เรื่องนี้มันไม่มีไรมากหรอครับ. เป็นเรื่องของผมเองคือวันนึงผมได้โทรหาแฟนละทิ้งสายไว้ และผมเกิด เอะใจเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาฟังผมได้ยินแฟนผมคุยกับแม่เขา ผมจะมาเล่าชีวิตผมก่อนเลยมันอาจจะยาวหน้อย คือผมเนี้ยเรียนจบแค่ ม.3. ฐาณะทางบ้านก้ไม่ค่อยดีด้วย.และเป้นเด็กบ้านแตก. พ่อแม่แยกทางกันผมไปอยู่กับแม่ และแม่ผมเองได้มีแฟนใหม่เป้นพ่อเลี้ยงของผมเอง. ซึ่งผมก้ไม่ถูกกับเขาชั่งเท่าไรนัก. โดนไล่ออกบ้านปล่อยมาก. จนผมต้องไปเป้นเด้กวัด เดินตามหลวงพ่อบิณฑบาตตอนเช้า. ได้เงินไปเรียนวัน 20 บาท. ก้ดีครับ. ดีกว่าตอนที่ผมอยู่บ้านพ่อเลี้ยง ทุกคนอาจจะไม่เชื่อเลย ก้ได้ เดือนนึงผมไม่เคยได้ตังไปเรียนสักบาท. แค่สิบบาทผมแทบจะไม่เคยเห้น ตอนนั้นผมอยู่ ม.3. และผมหยุดเรียนปล่อยมาก. ที่หยุดไม่ใช่ไรนะครับ ผมเดินหางานแถวบ้านแต่ไม่มีเลย. 555 ตลกจังชีวิตผมเนี้ย. และผมก้ได้เรียนจบ. และผมอยากเรียนต่อมาก อยากเรียนไปพร้อมพวกเพื่อนๆ อีก แต่พ่อเลี้ยงของผม เขาก้ไม่ให้เรียน. ทีแรกผมก้คิดอยากจะเรียน. แต่ผมก้จะหางานทำไปเรื่อยๆ. และปีหน้าจะมาเรียน และมีวันนึงมีน้องพ่อเลี้ยงผม เขาบอกมีเจ้คนนึง ต้องง
การคนขายไปช่วยขายของ.ให้เดือนห้าพัน. ผมก้ตัดสินใจไป จากนั้นชีวิตผมก้เปลี่ยนไปเลยจากเด็กที่ไม่มีอะไร. จนได้มีเงินใช่ ผมคิดนะครับ ถ้าผมมีเงินเยอะจะกลับไปเรียนต่อ. คิดไปคิดมา. ถ้าผมเรียนต่อ. ผมก้ต้องมีงานทำอีกสิ เห้ย!! และจะทำงานไร ดีละ เหนื่อยใจ. และผมก้ตัดสินใจ. ทำงานไปอ่ะดีละ ลองย้อนกลับเข้าเรื่องแฟนผมเลยนะครับ ผมได้ยินแม่แฟนคุยกับแฟนผม. และแม่เขาก้คุยอะไรกันธรรมดา สอนลูกเขาว่าห้ามเอาตัวเข้าแลก กับเงินและแม่เขาก้พูดขึ้น มาว่าถ้าจะคบใครก้ดูดีๆละ เราเรียนสูงมีงานทำดีกว่าอาจจะไปเจอคนที่ดีกว่า อาจจะไปต่างประเทศ อาจจะได้ผัวฝรั่ง และแม่เขาก้บอกว่า อย่าไปเชื่อมากไอ้พวกผู้ชายที่บอกว่ารักเราคนเดียว มันไม่มีหรอและผมอายุต่างกับแฟนผม. ผมแค่16. แต่แฟนผม19 และแม่เขาก้เป้นคนเชื่อคนยากด้วย. และอายุผมแค่ 16. เองถ้าผมพูดอะไรให้แม่เขาฟังละ. คิดว่าแม่เขาจะเชื่อผมหรอเขาคงคิดว่าเป้นคำพูดของเด็ก และฐาณะตัวผมเองแม่เขาจะยอมรับหรอ ฐาณะต่างกันมาก ผมคิดนะถ้าเกิดเขาเชื่อหรือคิดตามแม่เขาละ. ว่าเขาเรียนสูงกว่ามีงานดีกว่าเขาจะทิ้งเราก้ได้ ตอนนั้นผมคิดจะปล่อยเธอไป แต่ผมก้นึกได้ว่าผมจะมายอมแพ้อะไรแค่นี้หรอไม่มีทาง ผมจะทำให้แม่เขายอมรับผมให้นะ. ผมจะพิสูจน์ให้แม่เขาเห้น ว่าผมสามารถดูแล ลูกเขาได้ เรื่องนี้มันไม่มีไรมากหรอครับ อาจจะไร้สาระไปหน้อย แต่ผมขอรับายหน้อยครับ.
ต้องทำไงดี?
การคนขายไปช่วยขายของ.ให้เดือนห้าพัน. ผมก้ตัดสินใจไป จากนั้นชีวิตผมก้เปลี่ยนไปเลยจากเด็กที่ไม่มีอะไร. จนได้มีเงินใช่ ผมคิดนะครับ ถ้าผมมีเงินเยอะจะกลับไปเรียนต่อ. คิดไปคิดมา. ถ้าผมเรียนต่อ. ผมก้ต้องมีงานทำอีกสิ เห้ย!! และจะทำงานไร ดีละ เหนื่อยใจ. และผมก้ตัดสินใจ. ทำงานไปอ่ะดีละ ลองย้อนกลับเข้าเรื่องแฟนผมเลยนะครับ ผมได้ยินแม่แฟนคุยกับแฟนผม. และแม่เขาก้คุยอะไรกันธรรมดา สอนลูกเขาว่าห้ามเอาตัวเข้าแลก กับเงินและแม่เขาก้พูดขึ้น มาว่าถ้าจะคบใครก้ดูดีๆละ เราเรียนสูงมีงานทำดีกว่าอาจจะไปเจอคนที่ดีกว่า อาจจะไปต่างประเทศ อาจจะได้ผัวฝรั่ง และแม่เขาก้บอกว่า อย่าไปเชื่อมากไอ้พวกผู้ชายที่บอกว่ารักเราคนเดียว มันไม่มีหรอและผมอายุต่างกับแฟนผม. ผมแค่16. แต่แฟนผม19 และแม่เขาก้เป้นคนเชื่อคนยากด้วย. และอายุผมแค่ 16. เองถ้าผมพูดอะไรให้แม่เขาฟังละ. คิดว่าแม่เขาจะเชื่อผมหรอเขาคงคิดว่าเป้นคำพูดของเด็ก และฐาณะตัวผมเองแม่เขาจะยอมรับหรอ ฐาณะต่างกันมาก ผมคิดนะถ้าเกิดเขาเชื่อหรือคิดตามแม่เขาละ. ว่าเขาเรียนสูงกว่ามีงานดีกว่าเขาจะทิ้งเราก้ได้ ตอนนั้นผมคิดจะปล่อยเธอไป แต่ผมก้นึกได้ว่าผมจะมายอมแพ้อะไรแค่นี้หรอไม่มีทาง ผมจะทำให้แม่เขายอมรับผมให้นะ. ผมจะพิสูจน์ให้แม่เขาเห้น ว่าผมสามารถดูแล ลูกเขาได้ เรื่องนี้มันไม่มีไรมากหรอครับ อาจจะไร้สาระไปหน้อย แต่ผมขอรับายหน้อยครับ.