อาจเป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับใครบางคน..แต่เป็นเรื่องที่ผมอึดอัดใจมาตลอดผมควรทำไงดีคับ!!
เรื่องอาจงงๆไปหน่อยผมพยายามย่อให้ไม่เยอะมาก #ซึ่งเรื่องมันมีอยู่ว่า
ผมชอบเพื่อนคนหนึ่งอยู่คับ...ผมเจอกับเธอตอนเข้าปี 1 เราถูกจับมาลงชมรมหนึ่งเอาเป็นว่ามันเป็นชมรมกีฬาก็แล้วกัน...เราได้เจอกันทุกวันแน่นอนว่าตอนนั้นผมยังเป็นเด็กใสๆไม่เคยแม้แต่จะสนใจในเรื่องของ "ความรัก"เมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่งเราทั้งคู่เริ่มรู้จักกันมากขึ้น เริ่มสนิทกันมากขึ้น แน่นอนเรื่องของความรักมักจะเกิดขึ้น ซึ้งมันก็เกิดขึ้นจริงๆ
แต่ตอนนั้นเธอแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่งอยู่แน่นอนว่าผมไม่กล้าที่จะบอกเธอแน่ ซึ่งตอนนั้นเข้าสู่ช่วงปิดเทอมพอดีเราเลยไม่ได้เจอกัน
ต่อมาผมเเละเธอขึ้นปี 2 แน่นอนว่าเรายังอยู่ในชมรมเดียวกันอยู่และได้เป็นนักกีฬาตัวแทนของมหาวิทยาลัย ได้ไปแข่งด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน ความรู้สึกดีๆเริ่มกลับมาอีกครั้งหลังจากหยุดช่วงปิดเทอมไป คราวนี้ผมตั้งใจที่จะบอกความรู้สึกให้เธอฟังแต่คราวนี้เธอกลับบอกเรื่องที่ผมแทบทรุดลงกับพื้น.....ครับ "เธอบอกว่าคนนี้อ่ะแฟนเธอเอง" เซอร์ไพรส์ไหมล่ะครับ น้ำตานี่ไหลเป็นทางเลยคับอย่างงี้เค้าเรียกว่าแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มใช่หรือเปล่าครับ
ตลอดปี2ผมพยายามที่จะลืม ลองวิธีต่างๆเช่นเล่นเกมส์,อ่านหนังสือ,ร้องเพลง(ร้องทีไรก็มีแต่เพลงเศร้าอาจมีเพลงสนุกบ้าง)
แต่พอถึงช่วงเย็นก็ต้องเจอเธออีก (ทุกท่านที่อ่านมาคงสงสัยสิครับว่าทำไมผมไม่ออกจากชมรมนี้ซะ...ลองคิดตามผมนะตั้งแต่เข้าปี 1 โดนจับเข้าชมรมจากความไม่เต็มใจ จน กลายเป็นความชอบและรักจนได้เป็นนักกีฬาของมหาลัย ถ้าผมออกจากชมรมนี้ไปผมจะว่างแบบสุดๆเลยล่ะคับ)
กลับเข้าเรื่องต่อนะครับ ผมได้เจอเธอทุกวัน
แอบส่อง Facebook เธอบ้างเพื่อดูว่าเธอเป็นยังไงบ้าง(อาจทำเหมือนพวกโรคจิตแต่ผมไม่ใช่นะครับ)
บางวันเธอนั้นมีความสุขดีกับแฟนเธอ บางวันเห็นเธอกับเค้าทะเลาะกัน โกรธกันบ้าง งอลกันบ้าง ดีกันบ้าง (บอกเลยคับตอนเธอเศร้าผมโคตรอยากไปปลอบเธอเลย)
เมื่อเวลาเจอหน้ากันผมทำได้เเต่ยิ้ม เคยคิดที่จะจีบรุ่นน้องเพื่อที่จะลืมเธอแต่ผมทำไม่ได้ถ้าน้องรู้ว่าผมจีบเธอเพื่อที่จะลืมผู้หญิงอีกคน เธอคงเสียใจแย่!!
พอปี3ผมบาดเจ็บระหว่างซ้อม เอ็นเข่าฉีก ตอนนั้นผมเสียใจมากผมบอกกับคนอื่นว่าผมต้องเป็นตัวถ่วงของทีมแน่ๆ แต่ในใจผมกลับคิดว่าถ้าผมเจ็บผมคงลงสนามไปแข่งพร้อมเธอไม่ได้แน่ๆ....
หลังจากนั้นมาผมพยายามกายภาพให้เข่ากลับมาใช้งานได้ จนผมสามามรถทำให้เข่าใช้งานได้ 70% (วิ่งได้แต่ไม่ถึงกลับเร็วมาก กระโดดไม่ได้)
จนตอนนี้ผมมีโอกาสได้กลับไปซ้อมและได้ไปรับ ละไปส่งเธอที่หอพัก...แน่นอนคับความรู้สึกดีๆมันกลับมาแล้ว!!
มีอยู่ช่วงหนึ่งผมชวนเธอไปกินข้าวหลังซ้อมเสร็จเธอบอกกับผมว่าเธอกับแฟนช่วงนี้ไม่ค่อยคุยกันเลยเวลานอนก็ไม่คุยกัน เหมือนมันอิ่มตัวหรือเปล่าก็ไม่รู้
ตอนนั้นเหมือนพระเจ้าทรงเมตตาลูกแล้ว
ความหวังเริ่มมีมาให้เห็น ตอนนั้นผมเริ่มคิดที่จะบอกเธอว่า "ผมชอบเธอนะ"
แต่แล้วฝันมันก็สลายไปในพริบตา ผมเห็นเธอไปกินข้าวกับแฟนเธอถ่ายรูปคู่กัน ซบบ่าคู่กัน
(บอกเลยภาพที่เห็นมันโคตรบาดตาสุดๆ บอกไปไม่รู้ทุกท่านจะเชื่อผมหรือเปล่า ภาพที่เห็นยังคงบาดลึกในใจ)
ผมเองตั้งแต่เห็นภาพเค้า ผมร้องไห้ทุกคืน(แต่ผมไม่คิดสั้นหรอกนะครับคนที่บ้านรอดูความสำเร็จอยู่)
ผมรู้สึกอึดอัดใจมากไม่รู้จะทำไงดี "จะบอกเธอไป" รึ "เก็บไว้ในใจ" ตอนนี้ผมไม่รู้จะทำไงดี
#ถ้าผมบอกไปจะเสียเพื่อนไปหรือเปล่า??
#เก็บไว้ในใจอยู่แบบนี้ผมจะบ้าหรือเปล่า??
"รบกวนช่วยผมทีนะครับผมอยากได้คำปรึกษา"
อีกอย่างผมลืมบอก
#ตัวผมเองนั้นเป็นผู้ชาย
ส่วน #เธอคนนั้นเป็นผู้หญิงนะครับ^^
อึดอัดใจ...แต่พูดไม่ได้!!
เรื่องอาจงงๆไปหน่อยผมพยายามย่อให้ไม่เยอะมาก #ซึ่งเรื่องมันมีอยู่ว่า
ผมชอบเพื่อนคนหนึ่งอยู่คับ...ผมเจอกับเธอตอนเข้าปี 1 เราถูกจับมาลงชมรมหนึ่งเอาเป็นว่ามันเป็นชมรมกีฬาก็แล้วกัน...เราได้เจอกันทุกวันแน่นอนว่าตอนนั้นผมยังเป็นเด็กใสๆไม่เคยแม้แต่จะสนใจในเรื่องของ "ความรัก"เมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่งเราทั้งคู่เริ่มรู้จักกันมากขึ้น เริ่มสนิทกันมากขึ้น แน่นอนเรื่องของความรักมักจะเกิดขึ้น ซึ้งมันก็เกิดขึ้นจริงๆ
แต่ตอนนั้นเธอแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่งอยู่แน่นอนว่าผมไม่กล้าที่จะบอกเธอแน่ ซึ่งตอนนั้นเข้าสู่ช่วงปิดเทอมพอดีเราเลยไม่ได้เจอกัน
ต่อมาผมเเละเธอขึ้นปี 2 แน่นอนว่าเรายังอยู่ในชมรมเดียวกันอยู่และได้เป็นนักกีฬาตัวแทนของมหาวิทยาลัย ได้ไปแข่งด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน ความรู้สึกดีๆเริ่มกลับมาอีกครั้งหลังจากหยุดช่วงปิดเทอมไป คราวนี้ผมตั้งใจที่จะบอกความรู้สึกให้เธอฟังแต่คราวนี้เธอกลับบอกเรื่องที่ผมแทบทรุดลงกับพื้น.....ครับ "เธอบอกว่าคนนี้อ่ะแฟนเธอเอง" เซอร์ไพรส์ไหมล่ะครับ น้ำตานี่ไหลเป็นทางเลยคับอย่างงี้เค้าเรียกว่าแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มใช่หรือเปล่าครับ
ตลอดปี2ผมพยายามที่จะลืม ลองวิธีต่างๆเช่นเล่นเกมส์,อ่านหนังสือ,ร้องเพลง(ร้องทีไรก็มีแต่เพลงเศร้าอาจมีเพลงสนุกบ้าง)
แต่พอถึงช่วงเย็นก็ต้องเจอเธออีก (ทุกท่านที่อ่านมาคงสงสัยสิครับว่าทำไมผมไม่ออกจากชมรมนี้ซะ...ลองคิดตามผมนะตั้งแต่เข้าปี 1 โดนจับเข้าชมรมจากความไม่เต็มใจ จน กลายเป็นความชอบและรักจนได้เป็นนักกีฬาของมหาลัย ถ้าผมออกจากชมรมนี้ไปผมจะว่างแบบสุดๆเลยล่ะคับ)
กลับเข้าเรื่องต่อนะครับ ผมได้เจอเธอทุกวัน
แอบส่อง Facebook เธอบ้างเพื่อดูว่าเธอเป็นยังไงบ้าง(อาจทำเหมือนพวกโรคจิตแต่ผมไม่ใช่นะครับ)
บางวันเธอนั้นมีความสุขดีกับแฟนเธอ บางวันเห็นเธอกับเค้าทะเลาะกัน โกรธกันบ้าง งอลกันบ้าง ดีกันบ้าง (บอกเลยคับตอนเธอเศร้าผมโคตรอยากไปปลอบเธอเลย)
เมื่อเวลาเจอหน้ากันผมทำได้เเต่ยิ้ม เคยคิดที่จะจีบรุ่นน้องเพื่อที่จะลืมเธอแต่ผมทำไม่ได้ถ้าน้องรู้ว่าผมจีบเธอเพื่อที่จะลืมผู้หญิงอีกคน เธอคงเสียใจแย่!!
พอปี3ผมบาดเจ็บระหว่างซ้อม เอ็นเข่าฉีก ตอนนั้นผมเสียใจมากผมบอกกับคนอื่นว่าผมต้องเป็นตัวถ่วงของทีมแน่ๆ แต่ในใจผมกลับคิดว่าถ้าผมเจ็บผมคงลงสนามไปแข่งพร้อมเธอไม่ได้แน่ๆ....
หลังจากนั้นมาผมพยายามกายภาพให้เข่ากลับมาใช้งานได้ จนผมสามามรถทำให้เข่าใช้งานได้ 70% (วิ่งได้แต่ไม่ถึงกลับเร็วมาก กระโดดไม่ได้)
จนตอนนี้ผมมีโอกาสได้กลับไปซ้อมและได้ไปรับ ละไปส่งเธอที่หอพัก...แน่นอนคับความรู้สึกดีๆมันกลับมาแล้ว!!
มีอยู่ช่วงหนึ่งผมชวนเธอไปกินข้าวหลังซ้อมเสร็จเธอบอกกับผมว่าเธอกับแฟนช่วงนี้ไม่ค่อยคุยกันเลยเวลานอนก็ไม่คุยกัน เหมือนมันอิ่มตัวหรือเปล่าก็ไม่รู้
ตอนนั้นเหมือนพระเจ้าทรงเมตตาลูกแล้ว
ความหวังเริ่มมีมาให้เห็น ตอนนั้นผมเริ่มคิดที่จะบอกเธอว่า "ผมชอบเธอนะ"
แต่แล้วฝันมันก็สลายไปในพริบตา ผมเห็นเธอไปกินข้าวกับแฟนเธอถ่ายรูปคู่กัน ซบบ่าคู่กัน
(บอกเลยภาพที่เห็นมันโคตรบาดตาสุดๆ บอกไปไม่รู้ทุกท่านจะเชื่อผมหรือเปล่า ภาพที่เห็นยังคงบาดลึกในใจ)
ผมเองตั้งแต่เห็นภาพเค้า ผมร้องไห้ทุกคืน(แต่ผมไม่คิดสั้นหรอกนะครับคนที่บ้านรอดูความสำเร็จอยู่)
ผมรู้สึกอึดอัดใจมากไม่รู้จะทำไงดี "จะบอกเธอไป" รึ "เก็บไว้ในใจ" ตอนนี้ผมไม่รู้จะทำไงดี
#ถ้าผมบอกไปจะเสียเพื่อนไปหรือเปล่า??
#เก็บไว้ในใจอยู่แบบนี้ผมจะบ้าหรือเปล่า??
"รบกวนช่วยผมทีนะครับผมอยากได้คำปรึกษา"
อีกอย่างผมลืมบอก
#ตัวผมเองนั้นเป็นผู้ชาย
ส่วน #เธอคนนั้นเป็นผู้หญิงนะครับ^^