ผมเป็นคนที่ชอบสิ่งที่สูง ตอนเด็กผมเรียนโรงเรียนวัด พอจะขึ้นมัธยม ผมอยากเข้าโรงเรียนที่ดีที่สุดในอำเภอผมก็ฝึกผนจนผมเข้าได้ และพอจบ ม6 ผมก็หา มหาลัยที่ดีที่สุดในสายอาชีพของผม ผมก็พยายามอย่างหนักจน สอบเข้าที่นั้นได้ ผมจะมีความคิดแปลก และผมเป็นคนกล้าแสดงออก แบบเพื่อนยุอะไรกูทำหมด แต่ให้ไปตายนี่ไม่เอา ตอนแรกผมเรียนไปผมก็เริ่มตั้งคำถามตัวเองว่ากูเกิดมาทำอะไร เอ่อ ผมชอบคุยกับตัวเองนะแบบออกเสียงออกมาเป็นคำพูดแบบ ว่า เห้ยว่าอันนี้จริงมั้ย และผมก็คิดแล้วก็บอกกับตัวเองว่าจริง หรือ ไม่จริงยังไงและยกเหตุผมมาคุยกัน โดยเคารพคำพูดก่ออนหน้านี้ และหาข้อสรุปที่ดีและจริงที่สุดแต่ผมหาข้อมูดนะไม่ได้เอาความคิดเป็นใหญ่ และผมก็เริ่มอ่านหนังสือพวก ปรัชญา และ พุทธปรัชญา ตักยศาสตร์ อะไรพวกเนี้ยและมันไปสมทับกับความคิดของตัวเอง """ตอนนี้ผมเบื่อกับกรใช้ชีวิตของตัวเองแต่ผมไม่เคยคิดที่จะฆ่าตัวตายหรือใดๆทั้งสิ้น ผมเบื่อที่จะต้องมาทำงานเพื่อหาเงิน และต้องใช้ชิวิตที่มีเวลาในแต่ละวันแค่ 24 ชม ทุกวันจนตายไป ต้องไคว้คว้าหาความรัก หาครอบครัว ทางกามอารมอีก เอาจริงผมเป็นคนหื่น นะ แต่ก็แอบเบื่อความหื่นของตัวเอง มั้นชั่งน่าเบื่อที่ จะต้องมานั้งทำโจรย์คณิตร์และแสดงวิธีทำและดันรู้ว่าคำตอบนั้นคืออะไร  ทุกคนก็ตายไงอาจฟังน่าขบขันนะ แต่เมื่อผมตายไป และที่สร้างมาละ คืออะไร ให้คนรุ่นหลังหรอ ผมเห็นแก่ตัวนะ ผมคิดแค่ตัวเอง และเมื่อตายไป วิญญาณมีจริงหรือป่าว อันนี้ผมตอบไม่ได้ เพราะทุกวันนี้ ยังรอผีมา เฉลย ว่าวิญญาณมีจริงหรือ ป่าว แต่ผมกลัวผีนะ มันเป็นสิ่งที่ปลูกฝังมานะ และถ้ามีจริงโครตซวย ใช้ชีวิตกูก็เบื่อละ ยังจะต้องไปเป็นวิญญาณอีก โครตเซ็ง อะพูดถึงสวรรค์ สบาย ไม่รู้ดิ บนโลก ผมเคยหาเงินมา และถลุงเงินในหนึ่งวันแบบไม่อั้น และนานเข้าผมก็เบื่อ ตกนรกอ่ะ ุณโดนทำร้าย เอาเข้าจริง โดนทำร้ายซัก 1 ปีผมก็คิดว่ามันจะกลายเป็นความเคยชิน และจะเอายังไง กับชีวิต นิพานผมก็ไม่รู้ว่ามีจริงหรือ ป่าว ผมเป็นคนพุทธนะ อาจเอาหลักพุทธมาเยอะ