมเองที่ปิดกั้นในสิ่งที่ผมไม่ชอบ และชอบอยู่คนเดียว ชอบความเงียบ หลายๆคนชอบความสุขครับ ผมเองก้เช่นกัน แต่ผมพยายามที่จะปิดกั้นความทุก แต่หลายๆคนก้เช่นกัน แต่ก้ปิดมันไม่ได้ นี่แหละครับที่ทำให้ผมอยุ่ตัวคนเดียว
โดยเรื่องราวของผม ในช่วงเล่นเกมส์ เริ่มขึ้น ตั่งเเต่ที่ผมจบป.6 ประมาณ ปีพ.ศ.2556 ช่วงนั้นผมได้เริ่มรู้จัก กับเกมส์ออนไลน์ เกมส์เเรก ที่ผมเล่น
คือBOOMZครับ ต่อมา ก้ได้มารู้จักกับเกมส์ POINT BLANK ซึ่งช่วงเเรกๆ ผมก้เล่นธรรมดาปกติแบบเด็กเล่นเกมส์ทั่วไปแหละครับ ก้เล่นๆไป ไม่ได้คิดอะไร
พอหลังๆมา ผมก้อยากเป็นเกมส์เมอร์ เพราะผมได้ไปเห็นคลิปที่พวกรุ่นพี่เขาเเข่งเกมส์กันครับ ผู้ใหญ่หลายๆคน คงพูดในใจว่า เกมส์เมอร์บ้าบออะไร
ไร้สาระ ผมก้ไม่ได้เเครอะไรหรอกครับ เพราะด้วยความที่เป็นเด็กด้วยแหละ ในช่วงนั้นผมก้เล่นไปเรื่องๆครับ ในปี2557-2560 ก้ประมาน4ปีครับที่ผมเล่นเกมส์
ออนไลน์เกมส์นี้มา โดยที่ผมไม่เปลี่ยนไปเล่นเกมส์อื่น ในช่วงที่ผมอยู่ม.1-ปวช.1เทียบเท่ากับม.4 ผมก้มีความมุ่งมั่น เเละจิงจังกับเกมส์นี้ตามลำดับครับ ผมมีความจริงจัง อยากที่จะเป็นเกมส์เมอร์ ทำไมผมถึงอยากเป็นอะหรอครับ ในโลกแห่งเกมส์ เราไม่ต้องไปรบราฆ่าฟันกัน ไม่ต้องไปขัดเเย้งกับใคร แต่ก้อาจจะมีบ้างเล็กๆน้อยๆครับ ในตเกมส์ที่บางคนอาจเล่นไม่ถูกใจอีกคน เเล้วทะเลาะกันภายในเกมส์ แต่มันก้ช่วยได้ครับ คือมันไม่เกิดความเสียหายที่รุนเเรง
เเต่ในขณะเดียวกัน ก้อาจจะมีบ้างที่เเบบว่า นัดกันท้าตีท้าต่อยนอกจอ มันก้มีข่าวออกมาให้เห็นบ่อยๆครับ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น มันก้ขึ้นอยู่กับผุ้ปกครอง
เเละคนที่ต้องคอยให้คำแนะนำด้วยนะครับ สำหรับผม ก้มีผุ้ปกครอง คือพ่อแม่พี่น้อง ทุกๆคนรอบข้างนี่แหละครับ
คอยเตือน ถึงเเม้บางข้อความจะไม่ฟังก้ตาม แต่บอกเลยว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่คนคนรอบข้างเเนะนำ ก็ถือว่าดีมากๆเลยหล่ะครับ
ถ้าเทียบเป็นเปอร์เซ็นต์ ผมให้ 80 ถ้าถามว่า อีก20 หายไปไหน ผมขอยกให้กับความบกพร่อง ของผู้ปกครอง ที่ไม่สนใจเด็ก ไม่สนใจว่า เด็กต้องการอะไร
เด็กชอบอะไร เด็กอยากเป็นแบบไหน ผู้ปกครอง ใน20เปอร์เซ็นต์นี้ คือต้นเหตุของปันหา ที่ก่อให้เกิด การปล้นเงินปล้นทอง ปล้นทรัพย์สินต่างๆ
ของเด็กเยาว์ชน ทั้งนี้ทั้งนั้น มันก้ขึ้นกับการควบคุมดูเเลเอาใจใส่ของผุ้ปกครองด้วย ผมไม่ได้บอกว่าคุณต้องให้ในสิ่งที่เด้กต้องการไปซะทุกอย่างน้ะ
ผมเเค่อยากบอกว่า ให้คุณดูบ้าง ว่าเด็กชอบอะไรยังไง ค่อยๆสนับสนุน เท่าที่มี ถ้าเกิดคุณไม่มีในสิ่งที่เขาต้องการ คุณก้ต้องสอนเขาว่า ต้องทำยังงี้ๆ ทำในสิ่งที่ถุกต้องน้ะครับ ต้องสั่งสอนเขาตั่งเเต่เด้กเลยว่า โตมาต้องยังไงๆ ทำแบบไหน อย่าไปบังคับเขาครับ ว่าเขาต้องเป้นยังงี้ๆน้ะ ถ้าคุณบังคับเขายังงี้
ดีก้ดีไปครับ โดยส่วนตัวของผม ผมอยากเป็นนักกีฬา E-SPORT มันคืออะไร เด็กเล่นเกมส์ด้วยกันคงรู้ การที่ผมอยากเป็น นั่นแหละครับ คือจุดมุ่งหมายของผม เพราะผมรู้ว่าผมอยากเป็นอะไร เด็กเล่นเกมส์ที่ไร้ตัวตนอย่างผม คิดได้เเค่นี้ก้เก่งเเล้วครับ ผมอยากพุดในนามเด็กติดเกมส์ทุกๆคน
เลยว่า ผมอยากให้พวกคุณรับฟังเด็กติดเกมส์อย่างผมบ้าง ไม่ไช่ว่าบังคับให้ผมเรียนอย่างเดียว โดยส่วนตัวผม ตามที่ผมได้รับข้อมูลต่างๆที่เข้ามาในหัวสมอง ผมได้ทราบมาว่า มีทฎษดีมากมาย ที่ออกมาบอกว่า เราทำงานเพื่อเเลกกับเงินเดินเดือนละหมื่นกว่าๆ หรือเฉลี่ยวันล้ะ300-400บาทหรอ
ซึ่งบางงานกับบางคน คนที่ไปทำงานงานนั้น อาจจะไม่ได้ชอบในงานที่เขาทำ อาจะเป็นเพราะ เขาไม่มีตัวเลือก เขาหางานไม่ได้ หรืองานที่เขาหาได้ มันห่างจากครอบครัวของเขา คุณคิดว่า แค่ห่างนิดห่างหน่อย มันจะอะไรนักหนา คุณลองคิดดูครับ ถ้าเกิดเขาไม่ได้อยู่กับครอบครัว ใครจะอบรมณ์ดูเเลเขา
เเม้เเต่คนที่มีเงินทองเป็นล้านๆ ถ้าเกิดคุรไม่ดุเเลลุกคุณมันก็ก่อให้เกิดปันหาได้ครับ คนทุกคนบนโลกมีสมองหมด ผมอยากให้ทุกคนที่อ่านกระทู้ของผมคิด น้ะครับ เด็กติดเกมส์ก้มีดีเหมือนกัน ดีไม่ดี เขาอาจจะสร้างในสิ่งที่คุณคาดไม่ถึง
http://www.thaiesports.co.th/ นี่คือเว็บไซต์ e-sport thailand ลองเข้าไปดูกันน้ะครับ ว่าเด็กไทยสร้างอะไรให้กับประเทศบ้าง
โดยส่วนตัวของผมนับตั่งเเต่รู้จักกับเกมส์ออนไลน์มา แน่นอนเลยคือไม่มีใครรุ้ว่าผมทำอะไร ไม่มีใครคิดที่จะสงสัยว่าผมเล่นเกมส์เพื่ออะไร
แต่พวกคุณ ผู้ใหญ่ทั้งหลาย มองว่าพวกผมติดเกมส์ งั้นหรอ พวกคุรเคยมองบ้างไหม ว่าพวกผมพยายามที่จะทำอะไร ผมโดนมองว่าเป็นเด็กติดเกมส์มาโดยตลอด ไม่ว่าจะทั้งพ่อเเม่พี่น้อง ครู อาจารย์ หรือเพื่อนด้วยกันเอง พวกเขาพยายามบอกให้ผมตั่งใจเรียน
ซึ่งตัวผมเอง คนเขียนกระทู้ ผมเรียนสุดสมองของผมที่จะรับได้เเล้วครับ ต่อให้คุณบังคับให้ผมทำในสิ่งที่ผมไม่ชอบและไม่อยากฝืนที่จะชอบ คุณบังคับให้ผมชอบแค่ไหน ผมบอกเลย สิ่งที่คุณพยายามทำ เท่ากับ 0 ผมอยากถามครับว่า ที่คุณบอกให้ผมตั่งใจเรียน เเล้วพวกคุรหล่ะ ถูกโดนบังคับ บอกว่าตั่งใจเรียนๆ เหมือนกันไช่ไหม แล้วผมอยากจะถามว่า พวกคุณทำยังไง พวกคุณทำตามคนที่เเนะนำหรอ มันมีครับ ผมไม่เถียง แต่ก้ไม่ไช่ซะทุกคนจริงไหม
เพราะฉะนั้น พวกผม เด้กติดเกมส์ ก้เหมือนกับพวกคุณแหละครับ อาจมีเเตกต่างกันไปบ้าง อันนี้มันก้เเล้วเเต่คนครับ
ผมเอง ยังไม่รู้เลย ว่าเรียนไปเพื่ออะไร ผมคิดได้เเค่ว่า เรียนเพื่อให้ไม่มีใครดูถูกซึ่งในสมัยนี้ เพียงเเค่คุณอายุมากกว่าเเต่เรียนอยู่ในระดับชั้นที่ไม่เท่ากับอายุ ง่ายๆ คือคุณเรียนกับรุ่นน้อง คุณก้โดนรุ่นน้องตบหัวเล่นได้เเล้วครับ
ความฝันของผม เด็กติดเกมส์คนนี้ คือผมได้เป็นนักกีฬาE-SPORT และมีร้านอินเตอร์เน็ตเป็นของตัวเอง เเน่อยู่เเล้วครับ มันไม่ง่าย
แต่ในเมื่อมันคือสิ่งที่ผมเลือกที่จะทำมันไปตลอดชีวิต ผมก้จะทำมันให้ได้ครับ ผมขอเสริมท้ายอีกหน่อย
ในช่วงปวช.1 ของผมที่ผ่านมาผมได้เจอคนมากมายหลายรุปแบบ ดีชั่วก้ว่ากันไป เจอทั้งพวกอันธพาล ที่มายุ่งกับผม หรือพวกที่ไม่ชอบผม ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงที่ผ่านการมีลุกมาเเล้ว ผมเจอมาหมดครับ แต่ผมก้ผ่านมันมาได้ ด้วยความคิดที่ว่า จะเอาใบจบเเค่นั้น บวกกับความฝันที่ว่า ทำงานซักระยะ ควบคู่ไปกับสิ่งที่ตัวเองชอบ เเละก้เปิดร้านอินเตอร์เน็ตหาเลี้ยงครอบครัวต่อไป
***ขอบคุณที่รับฟัง ขอบคุณครับ***
#ยังไงก้เเสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องราวที่ผมเล่าได้น้ะครับ
#เเรื่องที่ผมเล่ามาทั้งหมดนี้เป็นเรื่อจริงเกิดขึ้นจริง ไม่มีการเสริมอะไรใดๆทั้งสิ้น ยังไงก้ขอขอบคุณที่รับฟังครับผม
ชีวิตที่หลายๆคนเรียกว่า "เด็กติดเกมส์" We are in the game.
ธรรมดาๆ ไร้ตัวตน ไม่มีคนสนใจ ไม่มีใครให้ความสำคัญ และก้ไม่สุงสิงกับใคร โดยเรื่องที่ทำให้ผมเป็นเด้กที่ไร้ตัวตนจนกลายมาเป็นเด็กติดเกมส์ในปัจจุบัน
มันเริ่มขึ้นช่วงผมประถมครับ ช่วงนั้น เป็นช่วงที่มีความสุขมากที่สุด คือผมได้เร่นกับเพื่อนๆ ก้เหมือนเด็กทั่วๆไปแหละ เเต่พอผมขึ้น ป.4-ป.6
ผมก้ต้องเป็นฝ่ายเข้าหาเพื่อน แต่ผมไม่ค่อยยุ่งกับใคร ก้จะเหลือเพื่อนเเค่ไม่กี่คน ก้ประมาณ2-3คนอะคัรบ ซึ่งเพื่อนเพื่อน2-3คนนี้ ก้เป็นเพื่อนที่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน จึงทำให้ผมกลายเป็นคนไร้ตัวตนซึ่งอาจจะเกิดจากตัวผมเองที่ปิดกั้นในสิ่งที่ผมไม่ชอบ และชอบอยู่คนเดียว ชอบความเงียบ หลายๆคนชอบความสุขครับ ผมเองก้เช่นกัน แต่ผมพยายามที่จะปิดกั้นความทุก แต่หลายๆคนก้เช่นกัน แต่ก้ปิดมันไม่ได้ นี่แหละครับที่ทำให้ผมอยุ่ตัวคนเดียว
โดยเรื่องราวของผม ในช่วงเล่นเกมส์ เริ่มขึ้น ตั่งเเต่ที่ผมจบป.6 ประมาณ ปีพ.ศ.2556 ช่วงนั้นผมได้เริ่มรู้จัก กับเกมส์ออนไลน์ เกมส์เเรก ที่ผมเล่น
คือBOOMZครับ ต่อมา ก้ได้มารู้จักกับเกมส์ POINT BLANK ซึ่งช่วงเเรกๆ ผมก้เล่นธรรมดาปกติแบบเด็กเล่นเกมส์ทั่วไปแหละครับ ก้เล่นๆไป ไม่ได้คิดอะไร
พอหลังๆมา ผมก้อยากเป็นเกมส์เมอร์ เพราะผมได้ไปเห็นคลิปที่พวกรุ่นพี่เขาเเข่งเกมส์กันครับ ผู้ใหญ่หลายๆคน คงพูดในใจว่า เกมส์เมอร์บ้าบออะไร
ไร้สาระ ผมก้ไม่ได้เเครอะไรหรอกครับ เพราะด้วยความที่เป็นเด็กด้วยแหละ ในช่วงนั้นผมก้เล่นไปเรื่องๆครับ ในปี2557-2560 ก้ประมาน4ปีครับที่ผมเล่นเกมส์
ออนไลน์เกมส์นี้มา โดยที่ผมไม่เปลี่ยนไปเล่นเกมส์อื่น ในช่วงที่ผมอยู่ม.1-ปวช.1เทียบเท่ากับม.4 ผมก้มีความมุ่งมั่น เเละจิงจังกับเกมส์นี้ตามลำดับครับ ผมมีความจริงจัง อยากที่จะเป็นเกมส์เมอร์ ทำไมผมถึงอยากเป็นอะหรอครับ ในโลกแห่งเกมส์ เราไม่ต้องไปรบราฆ่าฟันกัน ไม่ต้องไปขัดเเย้งกับใคร แต่ก้อาจจะมีบ้างเล็กๆน้อยๆครับ ในตเกมส์ที่บางคนอาจเล่นไม่ถูกใจอีกคน เเล้วทะเลาะกันภายในเกมส์ แต่มันก้ช่วยได้ครับ คือมันไม่เกิดความเสียหายที่รุนเเรง
เเต่ในขณะเดียวกัน ก้อาจจะมีบ้างที่เเบบว่า นัดกันท้าตีท้าต่อยนอกจอ มันก้มีข่าวออกมาให้เห็นบ่อยๆครับ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น มันก้ขึ้นอยู่กับผุ้ปกครอง
เเละคนที่ต้องคอยให้คำแนะนำด้วยนะครับ สำหรับผม ก้มีผุ้ปกครอง คือพ่อแม่พี่น้อง ทุกๆคนรอบข้างนี่แหละครับ
คอยเตือน ถึงเเม้บางข้อความจะไม่ฟังก้ตาม แต่บอกเลยว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่คนคนรอบข้างเเนะนำ ก็ถือว่าดีมากๆเลยหล่ะครับ
ถ้าเทียบเป็นเปอร์เซ็นต์ ผมให้ 80 ถ้าถามว่า อีก20 หายไปไหน ผมขอยกให้กับความบกพร่อง ของผู้ปกครอง ที่ไม่สนใจเด็ก ไม่สนใจว่า เด็กต้องการอะไร
เด็กชอบอะไร เด็กอยากเป็นแบบไหน ผู้ปกครอง ใน20เปอร์เซ็นต์นี้ คือต้นเหตุของปันหา ที่ก่อให้เกิด การปล้นเงินปล้นทอง ปล้นทรัพย์สินต่างๆ
ของเด็กเยาว์ชน ทั้งนี้ทั้งนั้น มันก้ขึ้นกับการควบคุมดูเเลเอาใจใส่ของผุ้ปกครองด้วย ผมไม่ได้บอกว่าคุณต้องให้ในสิ่งที่เด้กต้องการไปซะทุกอย่างน้ะ
ผมเเค่อยากบอกว่า ให้คุณดูบ้าง ว่าเด็กชอบอะไรยังไง ค่อยๆสนับสนุน เท่าที่มี ถ้าเกิดคุณไม่มีในสิ่งที่เขาต้องการ คุณก้ต้องสอนเขาว่า ต้องทำยังงี้ๆ ทำในสิ่งที่ถุกต้องน้ะครับ ต้องสั่งสอนเขาตั่งเเต่เด้กเลยว่า โตมาต้องยังไงๆ ทำแบบไหน อย่าไปบังคับเขาครับ ว่าเขาต้องเป้นยังงี้ๆน้ะ ถ้าคุณบังคับเขายังงี้
ดีก้ดีไปครับ โดยส่วนตัวของผม ผมอยากเป็นนักกีฬา E-SPORT มันคืออะไร เด็กเล่นเกมส์ด้วยกันคงรู้ การที่ผมอยากเป็น นั่นแหละครับ คือจุดมุ่งหมายของผม เพราะผมรู้ว่าผมอยากเป็นอะไร เด็กเล่นเกมส์ที่ไร้ตัวตนอย่างผม คิดได้เเค่นี้ก้เก่งเเล้วครับ ผมอยากพุดในนามเด็กติดเกมส์ทุกๆคน
เลยว่า ผมอยากให้พวกคุณรับฟังเด็กติดเกมส์อย่างผมบ้าง ไม่ไช่ว่าบังคับให้ผมเรียนอย่างเดียว โดยส่วนตัวผม ตามที่ผมได้รับข้อมูลต่างๆที่เข้ามาในหัวสมอง ผมได้ทราบมาว่า มีทฎษดีมากมาย ที่ออกมาบอกว่า เราทำงานเพื่อเเลกกับเงินเดินเดือนละหมื่นกว่าๆ หรือเฉลี่ยวันล้ะ300-400บาทหรอ
ซึ่งบางงานกับบางคน คนที่ไปทำงานงานนั้น อาจจะไม่ได้ชอบในงานที่เขาทำ อาจะเป็นเพราะ เขาไม่มีตัวเลือก เขาหางานไม่ได้ หรืองานที่เขาหาได้ มันห่างจากครอบครัวของเขา คุณคิดว่า แค่ห่างนิดห่างหน่อย มันจะอะไรนักหนา คุณลองคิดดูครับ ถ้าเกิดเขาไม่ได้อยู่กับครอบครัว ใครจะอบรมณ์ดูเเลเขา
เเม้เเต่คนที่มีเงินทองเป็นล้านๆ ถ้าเกิดคุรไม่ดุเเลลุกคุณมันก็ก่อให้เกิดปันหาได้ครับ คนทุกคนบนโลกมีสมองหมด ผมอยากให้ทุกคนที่อ่านกระทู้ของผมคิด น้ะครับ เด็กติดเกมส์ก้มีดีเหมือนกัน ดีไม่ดี เขาอาจจะสร้างในสิ่งที่คุณคาดไม่ถึง
http://www.thaiesports.co.th/ นี่คือเว็บไซต์ e-sport thailand ลองเข้าไปดูกันน้ะครับ ว่าเด็กไทยสร้างอะไรให้กับประเทศบ้าง
โดยส่วนตัวของผมนับตั่งเเต่รู้จักกับเกมส์ออนไลน์มา แน่นอนเลยคือไม่มีใครรุ้ว่าผมทำอะไร ไม่มีใครคิดที่จะสงสัยว่าผมเล่นเกมส์เพื่ออะไร
แต่พวกคุณ ผู้ใหญ่ทั้งหลาย มองว่าพวกผมติดเกมส์ งั้นหรอ พวกคุรเคยมองบ้างไหม ว่าพวกผมพยายามที่จะทำอะไร ผมโดนมองว่าเป็นเด็กติดเกมส์มาโดยตลอด ไม่ว่าจะทั้งพ่อเเม่พี่น้อง ครู อาจารย์ หรือเพื่อนด้วยกันเอง พวกเขาพยายามบอกให้ผมตั่งใจเรียน
ซึ่งตัวผมเอง คนเขียนกระทู้ ผมเรียนสุดสมองของผมที่จะรับได้เเล้วครับ ต่อให้คุณบังคับให้ผมทำในสิ่งที่ผมไม่ชอบและไม่อยากฝืนที่จะชอบ คุณบังคับให้ผมชอบแค่ไหน ผมบอกเลย สิ่งที่คุณพยายามทำ เท่ากับ 0 ผมอยากถามครับว่า ที่คุณบอกให้ผมตั่งใจเรียน เเล้วพวกคุรหล่ะ ถูกโดนบังคับ บอกว่าตั่งใจเรียนๆ เหมือนกันไช่ไหม แล้วผมอยากจะถามว่า พวกคุณทำยังไง พวกคุณทำตามคนที่เเนะนำหรอ มันมีครับ ผมไม่เถียง แต่ก้ไม่ไช่ซะทุกคนจริงไหม
เพราะฉะนั้น พวกผม เด้กติดเกมส์ ก้เหมือนกับพวกคุณแหละครับ อาจมีเเตกต่างกันไปบ้าง อันนี้มันก้เเล้วเเต่คนครับ
ผมเอง ยังไม่รู้เลย ว่าเรียนไปเพื่ออะไร ผมคิดได้เเค่ว่า เรียนเพื่อให้ไม่มีใครดูถูกซึ่งในสมัยนี้ เพียงเเค่คุณอายุมากกว่าเเต่เรียนอยู่ในระดับชั้นที่ไม่เท่ากับอายุ ง่ายๆ คือคุณเรียนกับรุ่นน้อง คุณก้โดนรุ่นน้องตบหัวเล่นได้เเล้วครับ
ความฝันของผม เด็กติดเกมส์คนนี้ คือผมได้เป็นนักกีฬาE-SPORT และมีร้านอินเตอร์เน็ตเป็นของตัวเอง เเน่อยู่เเล้วครับ มันไม่ง่าย
แต่ในเมื่อมันคือสิ่งที่ผมเลือกที่จะทำมันไปตลอดชีวิต ผมก้จะทำมันให้ได้ครับ ผมขอเสริมท้ายอีกหน่อย
ในช่วงปวช.1 ของผมที่ผ่านมาผมได้เจอคนมากมายหลายรุปแบบ ดีชั่วก้ว่ากันไป เจอทั้งพวกอันธพาล ที่มายุ่งกับผม หรือพวกที่ไม่ชอบผม ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงที่ผ่านการมีลุกมาเเล้ว ผมเจอมาหมดครับ แต่ผมก้ผ่านมันมาได้ ด้วยความคิดที่ว่า จะเอาใบจบเเค่นั้น บวกกับความฝันที่ว่า ทำงานซักระยะ ควบคู่ไปกับสิ่งที่ตัวเองชอบ เเละก้เปิดร้านอินเตอร์เน็ตหาเลี้ยงครอบครัวต่อไป
***ขอบคุณที่รับฟัง ขอบคุณครับ***
#ยังไงก้เเสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องราวที่ผมเล่าได้น้ะครับ
#เเรื่องที่ผมเล่ามาทั้งหมดนี้เป็นเรื่อจริงเกิดขึ้นจริง ไม่มีการเสริมอะไรใดๆทั้งสิ้น ยังไงก้ขอขอบคุณที่รับฟังครับผม