ควรหยุดตั้งแต่เริ่มชอบไหม เมื่อรู้ว่าสุดท้ายยังไงก็ต้องเจ็บ

เรื่องมีอยู่ว่า เรารู้สึกดีๆกับผู้หญิงคนหนึ่ง เพื่อนปีเดียวกัน คนละคณะ เราเจอกันตอนที่อาจารย์ที่ปรึกษาวิจัยให้เขามาช่วยอธิบายการใช้เครื่องเก็บข้อมูลที่โคตรแพง เขามานั่งข้างๆ ตัวหอมๆ เราชอบกลิ่นเขามากอ่ะ มันรู้สึกอบอุ่นบอกไม่ถูก พยายามไปนั่งชิดเรื่อยๆ 555 โรคจิตอ่ะ นั่งถาม นั่งดมเขาอยู่นั่น ชอบ เขาดูมึนๆดี เราชอบเสียงเขาเวลาพูด รู้สึกถูกชะตา จากนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันบ่อยๆอีกหรอก นานๆที ไม่ได้คุยไรกันอีก เจอกันสามสี่ครั้ง เราก็แค่แอดเฟสเขาไป เขาก็รับนะ มาไลค์ตัสเราบ่อยๆ เราก็เหมือนกันจนถึงตอนนี้อ่ะ คิดว่าชอบ อยากจีบ อยากอยู่ใกล้ๆ ทั้งๆที่ไม่รู้จักนิสัยอะไรเขาดีเลย แต่เราไม่กล้าหว่ะ เลยไม่คิดจะเดินหน้าต่อ คิดว่านานไปก็คงลืมๆ ก็ผ่านไปสามเดือนล่ะ ก็ยังคิดถึงเขาอยู่นะ แต่ก็ไม่เยอะเท่าไหร่ นึกถึงเขานานๆครั้ง หรือเวลาเห็นโพสเขา ยังรู้สึกอุ่นๆทุกครั้ง เราคิดว่าเราชอบเขาอ่ะ แต่ยังไม่มากพอที่จะขาดไม่ได้ ยังไม่ถึงกับรัก ไม่เจ็บเวลาเขาโพสถึงคนอื่น (ดารา นักร้อง)แต่ก็คิดเล่นๆว่าถ้าคบกันจะเป็นไงนะ จะมีความสุขมากมั๊ย ทีคิดตอนนี้คือ จะบอกชอบและลองเสี่ยงดูมั๊ย หรือแค่มองตอนนี้ก็เก็บไว้เป็นความสุขความอุ่นใจเวลานึกถึง แต่ปัญหาใหญ่กว่านั้นก็คือ เราก็เป็นผู้หญิงนี้สิ 555 ไม่เคยมีแฟนด้วย ไม่รู้จะจีบไง อยู่แบบไม่มีตัวตนมากมายอะไร กับให้เขาเกลียดไปเลยอันไหนดี แต่ถ้าเราจีบติดละ เราก็หนักใจไม่อยากดึงเขามาบนเส้นทางที่ไม่เหมือนเก่าอ่ะ กลัวแทนเขาด้วยว่าอาจเจออะไรที่วุ่นวาย รู้ว่าสักวันเราอาจต้องเลิกกันเพื่อไปทำหน้าที่ลูกที่ดีในส่วนที่พ่อแม่คาดหวัง เราควรหยุดดีมั๊ย ถ้าถลำลึกกว่านี้กลัวเจ็บจนทนไม่ได้หว่ะ ไม่รู้ สับสน อาจง่ายกว่าถ้าเราตัดไฟเสียแต่ต้นลม มันอาจดีกับเราทั้งสองฝ่าย   เราก็ไม่ได้เป็นทอมดี้ไรนะ ผู้ชายก็ชอบเคยชอบมาหลายคนแต่ก็นี่ละ ไม่ถึงกับรัก ผู้หญิงก็เคยชอบเหมือนกัน แต่ไม่เคยมากเท่าคนนี้ เห็นผู้ชายน่ารักๆ หวานๆหน่อย อยากได้เป็นเมียก็มี 555 แค่คิดๆ เราไม่ค่อยยึดติดที่เพศอ่ะ เอาความรู้สึกเป็นหลัก 555 พูดเหมือนมีแฟนมาเยอะ ตอนนี้ก็หาคำจำกัดความตัวเองอยู่ว่าควรเรียกอะไร ใครรู้ก็บอกด้วย  มีใครเคยเป็นงี้มั๊ยอ่ะ โทษทีที่ยาวเราต้องการระบายนิดหน่อย 55