+ + + + เศรษฐกิจไม่ค่อยดี๊ ไม่ค่อยดี (Pechnamnil) + + + +

คืนก่อนเศรษฐกิจดี๊ดี ก็พากันไปลั้ลลานั่งกินข้าวชมแสงจันทร์ที่ร้านอาหารริมฝั่งแม่น้ำฟังเพลงซึ้งๆ โอ้โห โรมานซ์ซะจริง

แต่พอเมื่อวานขับรถไปตากอากาศแถวๆสระบุรี หลานชายจอมเฮี้ยวกลับชวนไปดูลิเกเฉยเลย... โอ้ชีวิต




ก่อนอื่นต้องขอออกตัวก่อนว่า ดิฉันไม่เคยดูลิเกเลยเพราะไม่ใช่คนภาคกลาง แต่แม้กระทั่งหมอลำนี่ก็ไม่ถนัดจริงๆ

ตอนเด็กแม่เคยพาไปดูหมอลำ แต่ดูเท่าไหร่ก็ดูไม่รู้เรื่องไม่รู้เค้าพูดอะไรกัน ก็เลยไม่ชอบตั้งแต่นั้นมา

แต่ถ้าเป็นหนังกลางแปลงนี่ของโปรดเลยนะ  ตอนเด็กเค้ามีหนังล้อมผ้าเก็บเงินคนเข้าดู ราคาตั๋วผู้ใหญ่ 10 บาท เด็ก 5 บาท

แต่ไม่มีตังค์ 5 บาทจ่ายเค้า ดิฉันก็ทำเนียนเกาะผู้ใหญ่อาศัยช่วงชุนลมุนวิ่งเข้าข้างในไปเลย พอเข้าไปแล้วจ้างให้เค้าก็จับไม่ได้

เข้าฟรีไม่เข้าเปล่านะ แอบไปเปิดผ้าตรงที่มืดๆให้เพื่อนๆที่รออยู่ข้างนอกมุดผ้าเข้ามาด้วย !!


พูดถึงลิเกเมื่อคืน ...

คณะเค้าไปเปิดวิกอยู่ลานดิน หลานชายเห็นเค้ากางเวทีตั้งแต่ตอนเย็นๆ ก็มาชวนให้พาไปดู ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจหรอก แต่ได้ยิน

คนแถวนั้นเค้าพูดว่า "ลิเกขอทาน" ดิฉันก็เลยสนใจขึ้นมา

"ลิเกขอทาน" ฟังดูแล้วหดหู่ใจจัง ทำไมต้องใช้คำนี้ ?

พอตอนซักสองทุ่มคณะลิเกก็เปิดม่าน คนดูมีไม่ถึง 30 คน เรื่องราวก็คงเป็นแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงนี่แหละ แล้วก็มีเจ้าเมือง

กับน้องชายเจ้าเมือง เล่นไปซักพักก็มีนักแสดงถือกระป๋องเดินลงมาจากเวที มาอ้อนให้ผู้ชมควักตังค์ใส่กระป๋องตามแต่ศรัทธา

ให้ก็ได้ไม่ให้ก็ไม่เอา ดิฉันมองดูในกระป๋องเห็นมีตังค์แบงค์ยี่สิบอยู่สามสี่ใบ ก็ควักตังค์ในกระเป๋าใส่ไปอีกร้อยหนึ่ง

แล้วเค้าก็เดินกลับขึ้นเวทีเพื่อแสดงต่อ แต่อีกซักพักหนึ่งเค้าก็เบรค เหมือนพักยก แล้วพระเอกของเรื่องก็ออกมาร้องเพลง

เพลงที่ร้องชื่อ "สุโขทัยระทม"  อืมมม เพราะมากๆๆ  

อีกละ ตอนเด็กๆดิฉันก็ไม่ค่อยถนัดเพลงลูกทุ่งซักเท่าไหร่ (แต่ตอนนี้ร้องได้แทบทุกเพลงเลยนะ) ก็เลยคลิ๊กกับเพลงนี้มากๆ

กลับถึงบ้านรีบเปิดยูทูปฟังเลยล่ะ


^{ดูทรงผมนางซะก่อน สั่งช่างตัดเองเลยนะนั่น}

ตอนเค้าร้องเพลง นางเอกของเรื่องก็เดินลงมาขายพวงมาลัย พวงละยี่สิบบาท ดิฉันก็ซื้อไปอีกห้าพวง ให้หลานชายเอาไปให้

คนร้องหน้าเวที เจ้ากรรม หลานชายอายุเพิ่งจะ 5 ขวบตัวเล็กๆ ยื่นให้ไม่ถึง ดิฉันเลยต้องกลายเป็นแม่ยก

หอบพวงมาลัยไปให้พระเอกลิเก  .... พอคล้องพวงมาลัยให้พระเอกลิเกเสร็จดิฉันก็จูงมือหลานชายขึ้นรถกลับบ้าน

กลับมาถึงบ้านแล้ว มานั่งคิดรวมเงินในกระป๋องกับพวงมาลัยที่คล้องคอพระเอกลิเกนั้น น่าจะไม่ถึง 500 บาท

พอคิดถึงตรงนี้แล้ว ดิฉันก็ใจหาย เค้าจะอยู่กันได้ยังไงน้อ กี่ชีวิตที่ต้องดูแลกัน

นับดูคนแสดงบนเวทียังมากกว่าท่านผู้ชมที่นั่งดูอยู่ข้างล่างซะอีก .... แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินกันต่อไป ดิ้นรนกันไป

ขอให้กำลังใจกับผู้ที่ทำมาหากินโดยสุจริตทุกท่านค่ะ สู้ๆ