พอดีช่วงนี้วางแผน สำหรับสิ่งที่ต้องทำเอาไว้ช่วงปีหน้า เช่น
1.โล๊ะเสื้อผ้าและของใช้เก่าๆที่ใส่ไม่ได้ หรือเก่าเกินไป(หลังจากเริ่มลดน้ำหนักมา)
หลังจากวางแผนไปได้ซักพักหนึ่ง เริ่มรู้สึกว่าตัวเองมันชักมากไปหรือเปล่า เช่น คนส่วนใหญ่ ถ้าโล๊ะตู้เสื้อผ้า อย่างมากก็มองว่าต้องซื้ออะไรบ้าง กี่ตัว ซื้อที่ไหน งบเท่าไหร่ แค่นี้ก็พอแล้ว และค่อยไปดูเอา แต่ของผมมันชักมากเกิน มากแบบไหนจะลองยกตัวอย่างให้ดู เช่น
เสื้อผ้าโล๊ะแล้ว ตอนแรกผมมองไว้เลยว่าเสื้อผ้ามันต้องใช้ในกรณีไหนบ้าง แต่ก็เพราะเป็นคนไม่แต่งตัว จะมิกแอนแมตตามคนอื่นก็ไม่เป็น ทีนี้ทำยังไงดี ก็ไปหาข้อมูลสิ ว่าแต่งตัวยังไงดี และเพราะไม่อยากมีเสื้อผ้าเยอะ อยากได้ดีๆไปเลย ก็ต้องหาที่มันคลาสสิค ใช้ได้ตลอด ผสมกันทางการก็ได้ ไม่ทางการก็ได้ จนพอทราบคร่าวๆว่าจะเอากี่ตัว สีอะไรบ้าง ใช้ยังไง สำหรับวันไหนบ้าง
พอเริ่มรู้แนวละตอนนี้ก็มองซื้อของยี่ห้อไหนดี หรืออะไรดีแต่เพราะหุ่นผมมันหาขนาดที่พอดียาก เลยคิดว่า ถ้าจะอย่างนั้นสั่งตัดเลยน่าจะดี คุณภาพที่ได้น่าจะดีกว่าพวกขายยี่ห้อตามห้าง
พอทราบแบบนี้ก็หาข้อมูลร้านตัดแต่ละร้าน ว่าที่ไหนดีอะไรยังไง ข้อเสียอะไร....ไหนๆก็ไหนๆ ก็ตัดเสื้อผ้าแล้ว ตัดสูทด้วยเลยละกัน ปัญหาก็กลับมาว่าที่ไหนดี หลังจากเลือกไปเลือกมา สรุปไม่ได้ซักที ก็มามองหาว่า เออ เรื่องเสื้อผ้า สูทนี่ ของดี กับไม่ดี ดูกันยังไง ก็ไปขุดคุ้ยหาข้อมูล ไม่ว่าจะเป็นการตัดเย็บผ้า รายละเอียดงาน การเย็บมือการเย็บเครื่องต่างกันยังไง ชนิดผ้าต่างๆ หรือแม้แต่ ต้นตอของผ้าแต่ละชนิด จนตอนนี้ก็รู้สึกว่า เห้ยเยอะไปล่ะ ก็เลิกดูไปพักหนึ่งจน กลับมาหาข้อมูลเรื่องร้านต่อว่าที่ไหนดี ไม่จากเว็บ ใน หรือ นอกประเทศ ผมค้นขุดคุ้ยมาหมด ยกตัวอย่างเช่น ใน styleforum ก็มีพูดถึง tailor ในไทยยาวมากๆเลย และประสบการณ์ และผลลัพธ์ ที่ได้ จากความรู้มากขึ้น ก็รู้เลยว่าเรื่องมาก มากขึ้นเยอะสุดๆ หรือเรื่องอื่นๆเช่นกระเป๋า รองเท้า ก็ขุดคุ้ยหาข้อมูลจน เรียกได้ว่า พอรู้ส่วนประกอบวิธีเย็บ วิธีดูว่าแบบไหนดี แบบไหนไม่ดี วัสดุต่างๆ ต่างกันยังไง ยี่ห้อไหนดี ข้อดีข้อเสียจากมุมมองคนอื่น และแต่ละประเภทมิกแอนแมตกันอย่างไร เหมาะใช้สถานการณ์แบบไหน บลาๆๆ
แค่เท่าที่เล่ามาก็ชักกลุ้มตัวเองพอสมควร ลองมองย้อนกลับไปในอดีต เคยจะซื้อของ พอจะซื้ออะไรก็มักจะหาข้อมูลเยอะๆ(แต่ไม่เท่านี้ อันนี้เยอะเพราะวางล่วงหน้ายาว) หรือเวลาไปกับเพื่อนหรือใครถ้าเค้าคุยกันบางเรื่องละเราไม่รู้เรื่อง วันต่อมาคุยกันเราจะรู้เรื่องทันที (ไปหาข้อมูลมา เผลอๆ รู้มากกว่าที่ควรรู้อีก)ทั้งๆที่ก็ไม่ได้จะรู้มาเพื่ออวดหรืออะไรก็เถอะ
คนแบบนี้แปลกไหมครับ สำหรับเพื่อนๆพันทิป
(TAG ผิดอย่าว่ากันนะครับ)
คนแบบนี้แปลกไหมครับ และถือเป็นคนประเภทไหนครับ
1.โล๊ะเสื้อผ้าและของใช้เก่าๆที่ใส่ไม่ได้ หรือเก่าเกินไป(หลังจากเริ่มลดน้ำหนักมา)
หลังจากวางแผนไปได้ซักพักหนึ่ง เริ่มรู้สึกว่าตัวเองมันชักมากไปหรือเปล่า เช่น คนส่วนใหญ่ ถ้าโล๊ะตู้เสื้อผ้า อย่างมากก็มองว่าต้องซื้ออะไรบ้าง กี่ตัว ซื้อที่ไหน งบเท่าไหร่ แค่นี้ก็พอแล้ว และค่อยไปดูเอา แต่ของผมมันชักมากเกิน มากแบบไหนจะลองยกตัวอย่างให้ดู เช่น
เสื้อผ้าโล๊ะแล้ว ตอนแรกผมมองไว้เลยว่าเสื้อผ้ามันต้องใช้ในกรณีไหนบ้าง แต่ก็เพราะเป็นคนไม่แต่งตัว จะมิกแอนแมตตามคนอื่นก็ไม่เป็น ทีนี้ทำยังไงดี ก็ไปหาข้อมูลสิ ว่าแต่งตัวยังไงดี และเพราะไม่อยากมีเสื้อผ้าเยอะ อยากได้ดีๆไปเลย ก็ต้องหาที่มันคลาสสิค ใช้ได้ตลอด ผสมกันทางการก็ได้ ไม่ทางการก็ได้ จนพอทราบคร่าวๆว่าจะเอากี่ตัว สีอะไรบ้าง ใช้ยังไง สำหรับวันไหนบ้าง
พอเริ่มรู้แนวละตอนนี้ก็มองซื้อของยี่ห้อไหนดี หรืออะไรดีแต่เพราะหุ่นผมมันหาขนาดที่พอดียาก เลยคิดว่า ถ้าจะอย่างนั้นสั่งตัดเลยน่าจะดี คุณภาพที่ได้น่าจะดีกว่าพวกขายยี่ห้อตามห้าง
พอทราบแบบนี้ก็หาข้อมูลร้านตัดแต่ละร้าน ว่าที่ไหนดีอะไรยังไง ข้อเสียอะไร....ไหนๆก็ไหนๆ ก็ตัดเสื้อผ้าแล้ว ตัดสูทด้วยเลยละกัน ปัญหาก็กลับมาว่าที่ไหนดี หลังจากเลือกไปเลือกมา สรุปไม่ได้ซักที ก็มามองหาว่า เออ เรื่องเสื้อผ้า สูทนี่ ของดี กับไม่ดี ดูกันยังไง ก็ไปขุดคุ้ยหาข้อมูล ไม่ว่าจะเป็นการตัดเย็บผ้า รายละเอียดงาน การเย็บมือการเย็บเครื่องต่างกันยังไง ชนิดผ้าต่างๆ หรือแม้แต่ ต้นตอของผ้าแต่ละชนิด จนตอนนี้ก็รู้สึกว่า เห้ยเยอะไปล่ะ ก็เลิกดูไปพักหนึ่งจน กลับมาหาข้อมูลเรื่องร้านต่อว่าที่ไหนดี ไม่จากเว็บ ใน หรือ นอกประเทศ ผมค้นขุดคุ้ยมาหมด ยกตัวอย่างเช่น ใน styleforum ก็มีพูดถึง tailor ในไทยยาวมากๆเลย และประสบการณ์ และผลลัพธ์ ที่ได้ จากความรู้มากขึ้น ก็รู้เลยว่าเรื่องมาก มากขึ้นเยอะสุดๆ หรือเรื่องอื่นๆเช่นกระเป๋า รองเท้า ก็ขุดคุ้ยหาข้อมูลจน เรียกได้ว่า พอรู้ส่วนประกอบวิธีเย็บ วิธีดูว่าแบบไหนดี แบบไหนไม่ดี วัสดุต่างๆ ต่างกันยังไง ยี่ห้อไหนดี ข้อดีข้อเสียจากมุมมองคนอื่น และแต่ละประเภทมิกแอนแมตกันอย่างไร เหมาะใช้สถานการณ์แบบไหน บลาๆๆ
แค่เท่าที่เล่ามาก็ชักกลุ้มตัวเองพอสมควร ลองมองย้อนกลับไปในอดีต เคยจะซื้อของ พอจะซื้ออะไรก็มักจะหาข้อมูลเยอะๆ(แต่ไม่เท่านี้ อันนี้เยอะเพราะวางล่วงหน้ายาว) หรือเวลาไปกับเพื่อนหรือใครถ้าเค้าคุยกันบางเรื่องละเราไม่รู้เรื่อง วันต่อมาคุยกันเราจะรู้เรื่องทันที (ไปหาข้อมูลมา เผลอๆ รู้มากกว่าที่ควรรู้อีก)ทั้งๆที่ก็ไม่ได้จะรู้มาเพื่ออวดหรืออะไรก็เถอะ
คนแบบนี้แปลกไหมครับ สำหรับเพื่อนๆพันทิป
(TAG ผิดอย่าว่ากันนะครับ)