สวัสดีค่ะเพื่อนๆในpantip
มีใครเคยรู้สึกเหมือนเราบ้างไหมค่ะ มีแฟนแต่เหมือนไม่มี ยังใช้ชีวิตตัวคนเดียว ไม่สบายก็ไปหาหมอเองเป็นหนักเข้าก็นอนอยู่ในโรงพยาบาลคนเดียว เราพยายามเข้าใจว่าแฟนเราเค้าทำงาน แต่บางครั้งมีเวลาให้เราแค่สักนิดได้ไหม จากแต่ก่อนที่เราขี้งอน เอาแต่ใจ เรียกร้องนั้นนี้ มาวันนี้เรากับเฉยๆกับทุกสิ่งทุกอย่าง เค้าจะโทรหรือไม่โทรมาเราก็รู้สึกเฉยๆ
เรากับแฟนคบกันมาจะ10ปีแล้วค่ะ ยังไม่ได้แต่งงานเพราะเค้าไม่เคยพูด มีแต่เราที่เคยพูดจนตอนนี้เลิกพูดเลิกถามแล้วค่ะ ยังคิดเข้าข้างตัวเองไม่แต่งก็ดีเหมือนกันอิสระดี จนเวลาผ่านมา10ปีหันไปมองคนรอบข้างเพื่อนๆต่างพากันแต่งงานมีลูกมีความครอบเล็กๆแต่เรายังอยู่คนเดียวเหมือนเดิม ที่บอกว่าอยู่คนเดียวเราอยู่คนเดียวจริงๆค่ะ พ่อแม่เราเสียชีวิตแล้วทั้งคู่ พี่สาวเรามีครอบครอบอยู่ตจว.เราก็เป็นคนตจว.ที่มาใช้ชีวิตเรียนจบทำงานในกรุงเทพ แฟนเราทำธุรกิจกับทางบ้านเค้า แฟนเราอายุเยอะกว่าเรา12ปี เค้า40กว่าๆเราอายุ30กว่าๆเราเคยคิดว่าแบบนี้ก็ดีมีความสุขดี แต่เอาเข้าจริงๆเราไม่มีความสุขเลย บางวันเหนื่อยๆกับงานเราก็นั่งร้องไห้คนเดียว อยากโทรหาแฟนก็กลัวเค้าติดงานแล้วจะทำให้เค้าหงุดหงิดใส่ กลายเป็นจะพาลทะเลาะกัน แฟนเราดีทุกอย่างค่ะแต่ไม่มีเวลาให้เราเลย ตลอดเวลาที่คบกัน นับครั้งที่จะมีเวลาไปเที่ยวหรือนับครั้งที่เค้ามาหาได้เลยค่ะ เพราะเค้าจะบอกว่าทำงานตลอด เคยมีคนถามเราตลอดว่ามั่นใจได้ยังไงว่าเค้าจะไม่มีใครหรือมีครอบครัวแล้ว เราก็ตอบไม่ได้หรือเราไม่อยากหาคำตอบก็ไม่รู้ ถ้าเราพูดว่าเค้าไม่เคยพาเราไปไหว้พ่อแม่เค้า แต่เค้าเคยมาหาพ่อเราตอนที่พ่อเรายังมีชีวิตอยู่ เค้ารักครอบครัวเรานี้คือสิ่งที่ทำให้เรารักเค้า จนวันที่เราไม่เหลือใคร เรามองว่าเค้าเป็นที่พึ่งเดียวในชีวิตเป็นที่พึ่งทางใจที่คอยให้กำลังใจเรา เป็นมากกว่าเพื่อนกว่าแฟนกว่าคำว่าสามี มันข้ามทุกสิ่งทุกอย่าง แต่มาวันนี้เรากลับรู้สึกรักเค้าน้อยลง เราเคยตั้งคำถามหรือเป็นเพราะเราอยู่ไกลกัน หรือเพราะเค้าไม่ค่อยใส่ใจเหมือนคนอื่นๆ เราไม่ได้อยากเลิกกับแฟนนะค่ะ แค่เรารู้สึกว่าความรู้สึกที่เคยมีให้แฟนมันน้อยลงจนเรากลัวว่าวันหนึ่งเราจะไม่รู้สึกรักแฟนเราอีกแล้ว เราไม่อยากให้อะไรๆมันสายไปกว่านี้ เราควรต้องทำยังไงต่อไปดีค่ะ
รู้สึกความรักที่มีให้แฟนมันเปลี่ยนไปจนตัวเองไม่เข้าใจว่าควรทำยังไงต่อไปไหมค่ะ
มีใครเคยรู้สึกเหมือนเราบ้างไหมค่ะ มีแฟนแต่เหมือนไม่มี ยังใช้ชีวิตตัวคนเดียว ไม่สบายก็ไปหาหมอเองเป็นหนักเข้าก็นอนอยู่ในโรงพยาบาลคนเดียว เราพยายามเข้าใจว่าแฟนเราเค้าทำงาน แต่บางครั้งมีเวลาให้เราแค่สักนิดได้ไหม จากแต่ก่อนที่เราขี้งอน เอาแต่ใจ เรียกร้องนั้นนี้ มาวันนี้เรากับเฉยๆกับทุกสิ่งทุกอย่าง เค้าจะโทรหรือไม่โทรมาเราก็รู้สึกเฉยๆ
เรากับแฟนคบกันมาจะ10ปีแล้วค่ะ ยังไม่ได้แต่งงานเพราะเค้าไม่เคยพูด มีแต่เราที่เคยพูดจนตอนนี้เลิกพูดเลิกถามแล้วค่ะ ยังคิดเข้าข้างตัวเองไม่แต่งก็ดีเหมือนกันอิสระดี จนเวลาผ่านมา10ปีหันไปมองคนรอบข้างเพื่อนๆต่างพากันแต่งงานมีลูกมีความครอบเล็กๆแต่เรายังอยู่คนเดียวเหมือนเดิม ที่บอกว่าอยู่คนเดียวเราอยู่คนเดียวจริงๆค่ะ พ่อแม่เราเสียชีวิตแล้วทั้งคู่ พี่สาวเรามีครอบครอบอยู่ตจว.เราก็เป็นคนตจว.ที่มาใช้ชีวิตเรียนจบทำงานในกรุงเทพ แฟนเราทำธุรกิจกับทางบ้านเค้า แฟนเราอายุเยอะกว่าเรา12ปี เค้า40กว่าๆเราอายุ30กว่าๆเราเคยคิดว่าแบบนี้ก็ดีมีความสุขดี แต่เอาเข้าจริงๆเราไม่มีความสุขเลย บางวันเหนื่อยๆกับงานเราก็นั่งร้องไห้คนเดียว อยากโทรหาแฟนก็กลัวเค้าติดงานแล้วจะทำให้เค้าหงุดหงิดใส่ กลายเป็นจะพาลทะเลาะกัน แฟนเราดีทุกอย่างค่ะแต่ไม่มีเวลาให้เราเลย ตลอดเวลาที่คบกัน นับครั้งที่จะมีเวลาไปเที่ยวหรือนับครั้งที่เค้ามาหาได้เลยค่ะ เพราะเค้าจะบอกว่าทำงานตลอด เคยมีคนถามเราตลอดว่ามั่นใจได้ยังไงว่าเค้าจะไม่มีใครหรือมีครอบครัวแล้ว เราก็ตอบไม่ได้หรือเราไม่อยากหาคำตอบก็ไม่รู้ ถ้าเราพูดว่าเค้าไม่เคยพาเราไปไหว้พ่อแม่เค้า แต่เค้าเคยมาหาพ่อเราตอนที่พ่อเรายังมีชีวิตอยู่ เค้ารักครอบครัวเรานี้คือสิ่งที่ทำให้เรารักเค้า จนวันที่เราไม่เหลือใคร เรามองว่าเค้าเป็นที่พึ่งเดียวในชีวิตเป็นที่พึ่งทางใจที่คอยให้กำลังใจเรา เป็นมากกว่าเพื่อนกว่าแฟนกว่าคำว่าสามี มันข้ามทุกสิ่งทุกอย่าง แต่มาวันนี้เรากลับรู้สึกรักเค้าน้อยลง เราเคยตั้งคำถามหรือเป็นเพราะเราอยู่ไกลกัน หรือเพราะเค้าไม่ค่อยใส่ใจเหมือนคนอื่นๆ เราไม่ได้อยากเลิกกับแฟนนะค่ะ แค่เรารู้สึกว่าความรู้สึกที่เคยมีให้แฟนมันน้อยลงจนเรากลัวว่าวันหนึ่งเราจะไม่รู้สึกรักแฟนเราอีกแล้ว เราไม่อยากให้อะไรๆมันสายไปกว่านี้ เราควรต้องทำยังไงต่อไปดีค่ะ