เป็นกระทู้แรกนะคะถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ต้องขอโทษด้วยขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะคะตอนนี้เป็นนิสิตที่มหาลัยหนึ่งค่ะเรียนทางด้านสายวิทย์สุขภาพ ด้วยสายการเรียนทำให้เราต้องได้ขึ้นเวรเพื่อเก็บประสบการณ์และเรียนไปด้วยค่ะ คือเคยมีแฟนคนนึงค่ะคบกันได้สองปีกว่าๆ แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้คบใครแล้ว คือเขาไม่ค่อยเข้าใจเราในหลายๆเรื่องค่ะ อย่างบางทีเราเรียน ทำกิจกรรม สอบ งานนู้นนั้นนี้ซึ่งส่วนมากเป็นงานของสังคมของส่วนรวมอ่ะคะ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราไม่มีเวลาว่างหรือเวลาให้คนรักเลยนะคะเราเป็นคนที่ค่อนข้างรักครอบครัวมากและจะกลับบ้านทุกเดือนเพื่อมีโอกาสไปอยู่กับครอบครัวแม้เดือนล่ะครั้งแต่มันก็มีความสุขดี แต่พี่เขาก็มักจะหาข้ออ้างว่าเรานะไม่มีเวลาให้บ้าง ไม่เป็นห่วงบ้าง บางทีก็พาลหาเรื่องว่าเรานอกใจแอบคุยกับคนนั่นคนนี้ ทั้งที่พอเรามีเวลาก็จะโทรหาทุกวัน แม้จะไม่ได้นานแต่ก็ถามและเป็นห่วงตลอด เราเป็นคนที่ค่อนข้างเทคแคร์คนที่รักนะคะไม่ว่าจะเป็นแฟนหรือครอบครัว คือเราอายุ22ค่ะโดยส่วนตัวชอบคนที่เป็นผู้ใหญ่กว่าค่ะ คนที่เคยคบก็ 37 ปีได้ค่ะ เราเริ่มไม่โอเคที่เขาคอยหาแต่เรื่องเราค่ะ อาจเป็นเพราะว่าเราอยู่คนล่ะที่ด้วยมั้งค่ะไม่ได้อยู่ด้วยกันเลยแต่มีเวลาเราก็หาโอกาสไปหานะคะไปทานข้าวกันอะไรแบบนี้จนสุดท้ายเข้าหาเรื่องเราจนเกินไปค่ะมีปัญหาไม่หยุดแต่ล่ะวันเริ่มหาเรื่องทะเลาะกับเราบ่อยขึ้นจนเราถอยห่างออกมาค่ะเพื่อยุติความสัมพันธ์เราเป็นคนที่ไม่ชอบคนโกหกจะทำอะไรแค่บอกกันถ้ามีเหตุผลคุยกันได้ไม่ได้เอาแต่ใจตัวเองขนาดนั้น เราเป็นคนที่รักก็รักมากและดูแลเทคแคร์ได้แต่เราก็เป็นคนลุยๆงานเหมือนกันค่ะ โดยส่วนตัวเราชอบนิสัยเหมือนทหารคะ คือมีเหตุผลเข้าใจกัน แล้วเราเชื่อว่าทหารเองย่อมเข้าใจดีว่าบางครั้งงานสังคมนะมันเป็นเรื่องที่ขัดไม่ได้อย่างวางแผนไว้ว่าจะไปเที่ยวนู้นนั้นนี้สุดท้ายพอถึงเวลาจะไปจริงๆมีงานด่วนมาเราก็ไม่ได้ไป เราเลยคิดว่าคนที่เขาทำงานที่ต้องเข้าเวรหรือไม่ได้มีเวลาว่างมากหรือมีเวลาว่างที่ไม่แน่นอนไม่ตายตัวน่าจะเข้าใจกันมากกว่า แล้วเราก็เชื่อว่าแม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวันแต่ถ้าซื่อสัตย์ต่อกันและเข้าใจกันมันก็ทำให้ความรักมีความสุขได้ค่ะ ถ้าใครเป็นแบบเราหรือเจอปัญหาที่คล้ายกันแชร์ความเห็นกันได้นะคะ แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันค่ะ
ชอบทหาร เพราะคิดว่าน่าจะเข้าใจกันว่าเวลาที่ไม่แน่นอนต้องรับได้