คือพ่อเราเป็นลูกคนแรกเกิดวันเสาร์ ซึ่งความเชื่อสมัยโบราณบอกว่าไม่ดี เป็นกาลกินีกับพ่อแม่ ย่าเลยขายพ่อเราให้ญาติเลี้ยงแทน ราคา 1 บาท สมัยนั้น แล้วย่าก็มีลูกอีกคนคืออาของเรา พ่อเราเรียกย่ากับปู่เราว่าพี่ เพราะพ่อไม่รู้ว่าสองคนนี้คือพ่อแม่ตัวเอง จนโตขึ้นก็ได้รู้ แล้วก็ได้กลับมาอยู่ด้วยกัน แต่พ่อถูกย่าปฏิบัติแบบสองมาตรฐานอ่ะ คือ เลี้ยงพ่อกับอาเราต่างกันลิบลับเลย ย่าจะพยายามชูอาเราให้สูงกว่าพ่อเสมอ แล้วก็สอนให้อาว่าไม่ต้องเคารพพ่อหรอก พ่อเหมือนไม่ใช่พี่ชายแต่เป็นใครซักคนที่มีหน้าที่คอยถือชายกระโปรงให้น้องตัวเองมากกว่า แล้วไม่ว่าพ่อจะพยายามทำอะไรย่าก็พูดแต่ว่าพ่อทำไม่ได้ ไม่ให้ทำ พ่อเราเลยกลายเป็นคนที่ทำอะไรได้แค่ครึ่งๆ กลางๆ ไม่กล้าไปให้ถึงที่สุด เลยไม่ประสบผลสำเร็จในหน้าที่การงานที่ทำ ทำไปได้ซักพักก็จะหยุดแล้วไปทำอย่างอื่นแทนแล้วก็หยุดอีก เป็นแบบนี้ตลอด
.
แล้วย่าเราจะมองว่าคนที่น่านับถือคือคนที่ทำอาชีพรับราชการต่างๆ เท่านั้น ส่วนคนที่ทำอย่างอื่นคือชนชั้นต่ำกว่าหมดเลย แล้วพ่อเราดันมีความฝันด้านศิลปะ อยากเปิดแกลลอรี่เป็นของตัวเองไรพวกนั้น พ่อเลยฝึกวาดรูปคนเดียว จนเก่งเลย แต่ย่าไม่สนับสนุนพ่ออยู่ดี แล้วยังชอบพูดว่าพ่อใฝ่ต่ำ พ่อมีความฝันแบบนี้มันเป็นความฝันของคนจน พอพ่อกำลังจะจบ ม.6 พ่ออยากไปเรียนต่อด้านวาดรูป แต่ย่าไม่ให้ไป สุดท้ายพ่อได้ไปเรียนพาณิชย์ แล้วก็จบอนุปริญญา ส่วนอาเรา ย่าส่งเต็มที่ให้เรียนพยาบาล หลังเรียนจบ พ่อแต่งงานกับแม่เรา อาเราก็แต่งงานแล้วย้ายไปอยู่ต่างอำเภอ แต่ทุกครั้งที่อากลับมาเยี่ยมบ้าน ย่าจะตามจิกให้พ่อกลับไปต้อนรับ ไปคอยดูแลอาตลอด อันนี้เราอยากถามว่า จำเป็นหรอ? แล้วถ้าพ่อไม่ไปย่าจะโทรมาด่าอ่ะ จนแม่ทนไม่ไหวพูดเสียงต่ำๆ กลับไป ตั้งแต่นั้นอาเลยเป็นฝ่ายเดินทางมาถึงแล้วมาทักทายพ่อแม่เราแทน
.
แล้วพ่อเรานี่คือ เป็นคนเงียบอ่ะ ไม่พูดไม่บ่นอะไรซักคำ ย่าด่าย่าว่า ย่าจิกไปใช้งานพ่อก็ไปทำ ไม่เคยปฏิเสธซักครั้ง พ่อว่างเสมอเลยด้วยถ้าย่าเรียก เหมือนพ่อดีใจด้วยซ้ำที่ย่ามาเรียกใช้ แต่ย่าไม่เห็นจะรักพ่อเหมือนที่พ่อรักเลย ชอบด่า ดูถูกว่าพ่อมีความคิดแบบคนจน พ่อไม่รับราชการ ชีวิตก็ยากจน ด่าลามมาถึงเรา เพราะเราเป็นลูกพ่อ แล้วเราดันมีความฝันด้านศิลปะเหมือนกับพ่ออีก ส่วนแม่เราก็ทำธุรกิจของตัวเอง ไม่มีใครในบ้านเรารับราชการซักคน เลยถูกทั้งย่าทั้งอาดูถูกอยู่ตลอด
.
คือที่เรารู้เรื่องทั้งหมดก็เพราะแม่เล่าให้ฟัง แต่เรื่องย่าขายพ่อเนี่ย แม่เราก็ไม่รู้นะ รู้แค่ว่าตอนพ่อเล็กๆ ย่าไม่ได้เป็นคนเลี้ยง พ่อเป็นคนมาเล่าให้เราเอง ตอนนั้นพ่อยกเรื่องนี้มาเล่าเพื่อสอนให้เรารู้จักปล่อยอดีตไว้ แล้วก็เมินเฉยกับเรื่องที่มีผลต่อจิตใจของเราไรพวกนั้น
.
ที่แปลกคือ ตอนพ่อเล่าพ่อไม่มีสีหน้าน้อยอกน้อยใจหรือรู้สึกเสียใจอะไรเลย หรือเราดูไม่ออกก็ไม่รู้ คือทั้งหมดที่เห็นมาตลอด คือพ่อดูรักย่ามากอ่ะ รักมากจนเราโมโห คือมันไม่ใช่อ่ะ เจอมาขนาดนี้ ทำไมยังรักอยู่ แล้วถ้าใครว่าย่าแม้แต่นิดเดียวนะพ่อจะโกรธมาก แล้วก็จะชอบสอนเราเสมอว่าเราต้องรักแม่เราให้มากๆ ต้องเคารพผู้เป็นแม่ที่สุด เราอึ้งมากอ่ะ... เราเคยเกือบปะทะกับย่าแล้ว เจอย่าพูดดูถูกใส่ แบบพูดมาต่อหน้าเรา ต่อหน้าญาติๆ เราก็ลุกขึ้นยืนเลยตอนนั้น แต่พ่อเราอยู่ในบ้าน คงได้ยินท้ังหมด พ่อเลยเดินออกมาหาแต่ไม่ได้พูดอะไรเลยนะ แค่พ่อเดินออกมา เราก็ไม่กล้าว่าอะไรย่าแล้วอ่ะ คือต่อหน้าพ่ออ่ะ ตอนนั้นอยู่ๆ ก็รู้สึกผิดกับพ่อแบบรู้สึกแย่มากๆ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกขึ้นมา เราเลยเดินออกจากบ้านไป
.
ทั้งหมดมันก็ประมาณนี้ ขอโทษที่เล่ายาวไปหน่อยนะคะ สรุปโดยรวมก็คือ ยังไงพ่อก็รักย่ามากอยู่เหมือนเดิม โดยที่ทั้งย่าทั้งอาก็ยังทำแย่ๆ กับพ่ออยู่ตลอด เราอยากรู้ว่าทำไมพ่อถึงยังรักได้อีกอ่ะ คือ ถ้าอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เกิดก็อาจจะพอเข้าใจได้ เพราะไงก็ผูกพัน ยังไงก็แม่ พ่อก็คงอยากได้ความรักจากผู้หญิงที่เลี้ยงดูพ่อมา แต่นี่ทวดเป็นคนเลี้ยงพ่อ แล้วพ่อก็มารู้ทีหลังว่าคนที่พ่อเรียกว่า "พี่" จริงๆ แล้วคือแม่แท้ๆ ของตัวเอง เราว่ามันไม่สยิวๆ เหรอ อยู่ๆ พี่กลายมาเป็นแม่ แถมพอย้ายไปอยู่ด้วยก็เจอเลี้ยงแบบไม่เห็นหัวกันอีก เหมือนไม่ใช่แม่ลูกกันเลย เกือบจะเป็นแค่คนใช้อยู่แล้ว ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงยังรักย่าอยู่ ใครรู้ช่วยตอบทีนะคะ สงสัยมากเลย ขอบคุณค่ะ
.
.
.
.
เพิ่มเติมวีรกรรมย่า+อา (ไม่ต้องอ่านก็ได้)
......มีครั้งหนึ่ง ลูกพี่ลูกน้องเรา กำลังจะไปเรียนต่อหมอ แต่แม่เค้าไม่มีเงินส่ง แม่เรากับพวกญาติๆ เลยช่วยกันรวบรวมเงินไปให้ แต่ตอนที่มาขอให้อาเราซึ่งเป็นพยาบาลแล้ว อากลับไม่ยอมช่วยซักบาท อาบอกว่าไม่อ่ะ ย่าไม่ให้หรอก ซึ่งย่าก็ไม่ให้จริงๆ สองคนนี้นิสัยเดียวกันเด้ะๆ ญาติๆ บางคนก็แสดงสีหน้าออกมาตอนนั้นเลย คือถ้าไม่มีจริงๆ หรืออย่างอื่นก็เข้าใจนะ แต่ทุกคนก็รู้นิสัยย่ากับน้าดี ก็เลยปลงกันไป ...แล้วคือ จากนั้นลูกพี่ลูกน้องคนนั้นก็เรียนจบ (เค้าแก่กว่าเรา ก็เป็นพี่เรานั่นแหละ) พี่เค้าก็ไปทำงานต่อยอดไปเรื่อยๆ จนเป็นด้อกเตอร์ถึงทุกวันนี้ กลายเป็นคนรวยที่สุดในหมู่ญาติไปเฉยเลย แล้วพอพี่เค้ากลับมาเยี่ยมบ้านทีหนึ่ง ย่าก็จะสั่งให้หลานๆ ย่า (คือเรากับลูกชายของอาแล้วก็เด็กๆ ที่สนิทกัน) ไปสวัสดี ไปต้อนรับพี่เค้า ซึ่งย่าพูดว่า "ไปสวัสดีพี่เค้าสิ เค้าจะได้ให้เงิน ให้ของ"......... เรางงมาก ตัวเองไม่ยอมช่วยเค้าเลย ปล่อยเค้าลำบากอีก แต่ยังหวังจะเอาเงินเค้าอีก ใช่เหรอๆ (จบ)
เราอยากรู้ว่าทำไมพ่อถึงยังรักย่าอยู่?
.
แล้วย่าเราจะมองว่าคนที่น่านับถือคือคนที่ทำอาชีพรับราชการต่างๆ เท่านั้น ส่วนคนที่ทำอย่างอื่นคือชนชั้นต่ำกว่าหมดเลย แล้วพ่อเราดันมีความฝันด้านศิลปะ อยากเปิดแกลลอรี่เป็นของตัวเองไรพวกนั้น พ่อเลยฝึกวาดรูปคนเดียว จนเก่งเลย แต่ย่าไม่สนับสนุนพ่ออยู่ดี แล้วยังชอบพูดว่าพ่อใฝ่ต่ำ พ่อมีความฝันแบบนี้มันเป็นความฝันของคนจน พอพ่อกำลังจะจบ ม.6 พ่ออยากไปเรียนต่อด้านวาดรูป แต่ย่าไม่ให้ไป สุดท้ายพ่อได้ไปเรียนพาณิชย์ แล้วก็จบอนุปริญญา ส่วนอาเรา ย่าส่งเต็มที่ให้เรียนพยาบาล หลังเรียนจบ พ่อแต่งงานกับแม่เรา อาเราก็แต่งงานแล้วย้ายไปอยู่ต่างอำเภอ แต่ทุกครั้งที่อากลับมาเยี่ยมบ้าน ย่าจะตามจิกให้พ่อกลับไปต้อนรับ ไปคอยดูแลอาตลอด อันนี้เราอยากถามว่า จำเป็นหรอ? แล้วถ้าพ่อไม่ไปย่าจะโทรมาด่าอ่ะ จนแม่ทนไม่ไหวพูดเสียงต่ำๆ กลับไป ตั้งแต่นั้นอาเลยเป็นฝ่ายเดินทางมาถึงแล้วมาทักทายพ่อแม่เราแทน
.
แล้วพ่อเรานี่คือ เป็นคนเงียบอ่ะ ไม่พูดไม่บ่นอะไรซักคำ ย่าด่าย่าว่า ย่าจิกไปใช้งานพ่อก็ไปทำ ไม่เคยปฏิเสธซักครั้ง พ่อว่างเสมอเลยด้วยถ้าย่าเรียก เหมือนพ่อดีใจด้วยซ้ำที่ย่ามาเรียกใช้ แต่ย่าไม่เห็นจะรักพ่อเหมือนที่พ่อรักเลย ชอบด่า ดูถูกว่าพ่อมีความคิดแบบคนจน พ่อไม่รับราชการ ชีวิตก็ยากจน ด่าลามมาถึงเรา เพราะเราเป็นลูกพ่อ แล้วเราดันมีความฝันด้านศิลปะเหมือนกับพ่ออีก ส่วนแม่เราก็ทำธุรกิจของตัวเอง ไม่มีใครในบ้านเรารับราชการซักคน เลยถูกทั้งย่าทั้งอาดูถูกอยู่ตลอด
.
คือที่เรารู้เรื่องทั้งหมดก็เพราะแม่เล่าให้ฟัง แต่เรื่องย่าขายพ่อเนี่ย แม่เราก็ไม่รู้นะ รู้แค่ว่าตอนพ่อเล็กๆ ย่าไม่ได้เป็นคนเลี้ยง พ่อเป็นคนมาเล่าให้เราเอง ตอนนั้นพ่อยกเรื่องนี้มาเล่าเพื่อสอนให้เรารู้จักปล่อยอดีตไว้ แล้วก็เมินเฉยกับเรื่องที่มีผลต่อจิตใจของเราไรพวกนั้น
.
ที่แปลกคือ ตอนพ่อเล่าพ่อไม่มีสีหน้าน้อยอกน้อยใจหรือรู้สึกเสียใจอะไรเลย หรือเราดูไม่ออกก็ไม่รู้ คือทั้งหมดที่เห็นมาตลอด คือพ่อดูรักย่ามากอ่ะ รักมากจนเราโมโห คือมันไม่ใช่อ่ะ เจอมาขนาดนี้ ทำไมยังรักอยู่ แล้วถ้าใครว่าย่าแม้แต่นิดเดียวนะพ่อจะโกรธมาก แล้วก็จะชอบสอนเราเสมอว่าเราต้องรักแม่เราให้มากๆ ต้องเคารพผู้เป็นแม่ที่สุด เราอึ้งมากอ่ะ... เราเคยเกือบปะทะกับย่าแล้ว เจอย่าพูดดูถูกใส่ แบบพูดมาต่อหน้าเรา ต่อหน้าญาติๆ เราก็ลุกขึ้นยืนเลยตอนนั้น แต่พ่อเราอยู่ในบ้าน คงได้ยินท้ังหมด พ่อเลยเดินออกมาหาแต่ไม่ได้พูดอะไรเลยนะ แค่พ่อเดินออกมา เราก็ไม่กล้าว่าอะไรย่าแล้วอ่ะ คือต่อหน้าพ่ออ่ะ ตอนนั้นอยู่ๆ ก็รู้สึกผิดกับพ่อแบบรู้สึกแย่มากๆ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกขึ้นมา เราเลยเดินออกจากบ้านไป
.
ทั้งหมดมันก็ประมาณนี้ ขอโทษที่เล่ายาวไปหน่อยนะคะ สรุปโดยรวมก็คือ ยังไงพ่อก็รักย่ามากอยู่เหมือนเดิม โดยที่ทั้งย่าทั้งอาก็ยังทำแย่ๆ กับพ่ออยู่ตลอด เราอยากรู้ว่าทำไมพ่อถึงยังรักได้อีกอ่ะ คือ ถ้าอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เกิดก็อาจจะพอเข้าใจได้ เพราะไงก็ผูกพัน ยังไงก็แม่ พ่อก็คงอยากได้ความรักจากผู้หญิงที่เลี้ยงดูพ่อมา แต่นี่ทวดเป็นคนเลี้ยงพ่อ แล้วพ่อก็มารู้ทีหลังว่าคนที่พ่อเรียกว่า "พี่" จริงๆ แล้วคือแม่แท้ๆ ของตัวเอง เราว่ามันไม่สยิวๆ เหรอ อยู่ๆ พี่กลายมาเป็นแม่ แถมพอย้ายไปอยู่ด้วยก็เจอเลี้ยงแบบไม่เห็นหัวกันอีก เหมือนไม่ใช่แม่ลูกกันเลย เกือบจะเป็นแค่คนใช้อยู่แล้ว ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงยังรักย่าอยู่ ใครรู้ช่วยตอบทีนะคะ สงสัยมากเลย ขอบคุณค่ะ
.
.
.
.
เพิ่มเติมวีรกรรมย่า+อา (ไม่ต้องอ่านก็ได้)
......มีครั้งหนึ่ง ลูกพี่ลูกน้องเรา กำลังจะไปเรียนต่อหมอ แต่แม่เค้าไม่มีเงินส่ง แม่เรากับพวกญาติๆ เลยช่วยกันรวบรวมเงินไปให้ แต่ตอนที่มาขอให้อาเราซึ่งเป็นพยาบาลแล้ว อากลับไม่ยอมช่วยซักบาท อาบอกว่าไม่อ่ะ ย่าไม่ให้หรอก ซึ่งย่าก็ไม่ให้จริงๆ สองคนนี้นิสัยเดียวกันเด้ะๆ ญาติๆ บางคนก็แสดงสีหน้าออกมาตอนนั้นเลย คือถ้าไม่มีจริงๆ หรืออย่างอื่นก็เข้าใจนะ แต่ทุกคนก็รู้นิสัยย่ากับน้าดี ก็เลยปลงกันไป ...แล้วคือ จากนั้นลูกพี่ลูกน้องคนนั้นก็เรียนจบ (เค้าแก่กว่าเรา ก็เป็นพี่เรานั่นแหละ) พี่เค้าก็ไปทำงานต่อยอดไปเรื่อยๆ จนเป็นด้อกเตอร์ถึงทุกวันนี้ กลายเป็นคนรวยที่สุดในหมู่ญาติไปเฉยเลย แล้วพอพี่เค้ากลับมาเยี่ยมบ้านทีหนึ่ง ย่าก็จะสั่งให้หลานๆ ย่า (คือเรากับลูกชายของอาแล้วก็เด็กๆ ที่สนิทกัน) ไปสวัสดี ไปต้อนรับพี่เค้า ซึ่งย่าพูดว่า "ไปสวัสดีพี่เค้าสิ เค้าจะได้ให้เงิน ให้ของ"......... เรางงมาก ตัวเองไม่ยอมช่วยเค้าเลย ปล่อยเค้าลำบากอีก แต่ยังหวังจะเอาเงินเค้าอีก ใช่เหรอๆ (จบ)