(บทความ) เมื่อ”บุญ”กลายเป็นสินค้าที่มี Demand ก็เป็นสัญญาณบ่งชี้ว่า.......?

ว่ากันว่า การเมือง ศาสนา คือเรื่องที่ไม่ควรนำมาสนทนากับญาติมิตร เพราะประเดี๋ยวจะผิดใจกันเสียเปล่าๆ แต่กะทู้นี้ ยังเขียนเรื่องศาสนามาสนทนาในห้องการเมืองและห้องศาสนา นำทั้งสองเรื่องมาไว้ในกะทู้เดียวกัน จขกท.มันคิดอะไรอยู่...?

       แต่เมื่อตัดสินใจแล้วที่จะเขียนเรื่องนี้ อีกทั้งยังเป็นเพียงไม่กี่คนในห้องราชดำเนิน ที่กล้าใส่คำว่าบทความลงในหัวกะทู้งานเขียนของตนเอง แถมยังกล้าตั้งกะทู้นี้ในห้องศาสนา(Tag ห้องนี้ครั้งแรก)แล้วจะมาแสดงความเห็นแบบปลาซิวปลาสร้อย ไม่กี่บรรทัดจบ ก็คงจะเสื่อมเสียศักดิ์ศรีที่ตัวเองรู้สึกว่ายังมีอยู่ แม้เพียงน้อยนิดก็ตามที คงต้องด้านหน้าพล่ามกันยาวๆ อ่านกันให้เบื่อกันไปข้างหนึ่งดังเช่นเคย

       สืบสาวราวเรื่องของการเขียนบทความแสดงความเห็นในครั้งนี้ ก็มีต้นตอไม่พ้นจากประเด็น “ธรรมกาย” อันโด่งดัง แต่ผมจะไม่พูดถึงเรื่องราวของธรรมกายเป็นหลัก เนื่องจากที่มีกะทู้รายวันรายงานสถานการณ์กันอย่างใกล้ชิด 24 ชม.กันอยู่แล้ว และประเด็นหลักของบทความนี้ที่อยากจะสื่อไม่ใช่ ธรรมกาย หรือ ธัมไชโย แต่มันคือคำว่า พุทธพาณิชย์ ซึ่งผมให้นิยามตามสถานการณ์ในตอนนี้ของประเทศไทยได้เหมือนกับ “แพะ” ที่ต้องมารับบาปร่วมไปกับ “ชาวพุทธเทียม” และเป็นวลีเอาตัวรอดยกตัวเองอยู่เหนือความผิดของ “ชาวพุทธแท้”





คำถามที่น่าสนใจก็คือ แล้ววัดอื่นๆในไทย นอกจากวัดธรรมกาย เป็นพุทธพาณิชย์หรือเปล่า..?
     ผมว่าทุกคนที่เข้ามาอ่านกะทู้นี้ก็ รู้คำตอบกันดีอยู่แล้ว ว่ายังมี และมีจำนวนไม่น้อยเสียด้วย แต่ไม่เห็นมี “ชาวพุทธแท้”คนไหนใส่ใจออกมาประณามและแสดงพฤติกรรมเหมือนอย่างที่ทำกับ ธรรมกาย เลย ทำไมล่ะ..?
หรือเพราะว่าวัดพุทธพาณิชย์อื่นๆ ไม่ได้ลากเอาประเด็นการเมืองเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย อย่างนั้นหรือ..?

      และจากจุดนี้มองจากมุมของคนที่ยังจมปลักอยู่ในโลกโลกียะ และเริ่มที่จะเบื่อหน่ายกับการทำความเข้าใจโลกของพุทธะให้ท่องแท้อย่างผมเห็นว่า สิ่งที่หลายๆคนคิดและปฏิบัติกับธรรมกาย ก็เป็นเพียงการแสดงออกที่ที่ต่างกันของกลุ่มคนสองฝ่ายที่ความงมงายในโปรดักซ์สินค้า ที่ชื่อว่า “บุญ”ซึ่งเป็นโปรดักซ์ตัวท็อปของศาสนาพุทธ ที่ถูกปลูกฝั่งกันมาตั้งแต่เกิดในสังคมไทยว่าต้องเชื่อ นับถือและสืบทอดต่อๆกันไป อย่างห้ามมีข้อสงสัย

      ซึ่งถ้าผมเกิดในยุคที่วิทยาการณ์ยังล้าหลัง มันก็จะไม่เกิดข้อขัดแย้งใดๆ แต่จนใจที่ดันเกิดในยุคที่มันมีความก้าวล้ำมากไปกว่ายุคที่ศาสนาก่อกำเนิดขึ้นมาก บางสิ่งมันจึงยากที่จะทำให้เชื่อได้อย่างสนิทใจ ยกตัวอย่างง่ายๆ พุทธประวัติ ที่บอกว่า วันที่พระพุทธเจ้าประสูติ เดินได้ 7 ก้าว และมีดอกบัวมารองรับฝีเท้าทุกก้าว ซึ่งถ้าผมหยุดการเจริญเติบโตไว้ได้ที่วัย 7-8 ขวบไปตลอดกาล ผมก็คงเชื่อเช่นนั้นไปตลอด แต่ความจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น ผมเรียนรู้ขึ้นจากระบบการศึกษาซึ่งเป็นระบบที่สอนเรื่องศาสนาแบบนั้นให้กับผมนั้นแหละ แต่ผมก็แยกแยะได้ด้วยตัวเอง ว่าอันไหนเรื่องจริง อันไหนเรื่องปรุงแต่ง มีที่ไหนเด็กแรกเกิดเดินได้ 7 ก้าว ใครเชื่อก็....

      ที่ผมยกมาในย่อหน้าก่อน คือตัวอย่างของการปลูกฝั่งเรื่องศาสนาของสังคมไทยสังคมนี้ ที่ไม่ชี้เรื่องถูกผิดตั้งแต่ต้น ปล่อยให้ศาสนาถูกถ่ายทอดผสมปนรวมกับความเชื่อ ที่ออกไปในทาง อิทธิปาฏิหาริย์  ทั้งที่ความจริงตามความคิดส่วนตัวผมเห็นว่า คำว่า “บุญ” หรือ “บาป” คืออุปมาอุปมัยในการชี้ให้ผู้เลื่อมใสในศาสนาประพฤติปฏิบัติต้นในแนวทางที่ไม่สร้างความเดือดร้อนให้กับผู้อื่น ที่ศาสดาของแต่ละศาสนาใช้สั่งสอนศิษยานุศิษย์ก็เท่านั้นเอง

      ที่สุดแล้วก็กลายเป็นช่องทางให้ พุทธพาณิชย์ เอาคำว่า “บุญ” มาจัดเป็นโปรดักซ์สินค้าตัวหลักในการกอบโกยกำไร เพราะรู้ว่านี้คือโปรดักซ์สินค้าที่มี Demand ในตลาดพุทธศาสนิกชนที่ถูกปลูกฝั่งกันมาอย่างงมงายตั้งแต่เยาว์วัยจากระบบการศึกษาที่อ่อนแอของประเทศนี้



       เลี้ยวกลับไปที่ธรรมกายอีกหน่อย กับประเด็น ศาสนสถานรูปทรงจานบิน ที่ถูกหยิบยกภาพมาโจมตีและตั้งเป็นประเด็นทิ่มแทงพุทธพาณิชย์วัดนี้อยู่บ่อยครั้ง ซึ่งถ้าวัดจากประสบการณ์ส่วนตัวในการเข้าไปสัมผัสวัดในลักษณะพุทธพาณิชย์วัดอื่น ผมก็ไม่ได้รู้สึกติดใจอะไรนะ เพราะรู้อยู่แล้วว่าวัดประเภทนี้ต้องสร้างจุดขายให้กับตนเอง และเท่าที่เจอจากวัดที่อื่นๆมา ต่างก็มีวิธีพิสดารแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับว่า เหล่าครีเอทีฟห่มเหลืองของวัดไหนจะไอเดียบรรเจิดกว่ากัน

และสรุปส่งท้ายกับคำถามที่ใช้ตั้งเป็นหัวกะทู้ว่า
เมื่อ”บุญ”กลายเป็นสินค้าที่มี Demand ก็เป็นสัญญาณบ่งชี้ว่า.......?
       ด้วยความเห็นส่วนตัว ผมคิดว่า สังคมนี้เริ่มต้นและสืบทอดศาสนาพุทธกันมาอย่างผิดๆ แม้ในวันที่วิทยาการในทุกด้านเจริญรุดหน้าไปแค่ไหน ระบบการศึกษาในเรื่องศาสนาพุทธ ก็ยังเจือปนความเชื่อที่มีมากและไม่ได้รับการปรับปรุงให้ทันยุคทันสมัยจนกลายเป็นความงมงาย จนทุกวันนี้กลายเป็นพุทธปนพราหมณ์ พุทธปนผี ซึ่งนั้นเป็นสัญญาณบ่งชี้ว่า ศาสนาพุทธกำลังเสื่อม และไม่ได้เสื่อมเพราะพุทธพาณิชย์หรือธรรมกาย แต่เสื่อมเพราะความงมงายที่ถูกสืบทอดกันมาอย่างยาวนาน



       ทุกวันนี้ ผมก็ยังนับถือศาสนาพุทธ แต่ก็ไม่สุดโต่งชนิดที่ต้องปฏิบัติตามพระไตรปิฎกทุกข้อ หรือถือศีล 5 ชนิดเคร่งครัดขาดตกบกพร่องไม่ได้ เรื่องบาปบุญก็เชื่ออยู่ แต่ไม่ยึดถือเป็นสาระสำคัญในการนับถือพุทธของผม แค่พยายามปฏิบัติตัวให้ไม่เป็นที่เดือดร้อนต่อคนอื่นก็พอแล้ว ซึ่งผมมองว่านั้นคือเจตนาที่แท้จริงของศาสดาของทุกศาสนาในการเผยแพร่คำสอนของตัวเองมากกว่า

มีเกิด ก็ต้องมีดับไป ไม่รู้ว่าใช่คำที่มาจากธรรมะหรือเปล่า..?
       แต่ที่รู้แน่ๆ หากวันหนึ่งศาสนาพุทธในประเทศไทยจะเสื่อมจนดับไป ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน หรือพุทธพาณิชย์วัดใดเป็นคนต้องรับผิดชอบคนเดียวแน่ๆ แต่เป็นเพราะสังคมนี้ยังยึดโยงกับความงมงายและสืบทอดกันต่อไปแบบผิดๆแบบนี้แหละ คือตัวการที่แท้จริง

ป.ล.ไม่จำเป็นต้องกดถูกใจหรือกดโหวตให้กับผมนะครับ ประเดี๋ยวเวรกรรมที่อาจเกิดกับผมเพราะแนวคิดและการแสดงความเห็นจะติดตัวท่านไปเปล่าๆ แต่ถ้าสมัครใจที่จะได้ร่วมผลบุญผลกรรมนี้ด้วยกัน ก็กดสิครับ รออะไร 55+