ผมอยู่ในช่วงใวต่อต้านรึป่าวครับ?

ผมต้องบอกก่อนครอบครับ ผมฐานะทางบ้านค่อนค้างเเย่เเต่ก็ไม่ถึงกะเเย่มากมายมีพอกินครับ ตอนประถมผมถูกสอนให้เป็นเด็กดีอยู่ในโอวาสครอบครับตื่นตี4มาล้างจานกวาดบ้านหุงข้าวทำงานบ้านส่งปั่นจักรยานส่งน้องไปโรงเรียน(เเม่ผมทำงานตี2กลับเที่ยงส่วนพ่อทำงานตี5มั่งครับจำไม่ผิด)  เพื่อนที่โรงเรียนก็ไม่ได้เเย่เป็นพวกกลางๆไม่โดนเเกล้งเเต่มีเพื่อนผมคนนึงโดนเพื่อนในห้องเเกล้งเเละไม่มีใครดีกลับเขาเลยผมเลยเป็นเพื่อนกับเขาคอยดูเเลเขาโดนเเกล้งเเทนเขาเป็นครั้งคาวไม่โดนเเกล้งหนักๆเเบบเเต่ก่อน...เเต่ผมมีข้อเสียครับตอนประถมผมเป็นคนประหยัดมากชอบขอขนมเพื่อนคนนี้กินไม่เคยซื้อขนมกินเองคิดจะช่วยพ่อเเม่เก็บเงินลูกเดียว เรื่องกีฬาผมชอบเล่นบอลฟุตบอลฟุตซอลครับรู้สึกตัวเองเก่งมาก(ขอหลงตัวเองแปป) พอมามัธยมผมเข้า ร.ร. ประจำจังหวัดครับดังมากในจังหวัดเจอสังคมที่สูงกว่าเพื่อนฐานะค่อนข้างดี เเต่ตอนนี้ถือว่าผมโชคดีครับเจอเเต่เพื่อนดีๆกลุ่มเด็กเรียนประมาณเด็กกลางห้องครับผมสมัครเข้าทีมฟุตซอล ร.ร.(มั่นใจฝีมือมาก)เเต่ตอนปิดเทอมผมไม่เคยไปฝึกผมใช้เวลาปิดเทอมไปกับการเล่นเกมส์ที่บ้านเพื่อนผม....จุดจบของผมสำหรับฟุตซอลคือร่างกายเเข็งไปหมดตามบอลไม่ทันเลยไม่มีความคล่องตัวผมก็คิดมันไม่ใช่เเนวของผม(จุดจบสายเเข็ง555)การเรียนผมเกรดประมาณ2.75ครับตอนนี้ผมคิดว่านี้คือช่วงที่ดีที่สุดของชีวิตผมรักเพื่อนชุดนี้มากที่สุดไปซ้อมดนตรีด้วยกันทำกิจกรรมร่วมกัน(เพื่อนประถมผผมไม่ค่อยเจอใครเลยไม่ค่อยสนิทเหมือนก่อน...)มีพบย่อมมีจากลาในที่สุดผมจบ ม.3 เพื่อนผมต่อ ม.4 กันครับเเต่ครอบครัวผมมันกระจอก(5555)พ่อเเม่ให้เรียนช่างยนต์ครับเพื่อเรียนจบทำงานหาเงินได้เร็ว...เเต่ผมไม่ชอบมันเลยเเต่ตอนนั้นผมคิดคือช่วยครอบครัว ปวช.1เริ่มขึ้นผมไม่มีเพื่อนครับวันๆผมเเค่เรียนกับอ่านนิยายครับผมไม่ค่อยรู้เรื่องเครื่องมาก่อน ผมโดนเพื่อนในห้องล้อเเละเเกล้งครับเหมือนผมตัวตลกของพวกเขาผมเริ่มไม่ไปวิทยาลัยเท่าที่ทำได้มีปัญหากลับเพื่อนในห้องทุกวัน ปวช.2ผมก็ยังโดนเหมือนเดิมผมลดภาระให้พ่อเเม่ครับปั่นจักรยานไปวิทลัย(มีผมคนเดียวในวิทลัยที่ปั่นไป)รถจักรยานกระจอกๆครับผมก็โดนเเกล้งเหมือนเดิมผมประคองตัวจบ ปวช.2 ได้ครับ รถจักรยานผมโดนเเกล้งทุกวันที่ไปวิทยาลัยส่วนครอบครัวเริ่มมีปัญหาพ่อผม...ติดคุกครับไปยิงใครนี่ละเเม่ผมเปลี่ยนงานไปทำขายก๋วยเตี๋ยวครับไปประมาณตี4ผมก็ไม่เคยเจอหน้าพ่อเเม่เท่าไร เเต่ผมมีเพื่อนสมัยเด็กครับรู้จักกันบ้านติดกัน(บ้านคนที่มีเกมส์)ฐานะทางบ้านรวยกว่าผมมากครับ555 เขาเป็นพวกชอบชนะครับเป็นทั้งเพื่อนเเละคู่เเข่งของผม เเต่ตอนประถมเขาซ้ำชั้น2ปีครับ ครอบครัวก็มีปัญหาวิทยาลัยก็ไม่มีเพื่อน เขาคือเพื่อนคนเดียวของผมแต่ผมไม่เคยมีอะไรชนะได้เลยเหมือนเขาไม่ต้องเเบกรับอะไรเลย...ลองย้อนกลับมาดูตัวผมผมมีหน้าที่ต้องเป็นความหวังให้ครัวที่ไม่มีอะไรซักอย่างเเม้กะทั่งบ้าน5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555มันเป็นอะไรที่ตลกร้ายมากมีอยู่วันหนึ่งมีอะไนซักอย่างนี่หละที่ผมไม่ใช่คนทำเเต่เเม่ผมไม่ฟังเอาของอะไรเเถวนั้นที่หยิบได้ขว้างผมครับขว้างไม่หยุดผมเจ็บมากหาทางหนีเเม่ก็ดักทางไว้ครับจนผมทนไม่ไหวสติเเตกทำร้ายเเม่เพื่อหนีออกมาขอไม่บอกนะทำอะไรมันเเย่มากผมหนีมาหลังบ้านครับเป็นสวนผมโมโหมากสั่นไม่หยุดตั้งเเต่วันนั้นมาเเม่ก็ไม่กล้าทำอะไรผมอีกเเล้ว ปี3พ่อผมออกจากคุกครับเเม่ผมออกจากงานเพราะไม่ชอบเจ้าของร้านเเละทำงานรีสอทครับตอนเช้าเจอพ่อเเม่(ทำงาน7-8โมง)เป็นครอบครัวที่มีความสุขครับ...เเต่ผมเริ่มตีตัวออกห่างจากครอบครัวไม่อยากเจอหน้าไม่อยากได้ยินเสียงเลยทำตัวตื่นสายตื่นหลังจากพ่อเเม่ทำงานเเล้ว(ตอนหลังติดเป็นนิสัย5555)เเละปัญหาก็มาย่าผมตายครับเมียเก่าพ่อมางานศพเเม่ผมอิ๗ฉาครับทำหน้ารังเกียจเรียกร้องความสนใจกินยานอนหลับค่าตัวตาย(สวะ)ผมต้องไปเฝ้าผู้หญิงคลั่งที่โรงบาลทำนิสัยเเย่ๆใส่พยาบาลผมเป็นคนเฝ้ามันหน้าอายขนาดไหนหลังงานศพเขาก็ดีขึ้นผมกำลังอิจฉาเพื่อนเพียงคนเดียวของผมเขามีทุกอย่างที่ผมไม่มีไม่ต้องเเบกรับภาระครอบครัวผมต้องทำอย่างไรจึงจะชนะซักอย่างได้ละเเม้เเต่ชีวิตใน รร เพื่อนผมเขาก็เป็นจุดศูนย์กลางของกลุ่มผมละเป็นเเค่ไอ้เนิร์ดที่โดนเพื่อนในวิทยาลัยเเกล้ง5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555ผมได้มอเตอร์ไซค์ไป วิทลัยครับผมเริ่มไม่ทำงานบ้านไม่ช่วยพ่อเเม่ทำตัวเหลวเเหลกตื่นสายจนฝึกงานทำโปรเจคผมเริ่มอยากเปลี่ยนตัวเป็นคนใหม่เพื่อนในวิทลัยไม่ล้อผมไม่ค่อยโดนเเกล้งละครับผมค่อนคล้างช่ำ(ฝึกงานครึ่งปี5555555)เเต่ก็ไม่ได้สนิทกัน จนปิดเทอมครับผมติด ขร. วิชาภาษาไทยตัวเดียวเพียงเเค่ผมตั้งใจจะเเก้ก็ง่ายดายมาก...เเต่ผมบอกพ่อเเม่ผมอาจจะดรอปเรียนเเก้วิชาภาษาไทยครับทั้งที่ความจริงมันเเก้ง่ายมาก เเต่ผมมีความฝันครับอยากเป็นทหารเรือผมไปวิ่งทุกวันออกกำลังกายทุกเย็นพ่อเเม่ผมก็ตกลงครับตอนนั้นมี โรงเรียนจ่าทหารเรือไรนี่ละเปิดตอนนั้นผมพยายามมาก(5555)เเต่ทุกอย่างไม่สวยหรูเสมอไปผมเเก้ ขร.ผ่านเเต่ไม่ได้เข้าทหารเรือเพราะว่าพ่อเเม่บอกว่ามันได้เงินเดือนน้อยครับโดนกดดันให้ต่อ ปวส.ครับ 5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555 เป็นอะไรที่พีคมากเพื่อนผมที่เรียน ม.6 จบเเล้วเข้ามหาวิทยาลัยดังๆ กันทั้งนั้นผมละยืนยุกับที่ ปวส? เพื่อนข้างบ้านผมเข้าเทคนิคเดียวกับผมละครับช่างกลเเต่ต่างกลับผมเขาเข้ามาสร้างตำนานตัวคนเดียวเเต่มีเรื่องไปทุกแผนกไม่มีใครกล้ากลับเขาเพราะเขามีลูกพี่ลูกน้องเป็นลูกพี่ใหญ่ของเเก็งนักเลงในจังหวัดมีน้าเป็นผู้มีอิทธิพนในจังหวัดมันต่างกลับผมครับเเค่ไอ้เนิร์ดที่โดนเเกล้ง5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555
เขาเริ่มมีเพื่อนเเยอะครับ...ผมอาจจะเป็นเเค่หนึ่งในเพื่อนของเขาเเต่เขาเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของผมเเเเละเป้าหมายของผมไนวันที่เขาไม่เหลือใครผมก็ยุข้างเขามีครั้งนึงเขากำกุญเเจไปต่อยใครนี่ละเเล้วผู้ใหญ่อีกฝั่งจะมาเอาเรื่องไม่มีใครกล้าช่วยเขาเเต่ผมยืนยุหน้าเขาเพื่อช่วยเขา(ผู้ใหญ่เต็มรถกระบะเลย555)ในใจผมตอนนั้นโดนตีนกูก็ขอโดนด้วยเเต่ตอนนั้นพ่อผมมาช่วยได้ทันมะก่อนพ่อเขาเป็นนักเลงเก่าก็พอรู้จักคนบ้าง(ที่ติดคุกเพราะไปยิงใครนี้ไงเหตุผลเ-ี้ยๆ)ตอนนั้นผมอยากยอมโดนตีนดีกว่าขอความช่วยเหลือจากเขารู้สึกรังเกียจครอบครัวมากๆ ตัวตนของผมมันก็เเค่คนหน้ารักเกียจที่อิจฉาเพื่อนของผมเท่านั้น จนผมเข้าค่ายรับน้อง ปวส ครับ(ผมไม่ได้เข้ารอบเเรกเพราะสมัคปวส.ช้า)ทำให้ผมคิดได้ว่าทั้งหมดมาจากตัวผมอิจฉาเพื่อน ผมคิดเเก้ไขตัวเองครับเเต่พยายามเเล้วมันก็ไม่สามารถทำได้ครับให้ไม่รังเกียจคนในครอบครัว ปัจจุบันปิดเทอม ปวส.1กำลังจะฝึกงานครับช่วงปิดเทอม เพื่อนผมเข้า ปวช. ใหม่ครับเพราะเรียนไม่จบคราวนี้เข้าช่างเชื่อมครับที่บ้านไม่ว่าอะไร ตัวผมก็คิดบ้างเพื่อนกูทำไมมันดรอปมีปัญหาตลอดทำไมมันไม่มีคนกดดันเเละกูตั้งใจเรียนไปทำไมเลยพูดเปรยๆว่าจะเรียน ปวส. ซัก3ปีเรียนเเบบชิวๆ เเต่ครอบครัวก็เเค่พูดกดดันให้ตั้งใจเรียนพูดถึงภาระที่ผมไม่ได้ก่อชีวิตคนเรามันต่างกันมากว่าไมครับ ทำไมผมต้องพยายามให้มากกว่าเพื่อนผมด้วยละผมต้องเเบกทุกอย่าง เพื่อนผมละมีทุกอย่าง? ผมเอาอะไรไปชนะผมไม่ได้อยากจะชนะเเค่อยากเท่าเทียมกับเพื่อนคนนี้เท่านั้น มันต่างกันเกินไปคนนึงต้องพยายามสุดความสามารถทุกข์ทรมานเพื่อไล่ตามอีกคนทำอะไรตามใจฉันเเต่ได้ทุกอย่างเเค่ผมคิดเเค่นี้ผมก็อยากจะเรียนปวส.3ปี ทำไมละมันก็เเค่ปีเดียวป่าววะวะจะไม่ให้กูพักบ้างเลยเหรอพุ่งไปเเละพุ่งไปมันถูกละเหรอขอจบเเค่นี้ละชีวิตผมขออภัยถ้าไม่ถูกใจใครเเค่อยากระบาย