ความรักที่รักษาไม่ได้

เรื่องมีอยู่ว่า ความรักเกิดขึ้นตอนที่เราอยู่ม.ปลาย มีรุ่นพี่คนหนึ่งเขาตามจีบเรามาตั้งแต่ ม.ต้น จนได้คบกับเราตอนม.ปลาย ตั้งแต่คบกันเพื่อนที่สนิทก็ยุให้เลิกกันตลอดเหมือนเพื่อนเขาจะไม่ชอบและอยากให้เราไปเจอคนที่ดีกว่า พอคบกันแล้วก็มีอะไรกัน เราคบกันได้ 6 ปี จนตอนนี้เราเรียนมหาลัยแล้ว เราขอใช้ชื่อย่อแทนพี่เขาเป็น B นะ ด้วยที่เราอยู่ไกลกันอยู่คนละจังหวัด ไม่ค่อยได้เจอ อีกอย่างภาระงานเราเยอะไม่ค่อยมีเวลา เราก็ตั้งใจเรียนให้จบ อยากจบเร็วๆเพื่อที่จะได้อยู่กับBเร็วๆ แต่เราไม่มีเวลาทั้งเทอมเพื่อให้รีบจบ ไม่ค่อยมีเวลาได้คุยโทรศัพท์กันเท่าไร เวลาของเราน้อยลง ตอนแรกตอนที่เข้ามหาลัยพี่เขาบอกว่าให้มาอยู่มหาลัยใกล้ๆจังหวัดที่พี่เขาอยู่ก็ได้ แต่ด้วยที่พ่อแม่เราไม่ให้ไปไกลบ้าน เราจึงเรียนใกล้บ้าน ทำให้ทะเลาะกัน และพี่เขาจะมาขอเราหมั้นไว้แต่เราอยากเรียนให้จบก่อนแล้วค่อยหมั้นแล้วแต่งที่เดียวเลย เพราะยังไงเราก็ต้องอยู่กับคนนี้ ที่เราคิดไว้ และเราก็เรียนมาเรื่อยๆ ไม่ค่อยได้เจอกัน จนเราเรียนปี3 เนื้อหายิ่งเยอะ งานก็เยอะเข้าไปอีก จนพี่Bเขาบอกว่าเหงา อยากหาคนคุยด้วย เราก็ไม่รู้จะทำยังไงเพราะเราไม่มีเวลาไหนจะกิจกรรมมอ ทำโครงการไปนู้นนี่ ไหนจะเรียน เราเลยให้พี่เขาคุย ส่วนนี้เราก็รู้สึกผิดที่ไม่มีเวลาให้ แล้วพี่เขาก็ส่งรูปส่งเฟสคนที่เขาพี่คุยด้วยมา หลายคน ส่วนมากก็เรียนหมอทั้งนั้น ทำให้เราเจ็บใจไม่น้อยที่ปล่อยให้คนรักเราเขาไปคุยกับคนอื่น ต่อมา พี่เขาก็บอกว่า ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่ต้องคบกันดีกว่ายังไงก็ไม่มีเวลาเหมือนเดิม เวลาว่างเราก็โทรไปหาพี่เขาก็ไม่ว่าง แล้วเวลาที่พี่เขาว่างเราก็ไม่ว่างอีก เราก็พยายามติดต่อกลับไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยทิ้งไปไหน ถึงบางอาทิตย์เราไม่ได้คุยกันเลย แต่เราก็ยังคุยกันทางเฟส แต่ในบางที่พี่เขาก็บอกว่าไม่เหมือนแฟนเลย โทหาก็ไม่ได้ บางที่คนเราทำงานก็ต้องการสมาธิในการคิดไหม? เขาขอ 5 นาที แต่ตอนนั้นเราไม่มีเวลาจริงๆ เราก็บอกว่ายังไงให้แชทมาแล้วกัน ถ้าว่างจะตอบกลับไปแต่พี่เขาก็ไม่ทำ เราไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ถามว่ารักคนนี้มากก็รักมาก เลิกกันทั้งๆที่พี่เขาก็รู้ว่ารัก แต่ทำไมพี่เขาถึงไม่เข้าใจเราบ้างเลย จนตอนนี้เราไม่รู้แล้วว่าเราอยู่ในสถานะไหนกันแน่ เพราะเรายังรักเขาอยู่ หรือเพราะด้วยเราคบกันมานาน พี่Bบอกว่าไม่ใช่แฟนแต่ยังมีอะไรกันได้อยู่ พี่ก็ไม่ได้มีใครแต่พี่ต้องการคนคุยให้หายเหงา แต่เราตัดใจไม่ได้ เราลองหายไปสักพักแต่ก็กลับมาคิดถึงพี่เขาอยู่ดี จึงโทรกลับไปเป็นพักๆ แต่กลัวพี่เขารำคาญ นี้เราต้องเลิกกับพี่เขาจริงๆหรอ คำถามยังค้างคา เราผิดมากใช่ไหมที่เราไม่มีเวลา จนต้องไปคุยกับคนอื่น เราพยายามจบให้เร็วที่สุดนี้เราต้องมาเสียคนรักแบบนี้หรอ จนตอนนี้เราเป็นโรคกลัวความรักไปแล้วไม่พร้อมที่จะเปิดใจรับใครสักคน เพราะเวลาใช่ไหมที่ทำให้คนเราเปลี่ยนไปหรือเวลานั้นมีเวลาไม่มากพอ ?? คำถามเต็มหัว ?? สับสนไปหมด ><? เราเลือกเรียนแต่ต้องมาเสียคนรักหรอ ?? เราคิดว่าเราทำถูกแล้วใช่ไหมที่เลือกเรียน ?? แล้วทำไมพี่เขารอเราไม่ได้ต้องหาคนคุยด้วย ?? ทำไม มีแค่เราคนเดียวไม่ได้หรอ  ?? เราต้องปล่อยคนนี้ไปจริงๆหรอ ?? หรือเราไม่ดีพอพี่เขาจึงเลือกไปคุยกับคนอื่น ?? เป็นความรักที่เจ็บปวดเหลือเกิน