"ใครว่าซอมบี้ว่องไวราวกับเดอะแฟลซซุเปอร์ฮีโร่ค่ายดีซีคอมมิคส์ล่ะ แม้ว่าในภาพยนตร์ส่วนใหญ่พูดถึงซอมบี้ที่ถูกตกแต่งไปด้วยความโอเวอร์อลังการงานสร้าง แท้จริงแล้วซอมบี้เป็นเพียงแค่การจินตนาการอันล้ำยุคตั้งแต่ยุคกลางปี 80 ซึ่งหลายคนเชื่อว่าซอมบี้มันน่ากลัว"
ผมคิดแบบนี้ครับ สำหรับการตอบคอมเม้นในกระทู้ที่ถูกตั้งขึ้นจากชายนิรนามคนหนึ่งบนเว็บไซต์ชื่อดัง
ผมชื่อ "ไม้" ครับ เป็นคนต่างจังหวัดในภาคใต้ แต่มาเรียนต่อปริญญาตรีที่กรุงเทพฯ
ก้าวแรกและก้าวครั้งยิ่งใหญ่ที่ผมเดินทางจากบ้าน และห่างไกลจากครอบครัวที่ผมคิดว่ามันอบอุ่นมากไปเสียด้วยซ้ำ
"ตั้งใจเรียนนะลูกนะ เอาใบปริญญากลับมาให้พ่อแม่ได้ภูมิใจ อย่าเถลไถลนะลูกนะ แม่เป็นห่วง"
คำร่ำลาของคุณแม่ที่ปลอบใจผมหลังจากที่ได้รับความยินดีที่ผมได้สอบติดในมหา'ลัยที่ผมหวังไว้ แต่ในวันก่อนจะเดินทาง คุณแม่ตื่นเต้นจนแทบจะไม่ได้นอนเลย ผมค่อนข้างเป็นห่วงท่านมากแต่ก็เอาเถอะ เพราะเราอยู่กับพ่อแม่กันมาตลอดเกือบ 19 ปี
อยู่ในโอวาสของพวกท่านตลอดจนจบมัธยมปลาย ยังไงผมก็ทำให้พ่อแม่ภูมิใจมาแล้วครั้งนึง ผมก็จะพยายามทำต่อไปครับ
เมื่อผมก้าวลงจากรถทัวร์ก็รู้สึกอบอ้าวอย่างมาก
'อากาศในกรุงเทพฯ ร้อนชะมัด' ผมคิดในใจ ก่อนที่จะมีชายคนหนึ่งยื่นมือมาถือกระเป๋าของผม
"ตามพี่มานะน้อง"
อ้าว!? ใครละนี่ เราไม่มีญาติเลยสักคนนี่
"เอิ่ม... ขอโทษครับ ผม..."
เขาหันหน้าคมเข้มของเขามาพร้อมกับรอยยิ้มที่มั่นใจว่าตัวเองหล่อที่สุดแล้ว
"ตามพี่มาเถอะ. น้องไม้."
ห่ะ... พี่ยุทธ ดาราชื่อดังที่เคยไปเยี่ยมบ้านช่วงน้ำท่วมปีที่แล้วนี่
"เอ่อ... พี่ยุทธ"
เขากวักมือส่งสัญญาณให้ตามไป ผมก็เร่งฝีเท้าอย่างเต็มที่ ก่อนจะขึ้นรถสปอร์ตหรูคันสีแดงพร้อมสัมภาระของผม แล้วเขาก็หยิบแว่นดำจากช่องเก็บของหน้ารถมาใส่
"มากรุงเทพฯ ครั้งแรกสินะ."
เขาพูดกับผมพร้อมรอยยิ้มอ่อนนุ่ม
"เอ่อ... ครับ" ผมตอบไปด้วยความมึนงง ซึ่งในสถานการณ์ที่ผมไม่นึกมาก่อนว่าจะได้ใกล้ชิดกับดาราที่เป็นไอดอลของผมตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้น
"มีที่พักหรือยังไม้. ถ้าไม่มีเดี๋ยวพี่จะช่วยหาให้."
"เอ่อ... ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมีแผนจะไปมหา'ลัยก่อนน่ะครับ"
"มหา'ลัยไหน. เดี๋ยวพี่พาไปเอง."
"เอ่อ... ไม่เป็นไรครับ รบกวนพี่ยุทธเปล่าๆ"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก. พี่ว่างอยู่แล้ววันนี้. ไหนๆ ก็อุตส่าห์มารับถึงที่. พี่จะได้ส่งถึงที่ด้วย."
'เอ่อ... คือว่านะ พี่ยุทธเป็นถึงดารา แถมยังเคยไปช่วยเหลือประชาชนยามเดือดร้อน ยิ่งตอนนี้ด้วยแล้ว เขากำลังจะพาเราไปส่งถึงห้อง' ผมคิดเหตุและผลที่พี่ยุทธมารับถึงที่ แล้วเขารู้ได้อย่างไรว่าผมมากรุงเทพฯ
"ว่าไง. น้องไม้. จะให้ไปมหา'ลัยแถวไหน."
"เอ่อ... มหา'ลัยรามฯ ครับ คณะวิทย์ฯ"
"ว้าว!? เรียนคณะวิทย์ฯ ซะด้วย. พี่จบจากรามฯ คณะนิเทศน์ฯ. ตอนนี้เราเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันแล้วนะ. ไม่ใช่คนอื่นคนไกล."
'เอ่อ... คือว่านะ ถามกูบ้างมั้ยว่าอยากได้รุ่นพี่หรือป่าว'
"ว่าแต่พี่ยุทธมาทำอะไรที่หมอชิตครับ"
"อ่อ. พอดีว่าพี่มาทำธุระนิดหน่อย.(ตอบไม่ถูกเพราะไม่คิดว่าจะโดนกระหน่ำถาม) อ่ะ. หิวหรือยัง. พอดีเบาะหลังมีเค้กอยู่กล่องนึง. ว่าจะเอาไปฝากคนที่รู้จักน่ะ.(จริงๆ วางแผนจะมารับตั้งแต่แรกแล้ว)"
ผมสาดสายตาไปเบาะหลังรถ :0 แม่เจ้า... เค้ก หรือหมอนฟ่ะนั่น ก้อนบะเริ่ม ข้างๆ มีดอกกุหลาบช่อไร่เรี่ยนอนระนาบกับเบาะ ซึ่งมีการ์ดใบหนึ่งห้อยโตงเตงอยู่
"ไม้ลองหยิบการ์ดมาดูสิ."
'เอาแล้วไงไอ้ไม้ โดนทะลวงแน่ๆ งานนี้' ผมลังเลอยู่ซักพักใหญ่ๆ ก่อนจะเอ่ยปากถามจุดประสงค์ที่พี่ยุทธมารับผมในวันนี้
"เอ่อ... พี่ยุทธจงใจจะมารับผมใช่มั้ย"
ได้ผลเกินคาด พี่แกเหยียบเบรคกะทันหัน แล้วหันมาหาผม แต่ไม่ทันไรเสียงแตรรถก็ระงมดังอยู่ด้านหลัง.
[ติดตามตอนต่อไป.]
(ยังไม่มีชื่อเรื่องเลย) แต่ที่ตั้งกระทู้นี้คือ มันอาจจะเป็นนิยายไปก็ได้ละมั้งนะ...
ผมคิดแบบนี้ครับ สำหรับการตอบคอมเม้นในกระทู้ที่ถูกตั้งขึ้นจากชายนิรนามคนหนึ่งบนเว็บไซต์ชื่อดัง
ผมชื่อ "ไม้" ครับ เป็นคนต่างจังหวัดในภาคใต้ แต่มาเรียนต่อปริญญาตรีที่กรุงเทพฯ
ก้าวแรกและก้าวครั้งยิ่งใหญ่ที่ผมเดินทางจากบ้าน และห่างไกลจากครอบครัวที่ผมคิดว่ามันอบอุ่นมากไปเสียด้วยซ้ำ
"ตั้งใจเรียนนะลูกนะ เอาใบปริญญากลับมาให้พ่อแม่ได้ภูมิใจ อย่าเถลไถลนะลูกนะ แม่เป็นห่วง"
คำร่ำลาของคุณแม่ที่ปลอบใจผมหลังจากที่ได้รับความยินดีที่ผมได้สอบติดในมหา'ลัยที่ผมหวังไว้ แต่ในวันก่อนจะเดินทาง คุณแม่ตื่นเต้นจนแทบจะไม่ได้นอนเลย ผมค่อนข้างเป็นห่วงท่านมากแต่ก็เอาเถอะ เพราะเราอยู่กับพ่อแม่กันมาตลอดเกือบ 19 ปี
อยู่ในโอวาสของพวกท่านตลอดจนจบมัธยมปลาย ยังไงผมก็ทำให้พ่อแม่ภูมิใจมาแล้วครั้งนึง ผมก็จะพยายามทำต่อไปครับ
เมื่อผมก้าวลงจากรถทัวร์ก็รู้สึกอบอ้าวอย่างมาก
'อากาศในกรุงเทพฯ ร้อนชะมัด' ผมคิดในใจ ก่อนที่จะมีชายคนหนึ่งยื่นมือมาถือกระเป๋าของผม
"ตามพี่มานะน้อง"
อ้าว!? ใครละนี่ เราไม่มีญาติเลยสักคนนี่
"เอิ่ม... ขอโทษครับ ผม..."
เขาหันหน้าคมเข้มของเขามาพร้อมกับรอยยิ้มที่มั่นใจว่าตัวเองหล่อที่สุดแล้ว
"ตามพี่มาเถอะ. น้องไม้."
ห่ะ... พี่ยุทธ ดาราชื่อดังที่เคยไปเยี่ยมบ้านช่วงน้ำท่วมปีที่แล้วนี่
"เอ่อ... พี่ยุทธ"
เขากวักมือส่งสัญญาณให้ตามไป ผมก็เร่งฝีเท้าอย่างเต็มที่ ก่อนจะขึ้นรถสปอร์ตหรูคันสีแดงพร้อมสัมภาระของผม แล้วเขาก็หยิบแว่นดำจากช่องเก็บของหน้ารถมาใส่
"มากรุงเทพฯ ครั้งแรกสินะ."
เขาพูดกับผมพร้อมรอยยิ้มอ่อนนุ่ม
"เอ่อ... ครับ" ผมตอบไปด้วยความมึนงง ซึ่งในสถานการณ์ที่ผมไม่นึกมาก่อนว่าจะได้ใกล้ชิดกับดาราที่เป็นไอดอลของผมตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้น
"มีที่พักหรือยังไม้. ถ้าไม่มีเดี๋ยวพี่จะช่วยหาให้."
"เอ่อ... ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมีแผนจะไปมหา'ลัยก่อนน่ะครับ"
"มหา'ลัยไหน. เดี๋ยวพี่พาไปเอง."
"เอ่อ... ไม่เป็นไรครับ รบกวนพี่ยุทธเปล่าๆ"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก. พี่ว่างอยู่แล้ววันนี้. ไหนๆ ก็อุตส่าห์มารับถึงที่. พี่จะได้ส่งถึงที่ด้วย."
'เอ่อ... คือว่านะ พี่ยุทธเป็นถึงดารา แถมยังเคยไปช่วยเหลือประชาชนยามเดือดร้อน ยิ่งตอนนี้ด้วยแล้ว เขากำลังจะพาเราไปส่งถึงห้อง' ผมคิดเหตุและผลที่พี่ยุทธมารับถึงที่ แล้วเขารู้ได้อย่างไรว่าผมมากรุงเทพฯ
"ว่าไง. น้องไม้. จะให้ไปมหา'ลัยแถวไหน."
"เอ่อ... มหา'ลัยรามฯ ครับ คณะวิทย์ฯ"
"ว้าว!? เรียนคณะวิทย์ฯ ซะด้วย. พี่จบจากรามฯ คณะนิเทศน์ฯ. ตอนนี้เราเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันแล้วนะ. ไม่ใช่คนอื่นคนไกล."
'เอ่อ... คือว่านะ ถามกูบ้างมั้ยว่าอยากได้รุ่นพี่หรือป่าว'
"ว่าแต่พี่ยุทธมาทำอะไรที่หมอชิตครับ"
"อ่อ. พอดีว่าพี่มาทำธุระนิดหน่อย.(ตอบไม่ถูกเพราะไม่คิดว่าจะโดนกระหน่ำถาม) อ่ะ. หิวหรือยัง. พอดีเบาะหลังมีเค้กอยู่กล่องนึง. ว่าจะเอาไปฝากคนที่รู้จักน่ะ.(จริงๆ วางแผนจะมารับตั้งแต่แรกแล้ว)"
ผมสาดสายตาไปเบาะหลังรถ :0 แม่เจ้า... เค้ก หรือหมอนฟ่ะนั่น ก้อนบะเริ่ม ข้างๆ มีดอกกุหลาบช่อไร่เรี่ยนอนระนาบกับเบาะ ซึ่งมีการ์ดใบหนึ่งห้อยโตงเตงอยู่
"ไม้ลองหยิบการ์ดมาดูสิ."
'เอาแล้วไงไอ้ไม้ โดนทะลวงแน่ๆ งานนี้' ผมลังเลอยู่ซักพักใหญ่ๆ ก่อนจะเอ่ยปากถามจุดประสงค์ที่พี่ยุทธมารับผมในวันนี้
"เอ่อ... พี่ยุทธจงใจจะมารับผมใช่มั้ย"
ได้ผลเกินคาด พี่แกเหยียบเบรคกะทันหัน แล้วหันมาหาผม แต่ไม่ทันไรเสียงแตรรถก็ระงมดังอยู่ด้านหลัง.
[ติดตามตอนต่อไป.]