ความรักของไอ้ห่วย

ผมไม่ใช่นักดนตรี ไม่ใช่นักร้องด้วยซ้ำ
แต่อยากให้เธอได้ฟังเพลงของผม
เลยหัดเล่นกีต้าร์ และระบายให้เธอฟัง

เราทุกคนล้วนเคยรักใครที่เต็มสุดหัวใจอยู่แล้ว บางทีก็รักมาก มากซะจนรับได้ทุกอย่าง ในการตัดสินใจของเขา

วันวาเลนไทน์ ดอกไม้ในมือแทบไม่มีความหมาย....เมื่อไม่มีเธอ
ความรักแสนดีมันจากไป เพราะเธอนั้นไม่สนใจ
ผมรักเธอมาก รักจนผมไม่เสียใจเลย...ที่เธอไปกับคนอื่น
แต่ผมเสียใจ ที่เธอนั้นไม่กล้าปฏิเสธคำชวนเดทกับผม
ปล่อยให้ผมรอคอยอย่างมีความหวังกับมือถือโง่ๆ
ความว่างเปล่า และเบอร์ที่โทรไปก็ไม่รับสาย

"เราถอยแล้ว" ผมบอกกับตัวเองเบาๆแล้วได้แต่ถอนหายใจ
"เราห่วยและไม่เอาไหน เธอไม่สนใจเราหรอก สวยขนาดนั้น.."
และผมก็ถอดใจ.......เพื่อหาจุดยืนให้กับตัวเอง
บอกเลยว่าความน้อยใจมันทรมานมากๆ สำหรับผม

ผ่านไปหลายเดือน ผมไม่ได้ ติดต่อกับเธออีกเลย

จนวันหนึ่ง เธอก็โทรหาผม ระบายเรื่องราวต่างๆกับผม
เราไปกินข้าวด้วยกัน  เที่ยวดูหนัง ตามประสาคนจีบกันใหม่ๆ

ผมกลับมามีความหวังอีก สดใส มีความสุข

ผมช่วยเธอทุกอย่าง เรื่องเรียน ความฝัน นั่งทำงานจบมหาลัยให้เธอ 3 คืนแบบไม่นอน
ทั้งๆที่กลางวันผมก็ต้องทำงาน....

ผมเหนื่อยมาก ได้แต่หวังว่าสิ่งที่ผมทำให้นั้นคงจะมีความหมายกับเธอบ้าง
"ขอร้องละ....อะไรก็ได้ ช่วยดลบันดาลให้ผมกับเธอ ได้รักกันบ้าง"

แต่ก็ไม่เป็นผล.......

และแล้วเธอก็หายไป......ทิ้งให้ผมว่างเปล่าอีกครั้ง
"ไม่บอกกล่าวกันบ้างเลย"
ผมเข้าใจนะ และผมรับได้เสมอถ้าเธอบอก แต่ผมก็ได้แต่น้อยใจและด้านชา

มันก็จริง ผมไม่ได้ทำให้เธอดูเด่นขึ้นในสายตาของใครๆ ผมไม่ได้ทำให้เพื่อนๆของเธออิจฉาเธอ
ผมมันไม่เอาไหน ผมเข้าใจ ผมไม่ใช่ตัวเลือกของเธอด้วยซ้ำ

"ผมเข้าใจ...." คำๆนี้ เป็นได้แค่"ชักโครก"ที่มีไว้ให้เธอระบายในยามทุกข์เท่านั้น

ผมต้องหาจุดยืนให้กับตัวเองอีกแล้ว.....

และผมจะไม่กลับไปเป็นแบบนั้นอีก ผมจึงหนีบ้างละกัน ออกจากบ้านเดินทางไกลแสนไกล
ไปให้ไกลๆเลย ไปอยู่ที่อื่น หาชีวิตใหม่ เผื่อจะมีอะไรดีๆมาให้กับตัวเองบ้าง
ลองปกป้องหัวใจตัวเองบ้าง

หกเดือนผ่านไป เธอก็โทรหาผม
เหมือนเดิม เหมือนเคย ที่ผมต้องตอบเธอด้วยคำๆว่า "ผมเข้าใจ"
ผมพอแล้ว ผมจึงตัดบทเธอ และพยายามไม่รับสายเธออีกเลย....

ผมรักเธอมากๆนะ มากจนไม่รู้จะอธิบายให้ใครฟัง แต่ความน้อยใจและด้านชาผมก็มากเช่นกัน

ผ่านมา 10 ปี  ผมมีแฟนและแต่งงานแล้ว และเธอคนนั้นก็เช่นกัน

แต่ความคิดถึงของผม ทำไมมันไม่เคยจางไปเลย ทุกวันจะมีชื่อของเธอผุดขึ้นมาในหัว
ผมบอกได้เต็มปากเลยว่า ตลอด 10ปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่ผมไม่คิดถึงเธอ....

ที่ผมบอกว่า"ผมไม่เสียใจ"เลยนั้น
มันไม่จริง......

นี่ละความเสียใจ น้อยใจ ความแค้นฝังลึกในใจ
ผมใช้เวลา10ปี เพื่อที่จะรู้จักมันอย่างถ่องแท้

ผมกลัวว่ามันจะเป็นบาปของเธอ

ผมดีใจนะที่เธอแต่งงานมีครอบครัวที่ดี....
ผมให้อภัยในสิ่งที่เธอทำกับผมทุกอย่าง....

แต่มันก็ยังมีสิ่งที่คลั่งค้างอยู่ในใจ ที่ผมอยากจะบอกเธอ แต่คงไม่มีโอกาสแล้ว
จึงหัดเล่นกีต้าร์ และแต่งเพลงนี้มาให้ เผื่อซักวันเธอจะได้ยินมัน
และเธอจะได้กลายเป็น"ชักโครก.."ของผมบ้าง

ผมรักเธอนะ ผมหวังว่าซักวัน เธอคงรักผมบ้าง และเราคงได้รักกัน...
-----------------------------------------------------------------------------------------------
ใครที่ฟังผมก็ขอโทษ คุณได้กลายเป็น"ชักโครก"ของผมแล้ว..............