คือผมตอนนี้ อายุ 15 กำลังขึ้น ม.4 ครอบครัวผมมี แค่ น้า ตา ยาย และ แม่ และเค้าก็ห่วงผมมาก ตอนแรกผมก็เข้าใจ มีงอแง บ้างเป็นปกติ แต่พอขึ้น มัธยม ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป แม่ผมตกดึก เขาชอบ กลับบ้านมาพร้อมเบียร์ 1 ขวด กินจนเมาไม่เมาก็ซื้ออีก เพราะร้านค้าไกล้บ้าน (แต่เมื่อก่อน แม่จะเมาจากข้างนอกแล้วกลับบ้านมาหลับ) ที่บ้าน เค้ามักคล้อยตามกันเช่น ตอนแรก ยายเข้าข้างผม พอแม่พูด ก็เปลี่ยนไปเข้าข้างยาย แล้วก็โทรไปบอก น้า ที่อยู่ต่างจังหวัดฟัง แล้วก็มา รุม ว่าผม ตอน ม.3 เทอม 2 ผมโดน ร.ร ดึงตัวไปแข่งรำ ด้วยความจำใจ และพอรำได้ซักพักแข่ง ชนะ ผมเริ่มชอบ แต่ ที่บ้านก็บอกว่า รำไรนักหนา วันหยุดก็ไม่ได้หยุดต้องไป ซ้อม มันแข่งไปได้เงินไหม มีอาชีพดีๆทำไหม ผมก็เชื่อ และพยายามออก และต่อมา จบ ม.3 ผมอยากเรียน วิจิตร ศิลป์เพราะ ตัวเองชอบวาดรูปและ ถนัดอยู่พอสมควร อยากทำตามฝัน ที่บ้านก็บอกว่า จบไปมันไม่มีงานดีๆทำ จะไปนั่งวาดรูปข้างทางหรอ สุดท้ายผมก็ต้องเรียน ศิลป์คำนวน จน ปิดเทอม ผมอยากมีงานทำ หาประสบการณ์ อยากได้เงินที่มาจากแรงตัวเอง เค้า ก็บอกอยู่บ้านเฉยๆไป ให้วันละร้อย เค้าไม่ลองปรับความเข้าใจกับผมดีๆเลย พยายามคุยใช้เหตุผล ก็โมโห แล้วบอกว่า ตัวเองอาบน้ำร้อนมาก่อน แต่นี่มัน 2560 ยุคมันเปลี่ยนไป ผมอยากให้เขาเข้า ใจในตัวผมบ้างทำดีเท่าไหร่ ผิดตลอดเลย
ครอบครัว ไม่ไว้ใจและไม่ยอมปรับความเข้าใจกับผมเลย ทำไงดี ?