อริมรรคทั้งแปด ทางดำเนินเพื่อการก้าวล่วงแห่งทุกข์
องค์ประกอบทั้งแปด ล้วนมีความสำคัญมิยิ่งหย่อนกว่ากัน
จะขาดองค์ใดองค์หนึ่งมิได้ หากต้องการจะก้าวล่วง วัฎฎะสงสารแห่งทุกข์
สัมมาสมาธิ เป็นการติดเพ่งจริงหรือ ????
การสร้างวลี ติดเพ่ง อันคลาดเคลื่อน นับเป็นการบิดเบียน สัมมาสมาธิ ว่าคือการติดเพ่ง
เผยแพร่ข้อธรรมอันคลุมเครือ สมาธิ หรือสัมมาสมาธิ คือการติดเพ่ง !!!!!! เป็นการสร้างความเสียหายต่อผู้หวังในการเจริญในธรรมแห่งพระองค์
ความสำคัญแห่งสัมมาสมาธิ
1 คือฐานอันสำคัญ และเป็นไปเพื่อ ปัญญา และปัญญาในที่นี้คือรู้ สัจจะ กิจ ล่วงถึงกิจนั้นแล้วใน อริสัจสี่ บรรลุถึง นิโรธ อันเป็นจุดหมายปลายทาง
แห่งการศึกษา ปฎิบัติ ในพุทธศาสนา มิใช่เพียงกล่าวแบบท่องจำ มีสติรู้ โกรธ รู้อยาก รู้อะไรที่มากระทบจิต แล้วปล่อยจิตให้ไหลไปตามอารมณ์
กลายเป็นฟุ้งซ่าน และส่งจิตออกนอกไปโดยไม่รู้ตัว
2 มีความสุขเป็นอานิสงฆ์ เมื่อสุขตามองค์ธรรมในสัมมาสมาธิ จิตย่อมตั้งมั่น เมื่อจิตตั้งมั่น ย่อมเห็นสภาวะธรรมทั้งปวงตามความเป็นจริง
ย่อมเบื่อหน่าย วิราคะ วิมุต วิมุติญาณทัศนะอันเป็นที่สุด
3 อยู่เป็นสุขในปัจจุบัน เมื่อจิตตั้งมั่น ย่อมไม่แส่ส่ายไปหาอารมณ์ อันเป็นนิวรณ์ ซึ่งเป็นเหตุแห่งทุกข์
วิหารธรรมแห่งพระพุทธองค์
สมเด็จพระบรมศาสดา ทรงสรรเสริญ อาณาปานสติปัฎฐานไว้มาก นอกจากกระทำให้ สติปัฎฐานสี่บริบูรณ์ มรรคเจริญ โพชฌงค์เจริญแล้ว
พระองค์ทรงใช้ อานาปานสติ ในการทรงอยู่ในวิหารธรรมด้วย
อานาปานสติ ก้อคือหนึ่งในกัมฐานสี่สิบกองในการเข้า สมถะ เพื่อเจริญวิปัสสนาต่อไป
การเจริญอานาปานสติ ก้อย่อมต้องเริ่มเพ่ง ( วิตก ) แล้วคลอประคองด้วย สัมปชัญญะ ( วิจารณ์ )
สัมมาสติ
เรื่มที่ระลึกรู้กาย จนจิตตั้งมั่นไม่แส่ส่ายไปตามอารมณ์ ก้อย่อมต้องเริ่มที่เพ่ง และคลออารมณ์ อันเป็นเอกัคคตาเพื่อละนิวรณ์ อันเป็นจุดเริ่มเข้าสู่ ปฐมฌาน
หมวดเวทนา ก้อคือสัมมาสมาธินั่นเอง ใช้สัมมาสมาธิเป็นฐานอันสำคัญในการเจริญสัมมาสติ พิจารณา การเกิด จากคลาย ดับไป แห่งองค์ธรรม
ในสัมมาสมาธิ
หมวดจิต ก้อใช้สัมมาสมาธิเป็นฐานอันสำคัญ ในการพิจารณาอารมณ์แห่งจิต เมื่อจิตสังขารรำงับแล้ว
หมวดธรรม เจริญสัมมาสติบนฐานแห่งสัมมาสมาธิจนตั้งมั่นแล้ว ให้มาพิจารณาธรรมทั้งห้าหมวด ขันธ์ห้า นิวรณ์ อายตนะ โพชฌงค์ สุดท้าย
คืออริยสัจสี่ เพื่อบรรลุถึง นิโรธ อันเป็นที่สุด อันเป็นสัมมาทิฎฐิที่แท้แห่งพุทธ มิใช่แค่รู้การเกิดดับของอารมณ์แต่เพียงท่องจำ
อริมรรค ความสำคัญแห่งสัมมาสมาธิ
องค์ประกอบทั้งแปด ล้วนมีความสำคัญมิยิ่งหย่อนกว่ากัน
จะขาดองค์ใดองค์หนึ่งมิได้ หากต้องการจะก้าวล่วง วัฎฎะสงสารแห่งทุกข์
สัมมาสมาธิ เป็นการติดเพ่งจริงหรือ ????
การสร้างวลี ติดเพ่ง อันคลาดเคลื่อน นับเป็นการบิดเบียน สัมมาสมาธิ ว่าคือการติดเพ่ง
เผยแพร่ข้อธรรมอันคลุมเครือ สมาธิ หรือสัมมาสมาธิ คือการติดเพ่ง !!!!!! เป็นการสร้างความเสียหายต่อผู้หวังในการเจริญในธรรมแห่งพระองค์
ความสำคัญแห่งสัมมาสมาธิ
1 คือฐานอันสำคัญ และเป็นไปเพื่อ ปัญญา และปัญญาในที่นี้คือรู้ สัจจะ กิจ ล่วงถึงกิจนั้นแล้วใน อริสัจสี่ บรรลุถึง นิโรธ อันเป็นจุดหมายปลายทาง
แห่งการศึกษา ปฎิบัติ ในพุทธศาสนา มิใช่เพียงกล่าวแบบท่องจำ มีสติรู้ โกรธ รู้อยาก รู้อะไรที่มากระทบจิต แล้วปล่อยจิตให้ไหลไปตามอารมณ์
กลายเป็นฟุ้งซ่าน และส่งจิตออกนอกไปโดยไม่รู้ตัว
2 มีความสุขเป็นอานิสงฆ์ เมื่อสุขตามองค์ธรรมในสัมมาสมาธิ จิตย่อมตั้งมั่น เมื่อจิตตั้งมั่น ย่อมเห็นสภาวะธรรมทั้งปวงตามความเป็นจริง
ย่อมเบื่อหน่าย วิราคะ วิมุต วิมุติญาณทัศนะอันเป็นที่สุด
3 อยู่เป็นสุขในปัจจุบัน เมื่อจิตตั้งมั่น ย่อมไม่แส่ส่ายไปหาอารมณ์ อันเป็นนิวรณ์ ซึ่งเป็นเหตุแห่งทุกข์
วิหารธรรมแห่งพระพุทธองค์
สมเด็จพระบรมศาสดา ทรงสรรเสริญ อาณาปานสติปัฎฐานไว้มาก นอกจากกระทำให้ สติปัฎฐานสี่บริบูรณ์ มรรคเจริญ โพชฌงค์เจริญแล้ว
พระองค์ทรงใช้ อานาปานสติ ในการทรงอยู่ในวิหารธรรมด้วย
อานาปานสติ ก้อคือหนึ่งในกัมฐานสี่สิบกองในการเข้า สมถะ เพื่อเจริญวิปัสสนาต่อไป
การเจริญอานาปานสติ ก้อย่อมต้องเริ่มเพ่ง ( วิตก ) แล้วคลอประคองด้วย สัมปชัญญะ ( วิจารณ์ )
สัมมาสติ
เรื่มที่ระลึกรู้กาย จนจิตตั้งมั่นไม่แส่ส่ายไปตามอารมณ์ ก้อย่อมต้องเริ่มที่เพ่ง และคลออารมณ์ อันเป็นเอกัคคตาเพื่อละนิวรณ์ อันเป็นจุดเริ่มเข้าสู่ ปฐมฌาน
หมวดเวทนา ก้อคือสัมมาสมาธินั่นเอง ใช้สัมมาสมาธิเป็นฐานอันสำคัญในการเจริญสัมมาสติ พิจารณา การเกิด จากคลาย ดับไป แห่งองค์ธรรม
ในสัมมาสมาธิ
หมวดจิต ก้อใช้สัมมาสมาธิเป็นฐานอันสำคัญ ในการพิจารณาอารมณ์แห่งจิต เมื่อจิตสังขารรำงับแล้ว
หมวดธรรม เจริญสัมมาสติบนฐานแห่งสัมมาสมาธิจนตั้งมั่นแล้ว ให้มาพิจารณาธรรมทั้งห้าหมวด ขันธ์ห้า นิวรณ์ อายตนะ โพชฌงค์ สุดท้าย
คืออริยสัจสี่ เพื่อบรรลุถึง นิโรธ อันเป็นที่สุด อันเป็นสัมมาทิฎฐิที่แท้แห่งพุทธ มิใช่แค่รู้การเกิดดับของอารมณ์แต่เพียงท่องจำ