สวัสดีค่ะ
หนูมีเพื่อนอยู่ข้างบ้านค่ะ เป็นลูกของเพื่อนแม่แถมบ้านใกล้กันเราจึงสนิทกันมาก แต่เขาเป็นคนที่สวยมาก เก่งและฉลาดมาก ตอนเด็กก็ไม่ได้สนใจหรอกค่ะ แต่พอมาม.3หนู่ก็รู้สึกว่าเขากับหนูต่างกันมากและมันจะโดนเปรียบเทียบเสมอเพราะเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่หนูก็ยอมรับแหละค่ะว่าอิจฉาเขาจริงๆ ตอนนั้นหนูทั้งดำ เรียนไม่เก่ง ไม่เด่นอะไรเลย แล้วหนูก็คิดว่าถ้าขึ้นม.4ฉันจะสวยและเก่งกว่าเธอให้ได้ ตอนปิดเทอมม.3 หนูจึงเริ่มดูแลตัวเองก่อนเป็นอับดับแรก บำรุงผิว มาคร์หน้า กินกลูต้า ไดเอด ออกกำลังกาย ทำทุกอย่างจนสวยในความคิดของหนู และก็เริ่มขอแม่ไปเรียนพิเศษแม่ก็ให้ หนูอ่านหนังสือทุกวัน เพื่อให้ตัวเองเก่งขึ้น พอเปิดเทอมทุกคนก็ตกใจและถามว่าไปทำอะไรมาสวยขึ้นเยอะเลย หนูไม่สนใจใครมองไปที่เพื่อนสนิทเขาก็เอาแต่อ่านหนังสือ ไม่ได้สนใจหนูเลย หนูจนโกรธ แต่ก็ทำตัวปกติคุยกันปกติ พอมาถึงตอนรับเกรดม.4 หนูได้ 3.50 เขาได้ 3.51 ซึ่งเป็นคะแนนที่สูงที่สุดในสายชั้น คือวิทย์คณิต หนูแทบคลั่งเลยค่ะ ว่าหนูพยายามมาเยอะแล้วทำไมยังสู้เขาได้เลย พอขึ้นมาม.5เขาก็เริ่มไปเที่ยวกับเพื่อนคนอื่นมากขึ้น เริ่มหยุดเรียนพิเศษ ตอนนั้นแหละหนูคิดในใจว่าคงชนะแล้วแหละ แต่เปล่า เกรด ม.5 เทมอ แรก หนูได 3.49 เขาได้เท่าหนูเลย หนูแปลกใจมากทั้งที่ตอนนั่นหนูรู้สึกว่าเขาเหลวไหลมาก หลังจากนั้นหนูก็ไปบ้านเขาบ่อยๆไปสนิทด้วย ก็รู้ว่าเขากำลังเก็บเงินซื้อแหวนวงหนึ่งอยู่เป็นสีเงิน เงินแท้ สวยมาก ราคาพันกว่าบาท ตอนนนั้นก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่ก็เลยขอแม่ไปทำงานพิเศษบวกกันเก็บเงินที่ได้มาจากไปรร. เดือนเดียว หนูก็ซื้อมันมาได้แล้ว หนูใส่ไปเลยค่ะแบบไม่ได้อวดตรงๆแบบอวดอ้อมๆอ่ะ ว่าใส่นิ้วก็ทำเป็นโบกไม้โบกมือมากขึ้นอะไรงี้ เขาก็ทักแหละค่ะว่าเหมือนแหวนที่เขาอยากได้เลย หนูแอบสะใจค่ะแต่ก็บอกไปว่าเราก็อยากได้แหวนนี้เหมือนกัน เขาก็ทำเป็นเฉยๆ ไม่ได้สนใจมาก และหนูก็เริ่มเข้ากลุมเพื่อนของเขามากขึ้นแบบแย่งเพื่อนเขาค่ะ หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย จนม.5เทมอ2 เขาก็ย้ายบ้านและรร.ค่ะ ตอนที่รุ้แรกๆก็คิดว่าคงหมดคุ่แข่งแล้ว แต่หลังจากนั้นนิดเดียวน้ำตาก็ไหลค่ะ งงตัวเองเหมือนกัน เขามาหาหนูที่บ้าน เพื่อลา เขาบอกว่าเราเปลี่ยนไปเยอะเลยทั้งสวยขึ้นเรียนเก่งขึ้น มีทุกอย่าง ดีใจที่เป็นเพื่อนเรา เราร้องไห้แล้วกอดเขาเลยค่ะ อย่างน้อยเขาก็ยังเห็นว่าเราเป็นเพื่อนอยู่ ไม่โกรธอะไรเราเลย เรารู้สึกผิดมากค่ะ
หลังจากที่เขาไปนิสัยที่ขี้อิจฉาของหนูก็ยังไม่หาย
หนู่ได้ ที่1 ของห้องหลังจบม.5 พอขึ้นม.6นิสัยขี้จฉาของหนูก็ยังไม่หยุดเลยค่ะ คือเพื่อนของหนูมีแฟนค่ะเขาทำงานแล้วแถมหล่อด้วย หนูอิจฉามากเลยจนอยากได้เขา หนูแอบขอเขาเป็นเพื่อนในเฟสและแอบคุยกับเขาแบบว่าเป็นแม่สื่อว่าเพื่อนของหนูนิสัยยังไง ชอบอะไรบ้างไม่ชอบอะไรบ้าง แต่ที่จริงแล้วมันเพื่อหนูล้วนๆไม่ใช่เพือใครเราแอบเจอกันมากขึ้นคุยกันมากขึ้นจนสุดท้ายเขาบอกว่ารักเรา บอกว่าให้เรารอเขาจะเลิกกับเพื่อนหนู แล้วมาคบกับหนู แล้ว...ใครจะยอมคบแหละค่ะ คบก็โง่แล้ว คนที่ใจง่ายแบบนั้น เราก็ทิ้งสิค่ะ เราก็บอกไปว่าเราไม่ได้รุ้สึกอะไรกับเขา เขาโวยวายเลยค่ะ แต่เราก็ไม่สนใจเดินออกมาเลย บล็อกเฟสเขาด้วย แต่เพื่อนหนูที่โดนเขาบอกบอกเลิกก็ร้องไห้เสียใจ ส่วนแฟนเขาก็มาขอคืนดี แต่เพื่อนหนูก็ไม่ยอม
หนูรู้สึกผิดมากค่ะ ไม่รู้จะทำยังไง ไม่รุ้ว่าทำลงไปได้ไง หนูควรทำยังไงดีค่ะ
ความอิจฉา ของหนูมีแก้ไขได้หรือเปล่าค่ะ
หนูมีเพื่อนอยู่ข้างบ้านค่ะ เป็นลูกของเพื่อนแม่แถมบ้านใกล้กันเราจึงสนิทกันมาก แต่เขาเป็นคนที่สวยมาก เก่งและฉลาดมาก ตอนเด็กก็ไม่ได้สนใจหรอกค่ะ แต่พอมาม.3หนู่ก็รู้สึกว่าเขากับหนูต่างกันมากและมันจะโดนเปรียบเทียบเสมอเพราะเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่หนูก็ยอมรับแหละค่ะว่าอิจฉาเขาจริงๆ ตอนนั้นหนูทั้งดำ เรียนไม่เก่ง ไม่เด่นอะไรเลย แล้วหนูก็คิดว่าถ้าขึ้นม.4ฉันจะสวยและเก่งกว่าเธอให้ได้ ตอนปิดเทอมม.3 หนูจึงเริ่มดูแลตัวเองก่อนเป็นอับดับแรก บำรุงผิว มาคร์หน้า กินกลูต้า ไดเอด ออกกำลังกาย ทำทุกอย่างจนสวยในความคิดของหนู และก็เริ่มขอแม่ไปเรียนพิเศษแม่ก็ให้ หนูอ่านหนังสือทุกวัน เพื่อให้ตัวเองเก่งขึ้น พอเปิดเทอมทุกคนก็ตกใจและถามว่าไปทำอะไรมาสวยขึ้นเยอะเลย หนูไม่สนใจใครมองไปที่เพื่อนสนิทเขาก็เอาแต่อ่านหนังสือ ไม่ได้สนใจหนูเลย หนูจนโกรธ แต่ก็ทำตัวปกติคุยกันปกติ พอมาถึงตอนรับเกรดม.4 หนูได้ 3.50 เขาได้ 3.51 ซึ่งเป็นคะแนนที่สูงที่สุดในสายชั้น คือวิทย์คณิต หนูแทบคลั่งเลยค่ะ ว่าหนูพยายามมาเยอะแล้วทำไมยังสู้เขาได้เลย พอขึ้นมาม.5เขาก็เริ่มไปเที่ยวกับเพื่อนคนอื่นมากขึ้น เริ่มหยุดเรียนพิเศษ ตอนนั้นแหละหนูคิดในใจว่าคงชนะแล้วแหละ แต่เปล่า เกรด ม.5 เทมอ แรก หนูได 3.49 เขาได้เท่าหนูเลย หนูแปลกใจมากทั้งที่ตอนนั่นหนูรู้สึกว่าเขาเหลวไหลมาก หลังจากนั้นหนูก็ไปบ้านเขาบ่อยๆไปสนิทด้วย ก็รู้ว่าเขากำลังเก็บเงินซื้อแหวนวงหนึ่งอยู่เป็นสีเงิน เงินแท้ สวยมาก ราคาพันกว่าบาท ตอนนนั้นก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่ก็เลยขอแม่ไปทำงานพิเศษบวกกันเก็บเงินที่ได้มาจากไปรร. เดือนเดียว หนูก็ซื้อมันมาได้แล้ว หนูใส่ไปเลยค่ะแบบไม่ได้อวดตรงๆแบบอวดอ้อมๆอ่ะ ว่าใส่นิ้วก็ทำเป็นโบกไม้โบกมือมากขึ้นอะไรงี้ เขาก็ทักแหละค่ะว่าเหมือนแหวนที่เขาอยากได้เลย หนูแอบสะใจค่ะแต่ก็บอกไปว่าเราก็อยากได้แหวนนี้เหมือนกัน เขาก็ทำเป็นเฉยๆ ไม่ได้สนใจมาก และหนูก็เริ่มเข้ากลุมเพื่อนของเขามากขึ้นแบบแย่งเพื่อนเขาค่ะ หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย จนม.5เทมอ2 เขาก็ย้ายบ้านและรร.ค่ะ ตอนที่รุ้แรกๆก็คิดว่าคงหมดคุ่แข่งแล้ว แต่หลังจากนั้นนิดเดียวน้ำตาก็ไหลค่ะ งงตัวเองเหมือนกัน เขามาหาหนูที่บ้าน เพื่อลา เขาบอกว่าเราเปลี่ยนไปเยอะเลยทั้งสวยขึ้นเรียนเก่งขึ้น มีทุกอย่าง ดีใจที่เป็นเพื่อนเรา เราร้องไห้แล้วกอดเขาเลยค่ะ อย่างน้อยเขาก็ยังเห็นว่าเราเป็นเพื่อนอยู่ ไม่โกรธอะไรเราเลย เรารู้สึกผิดมากค่ะ
หลังจากที่เขาไปนิสัยที่ขี้อิจฉาของหนูก็ยังไม่หาย
หนู่ได้ ที่1 ของห้องหลังจบม.5 พอขึ้นม.6นิสัยขี้จฉาของหนูก็ยังไม่หยุดเลยค่ะ คือเพื่อนของหนูมีแฟนค่ะเขาทำงานแล้วแถมหล่อด้วย หนูอิจฉามากเลยจนอยากได้เขา หนูแอบขอเขาเป็นเพื่อนในเฟสและแอบคุยกับเขาแบบว่าเป็นแม่สื่อว่าเพื่อนของหนูนิสัยยังไง ชอบอะไรบ้างไม่ชอบอะไรบ้าง แต่ที่จริงแล้วมันเพื่อหนูล้วนๆไม่ใช่เพือใครเราแอบเจอกันมากขึ้นคุยกันมากขึ้นจนสุดท้ายเขาบอกว่ารักเรา บอกว่าให้เรารอเขาจะเลิกกับเพื่อนหนู แล้วมาคบกับหนู แล้ว...ใครจะยอมคบแหละค่ะ คบก็โง่แล้ว คนที่ใจง่ายแบบนั้น เราก็ทิ้งสิค่ะ เราก็บอกไปว่าเราไม่ได้รุ้สึกอะไรกับเขา เขาโวยวายเลยค่ะ แต่เราก็ไม่สนใจเดินออกมาเลย บล็อกเฟสเขาด้วย แต่เพื่อนหนูที่โดนเขาบอกบอกเลิกก็ร้องไห้เสียใจ ส่วนแฟนเขาก็มาขอคืนดี แต่เพื่อนหนูก็ไม่ยอม
หนูรู้สึกผิดมากค่ะ ไม่รู้จะทำยังไง ไม่รุ้ว่าทำลงไปได้ไง หนูควรทำยังไงดีค่ะ