สวัสดีครับ วันนี้ผมขอเล่าเรื่องของตัวเอง ให้ทุกท่านได้ฟังนะครับ (โปรดอ่านอย่างมีวิจารณญาณ)
ผมชื่อ ว (ขอใช้เป็นตัวย่อ) ครับ เคยมีแฟนสมัยมัธยมชื่อว่า จ จ จะโตกว่าผม 1 ปี เราคบกันตั้งแต่ผม ม.5 ระหว่างเรามีโมเมนต์เหมือนคนเป็นแฟนกันทั่วไป เจอกันทุกวัน กินข้าวด้วยกัน เดินกลับบ้านด้วยกัน ส่วนตัวตอนนั้นผมเล่นกีฬา+ดนตรีด้วย ช่วงนั้นเลยมีคนรู้จักค่อนข้างเยอะ (แต่ส่วนตัวไม่ได้หน้าดีอะไร เน้นหล่อที่ความสามารถครับ) ส่วน จ นั้น เป็น ผู้หญิงหน้าคม สวยแบบไทยๆ ผิวขาว ตัวเล็ก สูงราว 158 cm ซึ่งผู้ชายส่วนใหญ่ชอบ ดังนั้นการที่เราทั้งคู่คบกันจึงมีหลายคนรู้จัก วันเวลาผ่านไปจนกระทั่ง จ จะสอบเข้ามหาวิทยาลัย เรา 2 คนเริ่มคุยกันน้อยลงเพราะ จ ต้องอ่านหนังสือ ส่วนผมก็ยังใช้ชีวิตเด็ก ม.ปลาย ธรรมดาทั่วไปครับ ผลที่ออกมา คือ จ ติดพยาบาลครับ เราก็ยินดีด้วย ตอนนั้นมีแฟนเป็นพยาบาลรู้สึกว่าเท่มาก วันงานเลี้ยงปัจฉิมของ จ ผมมีโอกาสได้เล่นดนตรีฉลองในงานด้วย วันนั้นผมเล่นเพลง "ไม่เคยจะห่างกัน" มอบให้ จ ฟัง แต่แล้วเมื่อ จ ไปเรียน ด้วยระยะห่างกับเวลาทำให้เราคุยกันน้อยลง ห่างกันมากขึ้น ซึ่งตอนนั้นอาจจะยังไม่รู้ว่า การเรียนมหาลัยมันหนักแค่ไหน ทำให้เริ่มมีการทะเลาะกันบ่อยขึ้น เนื่องจากเราไม่เข้าใจกัน เรื่องของเรากะท่อนกะแท่นมา 1 ปี จนกระทั่งผมเข้าเรียนมหาลัยวิทยาลัย ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ผมเลือกเรียนไกลบ้าน ดังนั้นสิ่งที่ตามมาคือ ระยะห่างและเวลาของผมกับ จ ยิ่งไม่สัมพันธ์กันมากขึ้น เป็นทำให้เลิกรากันไป สาเหตุที่เลิกกันตอนนั้นคือ เราห่างกัน และ ไม่มีเวลา แค่นั้นจริงๆ เราไม่เคยผิดใจกันเรื่อง บุคคลที่ 3 หรือ เรื่องนิสัยใจคอเลย ระยะเวลาผ่านไป 4 ปี เต็มครับ จ จบออกมาทำงานแล้ว ส่วนผมกำลังจะจบการศึกษาชั้นปีที่ 4 ซึ่งระหว่างนั้นเราไม่มีการติดต่อใดๆต่อกันเลย แล้วเหตุบังเอิญก็เกิดขึ้น....
ผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ (ไม่ร้ายแรง) ทำให้ต้องไปทำแผลที่โรงพยาบาล ซึ่งช่วงที่ผมกลับจากมหาลัยวิทยาลัยเลยมีโอกาสไปทำแผลที่โรงพยาบาลจังหวัดที่บ้าน ตอนนั้นก็เล่นเฟสบุ๊ค เช็คอิน โรงพยาบาลตามประสา สักพัก มีเสียงแชทดังขึ้น เป็นแชทของ จ ถามว่า "เป็นไรทำไมถึงต้องมา รพ" ตอนนั้นก็อึ้ง+ไม่คิดว่าจะทักมา เลยตอบกลับไปว่า " มาทำแผลน่ะ " นี่เป็นจุดเริ่มต้นของการกลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบ 4 ปี วันแรกเราแค่คุยผ่านทางแชท พออีกวัน ผมมาทำแผลที่ รพ ซึ่งคราวนี้ จ รู้แล้วว่าผมมา เราก็คุยกันผ่านทางแชทว่า "ผมอยู่หน้าห้องทำแผลนะ กำลังจะเข้าไปทำแผล" จ ตอบกลับมาว่า " โอเค " แค่นั้นสั้นๆ ผมก็เดินเข้าไปห้องทำแผล หลังจากนั้นไม่ถึง 2 นาที จ เดินเข้ามาในห้องทำแผลด้วยชุดทำงานสีขาว ซึ่งตอนนั้นทำให้ผมอึ้งไปชั่วขณะ แต่ จ ไม่ได้มาทำแผลให้ผมหรอกครับ มายืนดูและแซว ทำแผลเสร็จก็เดินออกมาส่งผมหน้าตึก ระหว่างนั้นเราคุยกันช่วงสั้นๆ ตอนนั้นผมรู้สึกว่านึกถึงวันเก่าๆที่เคยมีเหตุการณ์ลักษณะเดียวกัน แต่ก็ต้องเก็บไว้พยายามไม่คิดอะไร จนกระทั่งคืนนั้นเราคุยผ่านทางแชทนัดกันไปกินข้าวสักมื้อก่อนผมกลับมหาวิทยาลัย เราคุยกันหลายเรื่องครับ แต่คุยกันในเรื่องปัจจุบันว่าแต่ละคนเป็นยังไงบ้าง อนาคตของแต่ละคนจะทำอย่างไรต่อ เหมือนช่วงเวลานั้นมันย้อนความรู้สึกเก่าๆกลับมา เราคุยกันเป็น ผู้ใหญ่มากขึ้นความรู้สึกมันละมุนไปหมด จนถึงวันที่เรานัดกันไปกินข้าว ถึงร้านอาหารเราก็ทำตัวตามปกติเหมือนที่เคยเป็น เคยเป็นยังไงก็ยังเป็นอย่างนั้น พูดคุยกันตามประสา จนบทสนทนาเข้าเรื่องอดีต สมัยมัธยม สมัยก่อนเป็นยังไง จนมาถึงช่วงเวลาที่เราหายไป เราผ่านอะไรเจอะไรมาบ้าง ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนเราทั้งคู่โตขึ้น มีจุดยืนของตัวเอง ผ่านเรื่องราวต่างๆ ซึ่งมันทำให้เราเหมือนเข้าใจกันมากขึ้น เรื่องที่เคยไม่เข้าใจกันตอนนั้นกลับรู้สึกว่าเราเข้าใจและคิดได้ ความรู้สึกเก่าๆมันไหลย้อนกลับมา มันเป็นห้วงเวลาที่มีรู้สึกดีมากๆๆ ซึ่ง จ บอกว่า "รุ้ไหม ว่าตอนนี้อ่ะ มันยังเอิญมากแค่ไหน" เราบอกว่า "ไม่รู้เหมือนกัน บังเอิญยังไงเหรอ" จ บอกว่า "วันเนี่ย เมื่อ 5 ปีที่แล้ว คือ วันที่เริ่มคุยกัน รู้จักกัน เป็นวันที่ โพสสเตตัสถึงกัน (เพราะเฟสบุ๊คมันแจ้งเตือน) เมื่อ 4 ปีก่อนเป็นวันที่เราเริ่มมีปัญหาต่อกัน ...(อีก 3-4 อย่างจำไม่ได้).. " ผมเลยบอกว่า " มันบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ " จ บอกว่า "ใช่ แล้วช่วงนี้ในรอบ 4 ปี เรากลับมาเจอกัน และ กินข้าว มื้อแรก ก็ช่วงที่เราเริ่มต้นคุยกันไปกินข้าวด้วยกัน เหมือนเวลาตอนนั้นมันเดินต่อ " ผมเลยบอกว่า "มันอาจจะแค่บังเอิญก็ได้มั้ง แต่ ว ก็รู้สึกดีนะ แหม่ ถ้าตอนนี้ยังเป็นแฟนกัน ก็โคตรโรแมนติกเลย" เชื่อไหมครับ มันเหมือนในหนังเลย ซึ่งทางร้านอาหารที่ดนตรีสด แล้วเพลงที่เล่นขึ้นมาตอนนั้นคือเพลง "ไมเ่คยจะห่างกัน" ในใจผมคิดว่า (อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น) บรรยากาศที่โต๊ะมันเงียบและเชื่อว่า ต่างคนต่างรู้สึกว่า บรรยากาศดีดีของวันวานมันกำลังย้อนมาเรารู้สึกรับรู้ได้เต็มๆ มันอินมากๆครับ เหมือนฝัน
แต่ฝันไม่คำว่านิรันดร์ครับ เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นเสียงโทรศัพท์ของแฟนคนปัจจุบันของผม (ก่อนหน้านั้น ผมกับแฟนคนปัจจุบันเราห่างกันเพราะมีเรื่องไม่เข้าใจกัน และแน่นอน เธอยังไม่รู้เรื่องที่ผมมากินข้าวกับ จ เล่ามาถึงตอนนี้ผมเลยกลายเป็นคนเลวไปเลยใช่ไหมครับ ขอโทษต่อทุกท่านด้วยนะครับ ปัจจุบันผมมีแฟนเป็นพยาบาลเหมือนกัน เพราะอย่างนี้ผมถึงเข้าใจวิถีการทำงานของพยาบาลก็ได้ โดยเฉพาะเรื่องที่ต้องการคนเข้าใจและไม่มีเวลาเลย รวมถึงคนเทคแคร์ด้วย) ทำให้บรรยากาศตอนนั้นจากฝันกลายเป็นโลกความจริงทันที สีหน้าของแต่ละคนเปลี่ยนไป และตัดสินใจเช็คบิลกลับเลย ช่วงขับรถกลับเราคุยกันช่วงสั้นๆ ว่า และเรารู้ในใจว่าตอนที่กลับมาเจอกันอีกครั้ง เรารู้สึกดีต่อกันมากๆ แต่เพราะปัจจุบัน ผมมีแฟนใหม่แล้วทำให้เรื่องของเรามันกลับไปถึงจุดเดิมไม่ได้ จ พูดขึ้น "เราไม่น่าทำแบบนี้เลยเนาะ สุดท้ายคนที่เจ็บเอง คือ จ มากกว่า และ จ ไม่อยากให้แฟนใหม่ ว ต้องเสียใจด้วย " ผมเลยพุดว่า " จ ไม่ผิดหรอก เพราะตอนแรก จ ไม่รู้ ว ต่างหากที่ผิดเอง ทั้งๆที่รู้อยุ่ในใจ แต่ก็ปล่อยเรื่องเป็นแบบนี้ " จ พูดต่อว่า " ว รู้ไหม ว โตขึ้นมากนะ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ว คงไม่สนใจหรอก อีกคนจะรู้สึกยังไง ทำไมตอนนั้นถึงไม่เป็นแบบนี้" ผมพูดว่า " เพราะตอนนั้น ว อาจจะยังเด็กไม่รู้อะไร แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว" จ พุดว่า "ถ้า ว เป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนนั้น ว อาจจะเป็นคนที่ใช่สำหรับ จ ก็ได้ ความจริงตอนนี้ก็เหมือนจะใช่นะ " ผมเลยพูดว่า " จ คนที่ใช่ แต่มาในเวลาที่ไม่ใช่ มันก็คือคนที่ไม่ใช่นะ ตอนนี้ ว มีแฟนแล้ว " จ พูด(แกมหยอก)ว่า " งั้น จ ยังรอได้ใช่ไหม " ผมพูดว่า "ถ่านเก่าแล้ว มันคงไม่ติดแล้วล่ะ" ถึงตอนนี้เราชับรถมาถึงหน้าหอ จ พอดี จ หันมาบอกขอบคุณนะ และลงจากรถไป หลังจากนั้น เราไม่มีการสนทนาใดๆทั้งสิ้นเงียบหายไปเหมือนตอนนั้น
เหลือแต่ความรู้สึกดีดีทิ้งไว้ให้แก่กัน
บางครั้งเหมือนดวงเล่นตลกกับเราเหมือนเป็นบททดสอบและเป็นสิ่งสอนใจว่า เราควรหนักแน่นและซื่อสัตย์มากแค่ไหน เรื่องทั้งหมดที่นำมาเล่าเพื่อบอกต่อเพื่อความบันเทิงทางอารมณ์เท่านั้น การกระทำของผมเป็นสิ่งที่ผิดต่อความรุ้สึกของคนปัจจุบันอย่างมาก และ ณ เวลานี้ผมเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟังแล้ว ซึ่งเขารับการกระทำได้ ซึ่งทำให้ผมคิดได้ว่า การที่จะมีใครสักคนที่รับการกระทำของเราได้ขนาดนี้ถ้าไม่ให้ใจกันจริงๆคงรับกันยาก และทำให้ผมรู้ว่าผมควรจะทำตัวอย่างไร ชีวิตคนเรามันมีแต่ต้องเดินหน้า ซึ่งอดีตเป็นเพียงสิ่งเตือนใจ รักษาสิ่งดีดีในปัจจุบันไว้อย่าให้ผิดพลาดเหมือนอดีต
ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามา (ด่าได้แต่อย่างแรง) ผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยครับ
แฟนเก่า มีผลต่อตัวคุณมากแค่ไหน??
ผมชื่อ ว (ขอใช้เป็นตัวย่อ) ครับ เคยมีแฟนสมัยมัธยมชื่อว่า จ จ จะโตกว่าผม 1 ปี เราคบกันตั้งแต่ผม ม.5 ระหว่างเรามีโมเมนต์เหมือนคนเป็นแฟนกันทั่วไป เจอกันทุกวัน กินข้าวด้วยกัน เดินกลับบ้านด้วยกัน ส่วนตัวตอนนั้นผมเล่นกีฬา+ดนตรีด้วย ช่วงนั้นเลยมีคนรู้จักค่อนข้างเยอะ (แต่ส่วนตัวไม่ได้หน้าดีอะไร เน้นหล่อที่ความสามารถครับ) ส่วน จ นั้น เป็น ผู้หญิงหน้าคม สวยแบบไทยๆ ผิวขาว ตัวเล็ก สูงราว 158 cm ซึ่งผู้ชายส่วนใหญ่ชอบ ดังนั้นการที่เราทั้งคู่คบกันจึงมีหลายคนรู้จัก วันเวลาผ่านไปจนกระทั่ง จ จะสอบเข้ามหาวิทยาลัย เรา 2 คนเริ่มคุยกันน้อยลงเพราะ จ ต้องอ่านหนังสือ ส่วนผมก็ยังใช้ชีวิตเด็ก ม.ปลาย ธรรมดาทั่วไปครับ ผลที่ออกมา คือ จ ติดพยาบาลครับ เราก็ยินดีด้วย ตอนนั้นมีแฟนเป็นพยาบาลรู้สึกว่าเท่มาก วันงานเลี้ยงปัจฉิมของ จ ผมมีโอกาสได้เล่นดนตรีฉลองในงานด้วย วันนั้นผมเล่นเพลง "ไม่เคยจะห่างกัน" มอบให้ จ ฟัง แต่แล้วเมื่อ จ ไปเรียน ด้วยระยะห่างกับเวลาทำให้เราคุยกันน้อยลง ห่างกันมากขึ้น ซึ่งตอนนั้นอาจจะยังไม่รู้ว่า การเรียนมหาลัยมันหนักแค่ไหน ทำให้เริ่มมีการทะเลาะกันบ่อยขึ้น เนื่องจากเราไม่เข้าใจกัน เรื่องของเรากะท่อนกะแท่นมา 1 ปี จนกระทั่งผมเข้าเรียนมหาลัยวิทยาลัย ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ผมเลือกเรียนไกลบ้าน ดังนั้นสิ่งที่ตามมาคือ ระยะห่างและเวลาของผมกับ จ ยิ่งไม่สัมพันธ์กันมากขึ้น เป็นทำให้เลิกรากันไป สาเหตุที่เลิกกันตอนนั้นคือ เราห่างกัน และ ไม่มีเวลา แค่นั้นจริงๆ เราไม่เคยผิดใจกันเรื่อง บุคคลที่ 3 หรือ เรื่องนิสัยใจคอเลย ระยะเวลาผ่านไป 4 ปี เต็มครับ จ จบออกมาทำงานแล้ว ส่วนผมกำลังจะจบการศึกษาชั้นปีที่ 4 ซึ่งระหว่างนั้นเราไม่มีการติดต่อใดๆต่อกันเลย แล้วเหตุบังเอิญก็เกิดขึ้น....
ผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ (ไม่ร้ายแรง) ทำให้ต้องไปทำแผลที่โรงพยาบาล ซึ่งช่วงที่ผมกลับจากมหาลัยวิทยาลัยเลยมีโอกาสไปทำแผลที่โรงพยาบาลจังหวัดที่บ้าน ตอนนั้นก็เล่นเฟสบุ๊ค เช็คอิน โรงพยาบาลตามประสา สักพัก มีเสียงแชทดังขึ้น เป็นแชทของ จ ถามว่า "เป็นไรทำไมถึงต้องมา รพ" ตอนนั้นก็อึ้ง+ไม่คิดว่าจะทักมา เลยตอบกลับไปว่า " มาทำแผลน่ะ " นี่เป็นจุดเริ่มต้นของการกลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบ 4 ปี วันแรกเราแค่คุยผ่านทางแชท พออีกวัน ผมมาทำแผลที่ รพ ซึ่งคราวนี้ จ รู้แล้วว่าผมมา เราก็คุยกันผ่านทางแชทว่า "ผมอยู่หน้าห้องทำแผลนะ กำลังจะเข้าไปทำแผล" จ ตอบกลับมาว่า " โอเค " แค่นั้นสั้นๆ ผมก็เดินเข้าไปห้องทำแผล หลังจากนั้นไม่ถึง 2 นาที จ เดินเข้ามาในห้องทำแผลด้วยชุดทำงานสีขาว ซึ่งตอนนั้นทำให้ผมอึ้งไปชั่วขณะ แต่ จ ไม่ได้มาทำแผลให้ผมหรอกครับ มายืนดูและแซว ทำแผลเสร็จก็เดินออกมาส่งผมหน้าตึก ระหว่างนั้นเราคุยกันช่วงสั้นๆ ตอนนั้นผมรู้สึกว่านึกถึงวันเก่าๆที่เคยมีเหตุการณ์ลักษณะเดียวกัน แต่ก็ต้องเก็บไว้พยายามไม่คิดอะไร จนกระทั่งคืนนั้นเราคุยผ่านทางแชทนัดกันไปกินข้าวสักมื้อก่อนผมกลับมหาวิทยาลัย เราคุยกันหลายเรื่องครับ แต่คุยกันในเรื่องปัจจุบันว่าแต่ละคนเป็นยังไงบ้าง อนาคตของแต่ละคนจะทำอย่างไรต่อ เหมือนช่วงเวลานั้นมันย้อนความรู้สึกเก่าๆกลับมา เราคุยกันเป็น ผู้ใหญ่มากขึ้นความรู้สึกมันละมุนไปหมด จนถึงวันที่เรานัดกันไปกินข้าว ถึงร้านอาหารเราก็ทำตัวตามปกติเหมือนที่เคยเป็น เคยเป็นยังไงก็ยังเป็นอย่างนั้น พูดคุยกันตามประสา จนบทสนทนาเข้าเรื่องอดีต สมัยมัธยม สมัยก่อนเป็นยังไง จนมาถึงช่วงเวลาที่เราหายไป เราผ่านอะไรเจอะไรมาบ้าง ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนเราทั้งคู่โตขึ้น มีจุดยืนของตัวเอง ผ่านเรื่องราวต่างๆ ซึ่งมันทำให้เราเหมือนเข้าใจกันมากขึ้น เรื่องที่เคยไม่เข้าใจกันตอนนั้นกลับรู้สึกว่าเราเข้าใจและคิดได้ ความรู้สึกเก่าๆมันไหลย้อนกลับมา มันเป็นห้วงเวลาที่มีรู้สึกดีมากๆๆ ซึ่ง จ บอกว่า "รุ้ไหม ว่าตอนนี้อ่ะ มันยังเอิญมากแค่ไหน" เราบอกว่า "ไม่รู้เหมือนกัน บังเอิญยังไงเหรอ" จ บอกว่า "วันเนี่ย เมื่อ 5 ปีที่แล้ว คือ วันที่เริ่มคุยกัน รู้จักกัน เป็นวันที่ โพสสเตตัสถึงกัน (เพราะเฟสบุ๊คมันแจ้งเตือน) เมื่อ 4 ปีก่อนเป็นวันที่เราเริ่มมีปัญหาต่อกัน ...(อีก 3-4 อย่างจำไม่ได้).. " ผมเลยบอกว่า " มันบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ " จ บอกว่า "ใช่ แล้วช่วงนี้ในรอบ 4 ปี เรากลับมาเจอกัน และ กินข้าว มื้อแรก ก็ช่วงที่เราเริ่มต้นคุยกันไปกินข้าวด้วยกัน เหมือนเวลาตอนนั้นมันเดินต่อ " ผมเลยบอกว่า "มันอาจจะแค่บังเอิญก็ได้มั้ง แต่ ว ก็รู้สึกดีนะ แหม่ ถ้าตอนนี้ยังเป็นแฟนกัน ก็โคตรโรแมนติกเลย" เชื่อไหมครับ มันเหมือนในหนังเลย ซึ่งทางร้านอาหารที่ดนตรีสด แล้วเพลงที่เล่นขึ้นมาตอนนั้นคือเพลง "ไมเ่คยจะห่างกัน" ในใจผมคิดว่า (อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น) บรรยากาศที่โต๊ะมันเงียบและเชื่อว่า ต่างคนต่างรู้สึกว่า บรรยากาศดีดีของวันวานมันกำลังย้อนมาเรารู้สึกรับรู้ได้เต็มๆ มันอินมากๆครับ เหมือนฝัน
แต่ฝันไม่คำว่านิรันดร์ครับ เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นเสียงโทรศัพท์ของแฟนคนปัจจุบันของผม (ก่อนหน้านั้น ผมกับแฟนคนปัจจุบันเราห่างกันเพราะมีเรื่องไม่เข้าใจกัน และแน่นอน เธอยังไม่รู้เรื่องที่ผมมากินข้าวกับ จ เล่ามาถึงตอนนี้ผมเลยกลายเป็นคนเลวไปเลยใช่ไหมครับ ขอโทษต่อทุกท่านด้วยนะครับ ปัจจุบันผมมีแฟนเป็นพยาบาลเหมือนกัน เพราะอย่างนี้ผมถึงเข้าใจวิถีการทำงานของพยาบาลก็ได้ โดยเฉพาะเรื่องที่ต้องการคนเข้าใจและไม่มีเวลาเลย รวมถึงคนเทคแคร์ด้วย) ทำให้บรรยากาศตอนนั้นจากฝันกลายเป็นโลกความจริงทันที สีหน้าของแต่ละคนเปลี่ยนไป และตัดสินใจเช็คบิลกลับเลย ช่วงขับรถกลับเราคุยกันช่วงสั้นๆ ว่า และเรารู้ในใจว่าตอนที่กลับมาเจอกันอีกครั้ง เรารู้สึกดีต่อกันมากๆ แต่เพราะปัจจุบัน ผมมีแฟนใหม่แล้วทำให้เรื่องของเรามันกลับไปถึงจุดเดิมไม่ได้ จ พูดขึ้น "เราไม่น่าทำแบบนี้เลยเนาะ สุดท้ายคนที่เจ็บเอง คือ จ มากกว่า และ จ ไม่อยากให้แฟนใหม่ ว ต้องเสียใจด้วย " ผมเลยพุดว่า " จ ไม่ผิดหรอก เพราะตอนแรก จ ไม่รู้ ว ต่างหากที่ผิดเอง ทั้งๆที่รู้อยุ่ในใจ แต่ก็ปล่อยเรื่องเป็นแบบนี้ " จ พูดต่อว่า " ว รู้ไหม ว โตขึ้นมากนะ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ว คงไม่สนใจหรอก อีกคนจะรู้สึกยังไง ทำไมตอนนั้นถึงไม่เป็นแบบนี้" ผมพูดว่า " เพราะตอนนั้น ว อาจจะยังเด็กไม่รู้อะไร แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว" จ พุดว่า "ถ้า ว เป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนนั้น ว อาจจะเป็นคนที่ใช่สำหรับ จ ก็ได้ ความจริงตอนนี้ก็เหมือนจะใช่นะ " ผมเลยพูดว่า " จ คนที่ใช่ แต่มาในเวลาที่ไม่ใช่ มันก็คือคนที่ไม่ใช่นะ ตอนนี้ ว มีแฟนแล้ว " จ พูด(แกมหยอก)ว่า " งั้น จ ยังรอได้ใช่ไหม " ผมพูดว่า "ถ่านเก่าแล้ว มันคงไม่ติดแล้วล่ะ" ถึงตอนนี้เราชับรถมาถึงหน้าหอ จ พอดี จ หันมาบอกขอบคุณนะ และลงจากรถไป หลังจากนั้น เราไม่มีการสนทนาใดๆทั้งสิ้นเงียบหายไปเหมือนตอนนั้น
เหลือแต่ความรู้สึกดีดีทิ้งไว้ให้แก่กัน
บางครั้งเหมือนดวงเล่นตลกกับเราเหมือนเป็นบททดสอบและเป็นสิ่งสอนใจว่า เราควรหนักแน่นและซื่อสัตย์มากแค่ไหน เรื่องทั้งหมดที่นำมาเล่าเพื่อบอกต่อเพื่อความบันเทิงทางอารมณ์เท่านั้น การกระทำของผมเป็นสิ่งที่ผิดต่อความรุ้สึกของคนปัจจุบันอย่างมาก และ ณ เวลานี้ผมเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟังแล้ว ซึ่งเขารับการกระทำได้ ซึ่งทำให้ผมคิดได้ว่า การที่จะมีใครสักคนที่รับการกระทำของเราได้ขนาดนี้ถ้าไม่ให้ใจกันจริงๆคงรับกันยาก และทำให้ผมรู้ว่าผมควรจะทำตัวอย่างไร ชีวิตคนเรามันมีแต่ต้องเดินหน้า ซึ่งอดีตเป็นเพียงสิ่งเตือนใจ รักษาสิ่งดีดีในปัจจุบันไว้อย่าให้ผิดพลาดเหมือนอดีต
ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามา (ด่าได้แต่อย่างแรง) ผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยครับ